Cytat z ulubionej książki:

Isaac Newton, ikona nowoczesnej nauki, był bez wątpienia wyjątkową

osobowością, nawet jak na ówczesne czasy. Błyskotliwy ponad wszelką miarę,

lecz zarazem ponury samotnik; drażliwy w stopniu graniczącym z paranoją;

znany ze skłonności do całkowitego wyłączania zewnętrznych bodźców i

popadania w głęboką zadumę (miał jakoby przesiadywać w nocnej koszuli na

brzegu łóżka do późnego popołudnia pod wpływem nagłej myśli, która przyszła

mu do głowy tuż po przebudzeniu); zdolny do najbardziej niewiarygodnych

dziwactw. Zbudował w Cambridge własne laboratorium, w którym oprócz

epokowych odkryć wykonywał także szokujące eksperymenty, na przykład wbił

szpikulec - długą igłę używaną do szycia skóry - do własnej gałki ocznej i

obracał ją dookoła „między okiem i kością

" tak blisko dna oka, jak potrafiłem”,

aby się przekonać, co z tego wyniknie. Przedziwnym cudem nic złego nie wyniknęło z tego eksperymentu, w każdym razie nic trwałego. Przy innej okazji

wpatrywał się w Słońce tak długo, jak zdołał wytrzymać, aby sprawdzić, jaki

efekt wywrze ta tortura na narządy wzroku. Ponownie uniknął trwałych

uszkodzeń; aczkolwiek musiał spędzić kilka dni w zaciemnionym pokoju, zanim

ból oczu przestał mu doskwierać.

Pod osobowością dziwaka krył się jednak umysł geniusza najwyższej

próby, aczkolwiek nawet największe osiągnięcia Newtona otoczone są aurą

osobliwości. Jeszcze jako student Newton - niezadowolony z ograniczeń

ówczesnej matematyki - wynalazł nową gałąź tej dziedziny, rachunek

różniczkowy, po czym wstrzymywał się z opublikowaniem swego odkrycia

przez dwadzieścia siedem lat

. W identyczny sposób postąpił ze swymi

odkryciami w dziedzinie optyki, które zrewolucjonizowały nasze zrozumienie

natury światła. Stworzył podwaliny spektroskopii, po czym przez trzy dekady

niczego nie ujawnił.

Mimo swej niezwykłej błyskotliwości Newton tylko część swoich

zainteresowań lokował w dziedzinie, którą dziś określilibyśmy jako naukę.

Przynajmniej połowę swego aktywnego życia poświęcił alchemii oraz kwestiom

religii, które traktował równie poważnie, a może nawet bardziej poważnie niż

wszystko inne. Był antytrynitarzem - sekretnym zwolennikiem niebezpiecznie

heretyckiej sekty arian, którzy odrzucali dogmat Trójcy Świętej (jak na ironię,

Newton był członkiem college’u Świętej Trójcy w Cambridge). Spędzał całe

dnie na studiowaniu planu zaginionej świątyni króla Salomona w Jerozolimie

(przy okazji nauczył się hebrajskiego, aby móc studiować teksty w oryginale),

wierząc, że znajdzie tam matematyczny klucz do dat powtórnego przyjścia

Chrystusa oraz końca świata. Równie silne było jego zaangażowanie w

alchemię. W 1936 roku ekonomista John Maynard Keynes nabył na aukcji zbiór

rękopisów Newtona i ze zdumieniem odkrył że nic dotyczyły one optyki ani

ruchów planet, lecz przemiany pospolitych metali w metale szlachetne.