Katastrofa wulkanu Toba (czasami nazywana supererupcją Toba lub najmłodszą erupcją Toba) była superwulkaniczną erupcją, która miała miejsce około 74 000 lat temu w późnym plejstocenie[1] w miejscu dzisiejszego Jeziora Toba na Sumatrze, w Indonezji. Była to ostatnia z serii co najmniej czterech erupcji formujących kalderę w tym miejscu, przy czym wcześniejsza znana kaldera powstała około 1,2 miliona lat temu.[2] Ostatnia ta erupcja miała oszacowany wskaźnik VEI na poziomie 8, co czyni ją największą znaną eksplozywną erupcją wulkaniczną w czwartorzędzie oraz jedną z największych eksplozywnych erupcji w historii Ziemi.

[...]

Teoria katastrofy Toba

Teoria katastrofy Toba zakłada, że erupcja spowodowała poważną globalną zimę wulkaniczną trwającą od sześciu do dziesięciu lat i przyczyniła się do tysiącletniego okresu ochłodzenia, co skutkowało wąskim gardłem genetycznym u ludzi.[56][57] Jednakże, niektóre dowody fizyczne kwestionują związek z tysiącletnim okresem chłodzenia i wąskim gardłem genetycznym, a niektórzy uważają tę teorię za obaloną.[58][48][59][60][61]

[...]

W 1972 roku analiza ludzkiej hemoglobiny wykazała bardzo niewiele wariantów, a aby wyjaśnić niską częstotliwość wariacji, populacja ludzka musiała być bardzo mała, licząca zaledwie kilka tysięcy osobników aż do niedawna.[62] Kolejne badania genetyczne potwierdziły efektywną populację rzędu 10 000 przez większość historii ludzkości.[63][64] Późniejsze badania nad różnicami w sekwencjach ludzkiego DNA mitochondrialnego datują szybki wzrost z małej efektywnej populacji liczącej od 1 000 do 10 000 osobników na okres pomiędzy 35 000 a 65 000 lat temu.[65][66][67]

https://en.wikipedia.org/wiki/Youngest_Toba_eruption

#ewolucja #historia #antropologia #nauka