O trwającej od 2022 roku wojnie, na Ukrainie zwykło się już mówić "pełnomassztabka". To zdrobnienie i skrót od повномасштабне вторгнення, czyli pełnoskalowa inwazja. Pod taką nazwą w społeczeństwie naszych wschodnich sąsiadów i ich codziennej komunikacji funkcjonuje rozpoczęta przed czterema laty przez wojska Putina wojna. Każdy jednak wie, że za tym słowem nie kryje się nic miłego, jak to zwykle w przypadku zdrobnień. Kryje się za to śmierć, cierpienie, łzy, ucieczka, inwalidztwo, traumy, tęsknota czy strach. Można by wymieniać jeszcze długo… Jedno jest pewne: do pełnomassztabki nikt i nic nie jest w stanie się przygotować na tyle, by ta nie zostawiała śladów w ludzkim życiu. Bez względu na to, czy to wschód, centrum, czy zachód Ukrainy.
Cztery lata po rozpoczęciu wojny odwiedzam Lwów. Miasto, które w 2022 roku stało się centrum przesiadkowym i tymczasowym schronieniem dla setek tysięcy ludzi, uciekających przed wojną. W pewnym momencie na początku inwazji przyjechało tu około dwóch milionów tzw. uchodźców wewnętrznych. Spora część pojechała następnie dalej na zachód, część po przeczekaniu najgorszego - wróciła do siebie. Teoretycznie we Lwowie wojny nie widać - na ulicach nie ma czołgów, zniknęły też wielkie checkpointy na rogatkach miasta, alarmy przeciwlotnicze są rzadsze niż np. w Kijowie. Czy to jednak znaczy, że tej części kraju wojna nie dotyczy? Ktoś, kto nie chce wojny zobaczyć to i tak jej nie zobaczy. Nam przychodzi żyć w strachu i niepewności. Tu u nas we wsi każdy ma kogoś, kto pojechał na front i albo już nie wrócił, albo przepadł bez wieści - słyszę od starszej kobiety, mieszkanki Kulikowa - małej miejscowości na trasie między granicą a Lwowem. O czterech latach "pełnomassztabki" porozmawiałem ze zwykłymi mieszkańcami, władzami, ale też tymi, którzy wojenną zawieruchę widzieli i odczuli na własnej skórze oraz tymi, którzy starają się pomóc im wrócić do normalnego życia. Po kolei. [...]
#wiadomosciswiat #urkaina #wojnanaukrainie #spoleczenstwo #reportaz #rmf24