Katastrofa wulkanu Toba (czasami nazywana supererupcją Toba lub najmłodszą erupcją Toba) była superwulkaniczną
Katastrofa wulkanu Toba (czasami nazywana supererupcją Toba lub najmłodszą erupcją Toba) była superwulkaniczną erupcją, która miała miejsce około 74 000 lat temu w późnym plejstocenie[1] w miejscu dzisiejszego Jeziora Toba na Sumatrze, w Indonezji. Była to ostatnia z serii co najmniej czterech erupcji formujących kalderę w tym miejscu, przy czym wcześniejsza znana kaldera powstała około 1,2 miliona lat temu.[2] Ostatnia ta erupcja miała oszacowany wskaźnik VEI na poziomie 8, co czyni ją największą znaną eksplozywną erupcją wulkaniczną w czwartorzędzie oraz jedną z największych eksplozywnych erupcji w historii Ziemi.
[...]
Teoria katastrofy Toba
Teoria katastrofy Toba zakłada, że erupcja spowodowała poważną globalną zimę wulkaniczną trwającą od sześciu do dziesięciu lat i przyczyniła się do tysiącletniego okresu ochłodzenia, co skutkowało wąskim gardłem genetycznym u ludzi.[56][57] Jednakże, niektóre dowody fizyczne kwestionują związek z tysiącletnim okresem chłodzenia i wąskim gardłem genetycznym, a niektórzy uważają tę teorię za obaloną.[58][48][59][60][61]
[...]
W 1972 roku analiza ludzkiej hemoglobiny wykazała bardzo niewiele wariantów, a aby wyjaśnić niską częstotliwość wariacji, populacja ludzka musiała być bardzo mała, licząca zaledwie kilka tysięcy osobników aż do niedawna.[62] Kolejne badania genetyczne potwierdziły efektywną populację rzędu 10 000 przez większość historii ludzkości.[63][64] Późniejsze badania nad różnicami w sekwencjach ludzkiego DNA mitochondrialnego datują szybki wzrost z małej efektywnej populacji liczącej od 1 000 do 10 000 osobników na okres pomiędzy 35 000 a 65 000 lat temu.[65][66][67]
https://en.wikipedia.org/wiki/Youngest_Toba_eruption
#ewolucja #historia #antropologia #nauka
