@Al-3_x Apokalipsa jest ciekawa z perspektywy osobistej. Titanic był skupiony na dramacie osobistym, bo nikogo nie interesuje globalna apokalipsa. Doświadczamy kina oczami głównych postaci. Podaj mi jeden tytuł filmu, gdzie wielka walka jest ciekawsze niż jednostkowe doświadczenia, gdzie wojna to tło.

@gwf-hegel-fangirl Nie mówię o tym, że należy pozbawiać głównego bohatera jego perspektywy tylko, że można ją rozszerzyć. Jest różnica w odbiorze motywacji protagonisty kiedy pokażesz bohatera walczącego z antagonistą w pojedynku jeden na jeden, gdy pokażesz go jak walczy z przyjaciółmi przeciwko antagoniście, gdy walczy chroniąc rodzinę lub gdy walczy chroniąc zwykłych ludzi na ulicy lub gdy walczy chroniąc całe miasto.

To mówiąc jeśli zbudujesz ciekawy i interesujący świat to ludzi zacznie on obchodzić. Wystarczy spojrzeć na One Piece. Tam najlepiej oceniany przez fanów arc dotyczy wielkiej bitwy między piratami i marynarką gdzie główny bohater funkcjonuje jako mało znaczący element, a perspektywa skupia się na postaciach pobocznych i właśnie samej bitwie. W AOT masz dramatyczne sceny jak Eren z gigantami niszczy całe miasta oraz ukazaną tragedie z perspektywy zwykłych jednostek oraz postaci trzecioplanowych i to też oddziałuje na widza. Są też pokazane dylematy moralne Erena gdy ten niszczy całą ludzkość. Wymiar apokaliptyczny dodał ładunku emocjonalnego do historii, a nie go pozbawił.

A też osobiście ci powiem, że Titanica niezbyt lubię. Za to w filmie Twister najbardziej lubiłem oglądać samo tornado. Ale ja ogólnie lubię oglądać tornada czy wybuchy wulkanów na filmach w sieci więc to może po prostu taki fetysz.

Jeśli chodzi o gry czy powieści to historii bez perspektywy osobistej bohatera jest trochę. Na przykład gry strategiczne kompletnie skupiają się na bitwach właśnie i nie ma tam ukazanej perspektywy jednostki.

@gwf-hegel-fangirl Oglądając obrazy Johna Martina ogólnie dochodzę, że w oglądaniu apokalipsy samej w sobie jest coś magnetycznego. Człowiek ma możliwość doświadczenia czegoś na granicy sacrum. To samo uczucie towarzyszy mi gdy oglądam filmy z eksplozji wulkanu. Perspektywa jednostki mogłaby mi by nawet zniszczyć ten odbiór bo chodzi o ujrzenie tego co wykracza poza człowieka jako jednostkę. Ale to już luźna dygresja.

@Al-3_x twój argument jest średnio na temat mojego wpisu. Mówię o tym, że duża skala może służyć jako tło, nie jako centrum fabuły. A apokalipsa jest o tyle ciekawa, o ile sprawi się że się światem przejmiemy, bo zniszczenie całego świata jest w kinie codziennością, dlatego jest raczej obojętna. AOT jest ciekawe bo przejmujemy się postaciami, to ich losy nas obchodzą. Podawanie AOT jako przykładu jest o tyle śmieszne, że to bardzo osobista historia. "the boys" robi dokładnie coś przeciwnego, traci połączenie miedzy odbiorcą a postaciami na ekranie przez ostatnie sezony.

Gry strategiczne nie opierają się na wywoływaniu smutku, wzruszenia, szczęścia, więc nie wiem co chcesz tym przekazać. To bardziej zagadka logiczna niż emocjonalna.

Reasumując, lubisz wybuchy wulkanu. Jak to się ma do kina?

@gwf-hegel-fangirl

"the boys" robi dokładnie coś przeciwnego, traci połączenie miedzy odbiorcą a postaciami na ekranie przez ostatnie sezony.

No w sumie to masz racje.

@Al-3_x ja zawsze mam rację

@gwf-hegel-fangirl

@LaMo.zord to jest podobny przypadek do Sherlocka Holmesa. Sherlock nigdy nie przegrywa, podobnie jak John Wayne. Stawiamy się w ich butach, czujemy lekkość ducha temu towarzyszącą. To jest bardzo prosta przyjemność, ale jeżeli tych bohaterów jest wiele, stają się oni obcy i mniej ciekawi. Avengers nie ma ciekawych bitw. Walka utrzymuje się w oparciu o gagi, niewiele różniące się od niemych filmów z Keatonem czy Chaplinem. Chodzi o to, że skala rzadko służy fabule, wręcz przeciwnie, skala to problem, a studia muszą robić badania focusowe, żeby upewnić się że nikt nie zostanie przypadkiem urażony, a każdy bohater będzie grał dość dużą rolę, żeby utrzymać uwagę fanów.