Siemanko, Kasie i Tomki. Dzisiaj opowiem Wam w takim wielkim skrócie (bo temat jest ciekawy i rozległy) Więc będzie o śmierci a właściwie o pochówkach Czas: VI - IV w. p.n.e.
Miejsce: Północna część dzisiejszej Polski.
Kto: Ludzie tzw. "Kultury pomorskiej"
Więcej o ludziach z tamtego okresu. Mówimy tu o rolnikach i hodowcach. Zajmowali się bydłem i świnkami. Uprawiali pszenicę, jęczmień, żyto. Zajmowali sie łowiectwem, zbieractwem rybołówstwem oraz ogóle pojętym rzemiosłem. Z tego żyli sobie nasi "Pomorzanie". Więc skoro żyli to najpewniej umierali a właśnie o tym miało dzisiaj być. Śmierć pewnie była taka sama jak dzisiaj, jedyna różnicą było to, że przychodziła do nich wcześniej. Średnia życia dla tamtego okresu wynosiła trzydzieści parę lat. (Więc jak widzicie nasi przodkowie musieli się spieszyć żeby ze wszystkim zdążyć Pochówki byly ciałopalne, czyli jak nazwa wskazuje był stos ciało na górze i tak kończyły doczesne szczątki naszych " Pomorzan" To co zostawało z nieboszczyka skrupulatnie zbierano i umieszczano w popielnicy. No i tu zaczyna się ciekawa części tej krótkiej opowieści. Popielnice (urny) twarzowe, najciekawsze znaleziska na polskiej ziemi (moim skromnym zdaniem) Zwykle ozdobne popielnice są znane z innych części kraju. Te są jednak wyjątkowe, gdyż przedstawiają twarze. Wiele lat temu toczyła się dyskusja na temat co a właściwie kto, tak naprawdę jest uwieczniony na tej urnie. Na początku sądzono, że to jakieś bóstwo śmierci. Ostatnie badania potwierdziły, że wizerunki na urnach to jednak sam nieboszczyk. Co ciekawe na podstawie owych wizerunków, będzie rekonstruowany wygląd, ubiór oraz biżuteria "Pomorzan"
Takie urny wkałdano do grobu skrzynkowego przypominającego skrzynie zbudowane z kamiennych płyt.
Na terenie Pomorza odkryto do tej pory blisko 2200 popielnic twarzowych, pochodzących z około 500 stanowisk archeologicznych. Jeśli Was choć kapkę zainteresował temat, na dole zostawię linki parę zdjęć oraz filmiki.
Muzeum archeologiczne w Gdańsku (tam można je obejrzeć)
