Fotograf przyrody roku: ciekawy przypadek pasożytniczych much nietoperzy
Ciekawskie stworzenie, które mocno trzyma się pyska tego nietoperza, może wyglądać jak pająk, ale jeśli policzysz jego nogi, prawdopodobnie zauważysz, że brakuje mu dwóch.
To dlatego, że to nie jest pająk, ale mucha i może nie przypominać żadnego, z którym się wcześniej spotkałeś.
Muchy to wspaniała i niezwykle różnorodna grupa zwierząt, a muchy nietoperzy to tylko jeden z fantastycznych przykładów.
Wybitny pasożyt
Gdy naukowiec dokonywał pomiarów nietoperza długopalczastego z Mozambiku podczas badania różnorodności biologicznej w Parku Narodowym Gorongosa , zauważyła przypominającą pająka muchę, która mocno trzyma się futra małego ssaka.
Dr Piotr Naskrecki , fotograf dzikiej przyrody i entomolog, z radością wykonał kilka zdjęć dużego pasożyta i wyciągnął go z nietoperza, aby go zidentyfikować.
„W momencie robienia zdjęcia byłem już dość zaznajomiony z pasożytniczymi muchami nietoperzy, ale byłem dość zaskoczony widokiem gigantycznego osobnika bezpośrednio na pysku nietoperza” – mówi Piotr.
Zdjęcie Piotra przedstawiające muchę nietoperza czepiającą się pyska długopalczastego nietoperza z Mozambiku zostało wyróżnione w konkursie Fotograf Dzikiej Przyrody Roku
Muchy nietoperzy to pasożyty zewnętrzne, które prawie całe życie spędzają na nietoperzach, żywiąc się ich krwią. Istnieją setki gatunków much nietoperzy. Niektóre występują na wielu gatunkach nietoperzy, podczas gdy inne są znacznie bardziej specyficzne dla żywiciela. Owady należą do dwóch rodzin – Streblidae i Nycteribiidae. Osobnik na obrazie Piotra należy do tej drugiej grupy i zaliczany jest do rodzaju Penicillidia .
Nietoperze są niezwykle zręczne, więc można by pomyśleć, że same chciałyby pozbyć się autostopowych much.
„Nietoperze mogą dość łatwo dotrzeć do dowolnego miejsca na swoim ciele i są bardzo szybkie, ale nigdy nie widziałem, żeby próbowały pozbyć się muchy nietoperza”. Może lata doświadczania tych much nauczyły je, że nie mają szans na ich usunięcie, więc po prostu nauczyły się z nimi żyć” – zasugerował Piotr w transmisji na żywo w Nature Live Online .
Muchy poruszają się po swoim żywicielu, ale zwykle zagnieżdżają się w futrze w dolnej części pleców. Ten nietoperz nie wydawał się jednak szczególnie zaniepokojony decyzją pasożyta, by zamiast tego przylgnąć do jego twarzy.
"Ponieważ głównym sposobem gromadzenia informacji o otoczeniu przez nietoperze jest echolokacja, a nie wzrok, nie jest konieczne, aby nietoperz miał niezasłonięte oczy, co może wyjaśniać, dlaczego nietoperz nie próbował usunąć pasożyta."
Zdjęcie Piotra, Big Bat Bloodsucker , otrzymało wyróżnienie w konkursie Wildlife Photographer of the Year .
Wchodząc na to zdjęcie, mówi: „Myślałem, że to idealne połączenie ciekawej wizualnie sceny i interesującego związku biologicznego między tymi dwoma organizmami”.
Latać bez skrzydeł
Uważa się, że prawdziwe muchy, grupa znana również jako Diptera, powstały około 260 milionów lat temu, na długo przed pierwszymi nietoperzami. Jest prawdopodobne, że wraz z ewolucją ssaków muchy zaczęły kojarzyć się z tą nową niszą, współewoluując przez tysiąclecia i ostatecznie prowadząc do pasożytniczych much nietoperzy.
„Pasożyty są dla mnie niezwykle fascynujące” – mówi Piotr. „Ich ciała są doskonale przystosowane do życia na żywicielach, często radykalnie różniąc się od ich najbliższych wolno żyjących krewnych”.
"W przypadku muchy nietoperza jej ciało zostało zmodyfikowane przez dobór naturalny , aby przypominało pająka o twardym ciele, zdolnego do bardzo szybkiego biegania po futrze nietoperza-żywiciela".
Pasożytniczy styl życia spowodował, że niektóre gatunki nietoperzy na stałe straciły skrzydła w wyniku ewolucji. Inne muchy nietoperzy mają skrzydła, ale zrzucają je, gdy znajdą żywiciela. Niektóre gatunki zachowują swoje, jednak nie mają dużej zwinności w powietrzu i przez większość podróży lotniczych polegają na swoich nietoperzach-gospodarzach.
