„Najważniejszym wyzwaniem spin dyktatora jest zapobieganie temu, by ludzie poinformowani (osoby z wyższym wykształceniem, obyciem medialnym i międzynarodowymi koneksjami) szkodzili jego popularności i mobilizowali przeciw niemu resztę społeczeństwa. Ale jak to zrobić? Kiedy państwowy skarbiec jest pełen, dyktator może przekupywać swoich krytyków. Może zapłacić im za milczenie albo nawet zatrudnić ich, by tworzyli dla niego propagandę. Istotne jest również to, że nie wszystko trzeba cenzurować. W dyktaturze spinu restrykcje przeciw prasie, które za bardzo rzucają się w oczy, mogą obrócić się przeciw rządzącemu. Jego celem jest przekonanie obywateli, że media są względnie wolne. A zatem cenzurując, musi ocenzurować także to, że w ogóle istnieje cenzura. Dyktatorzy strachu palili książki i rozwiązywali redakcje prywatnych gazet, zaś spin dyktatorzy spychają krytykę na obrzeża, a państwową telewizję zostawiają dla siebie.”

Sergei Guriev, Daniel Treisman. „Spin dyktatorzy. Nowe oblicze tyranii XXI wieku”

#ksiazki