„Wiele z tych siostrzanych gatunków straciło skrzydła, straciło przezroczystości – straciło to, co znaczy być muchą . Ale stali się tymi zatwardziałymi wojownikami” – wyjaśniła w transmisji na żywo dr Erica McAlister , starszy kustosz Diptera w muzeum .
Muchy nietoperzy mogą również nie mieć oczu lub mieć wzrok, który umożliwia im jedynie wyczuwanie światła. Zamiast tego mogą znaleźć sposób na używanie zmysłu węchu i włosów (szczeciny) pokrywających ich ciała, co może pozwolić im wyczuć prądy powietrza i wibracje.
Mimo to zdolność nietoperzy do trzymania się mocno żywiciela ma kluczowe znaczenie, ponieważ nie mogą one przetrwać długo bez dostępu do krwi.
„Mają naprawdę niesamowite pazury, którymi przyczepiają się do futra nietoperzy. Dla niektórych, jeśli spadli z nietoperza w trakcie lotu, to w zasadzie są zrujnowani. Naprawdę muszą się mocno trzymać” – mówi Erica.
Żyć młodo
Jedynym momentem, w którym mucha nietoperza celowo opuszcza swojego żywiciela, jest poród.
„Podczas gdy większość much składa setki lub tysiące jaj, mając nadzieję, że przynajmniej jedno przeżyje, muchy nietoperzy rodzą na żywo jedną, w pełni rozwiniętą larwę” – wyjaśnia Piotr.
Chociaż nie produkują ich wiele w porównaniu z innymi muchami, muchy nietoperzy mogą w ciągu swojego życia wyprodukować wiele młodych, ale inwestują tylko w jedno naraz. Pojedyncze jajo wylęga się w ciele samicy muchy, a larwa żywi się, rośnie i linieje, a wszystko to jest odżywiane przez gruczoł mleczny.
Dorosła mucha opuszcza swojego żywiciela, aby znaleźć odpowiednie miejsce w pobliżu gniazda nietoperza, takie jak ściana jaskini lub gałąź drzewa, aby urodzić larwę tuż przed tym, jak będzie gotowa do przepoczwarzenia. Po złożeniu samica muchy nietoperza spieszy z powrotem w bezpieczne miejsce dla swojego żywiciela.
„Ponieważ dzieje się to bezpośrednio w kolonii nietoperzy, dorosła mucha, w którą ostatecznie przekształci się larwa, prawie na pewno znajdzie żywiciela. Nie ma zatem potrzeby produkowania bardzo dużej liczby larw”.
Chociaż rodzenie żywych młodych może być czymś, co jest zwykle kojarzone ze ssakami, robi to również wiele innych zwierząt, w tym niektóre gady i rekiny . Wszyscy członkowie nadrodziny much Hippoboscoidea, do której należą muchy nietoperze, muchy tse-tse i muchy wszy, rodzą żywe młode.
Niekochane i niezrozumiane zwierzęta
Piotr był zarówno uczestnikiem Wildlife Photographer of the Year, jak i członkiem jury , i stwierdza, że „niekochane” zwierzęta, takie jak pasożyty, są często niedostatecznie reprezentowane w konkursie.
"Jednak często są one bardziej interesujące i piękniejsze niż większość organizmów, które otrzymują światło reflektorów" - mówi.
Jednak obrona niekochanych i źle rozumianych zwierząt, takich jak mucha pająkowata, może stanowić wyzwanie.
„Reakcja na zdjęcie wahała się od bardzo pozytywnej do bardzo negatywnej. Ten obraz był kilkakrotnie zgłaszany do Facebooka za propagowanie przemocy i został ocenzurowany przez media społecznościowe”.
„Natura jest amoralna – ani zła, ani dobra. Mucha nie chce skrzywdzić nietoperza, musi żywić się jego krwią, żeby przeżyć.
Nietoperzowe muchy to grupa zwierząt, której wielu mogło nigdy wcześniej nie spotkać. Piotr ma nadzieję, że jego zdjęcie pomoże podkreślić, jak fascynujący i nieoczekiwany może być świat przyrody.
Mówi: „Mam nadzieję, że ten obraz sprawi, że niektórzy ludzie zaczną zwracać uwagę na mniejszych, często zaniedbywanych członków świata przyrody.
"Otaczają nas wspaniałe, często niewiarygodnie interesujące organizmy, a ich jedynym problemem jest to, że są znacznie mniejsze od nas, przez co pozostają niezauważone."
Zarezerwuj bilety na wystawę Wildlife Photographer of the Year lub przejrzyj galerię online i odkryj zapierającą dech w piersiach różnorodność świata przyrody.
#zwierzeta #owady
