Bardzo ciekawa spekulacja o przywództwie w stadzie i skłonnościach do ryzyka w ludzkich społecznościach. Postarałem się i wrzucam w komentarzach tłumaczenie na polski co by się łatwiej czytało.
Bardzo ciekawa spekulacja o przywództwie w stadzie i skłonnościach do ryzyka w ludzkich społecznościach. Postarałem się i wrzucam w komentarzach tłumaczenie na polski co by się łatwiej czytało.
Co sprawia, że jesteśmy odważni
LINA ZELDOVICH 3 marca 2023
W lasach Parku Narodowego Yellowstone
niektóre sfory wilków dzielą swoje terytorium z pumami. Ogólnie rzecz biorąc, oba gatunki zostawiają się w spokoju, chociaż wilki mogą czasami wbiec na drzewo i ukraść pumie jej ofiarę - lub grzebać w jej odchodach, których koty używają do oznaczania swojego terytorium.
Czy to z tych odchodów, czy z zanieczyszczonej nimi wody, niektórym wilkom udaje się złapać dziwnego kociego pasożyta. Pasożyt ten, Toxoplasma gondii, nie sprawia, że wilki chorują, ale zmienia ich zachowanie, czyniąc wiele z nich odważniejszymi i bardziej skłonnymi do podejmowania ryzyka - z pożytkiem dla nich lub nie.
Naukowcy badający wilki z Yellowstone odkryli, że te zarażone przez T. gondii są bardziej skłonne do oddalania się od swojej watahy lub zakładania własnej. "Rozproszenie jest jedną z najniebezpieczniejszych rzeczy, ponieważ przeżywalność wilków rozproszonych zmniejsza się, więc niewiele wilków przeżywa proces rozproszenia" - mówi Connor Meyer, badacz z Uniwersytetu w Montanie i jeden z autorów badania opublikowanego w Nature[1]. Ale jeśli wilkowi się powiedzie i zostanie przywódcą watahy, będzie płodził więcej szczeniąt, osiągając większy sukces reprodukcyjny - nagroda, która może być warta ryzyka.
To zmienia każdego nosiciela tymczasowego w odważnego ryzykanta:
Od dawna wiadomo, że T. gondii zmienia zachowanie zarażonych przez siebie zwierząt, aby służyć swojemu skomplikowanemu cyklowi życia i sukcesowi reprodukcyjnemu. Rozmnaża się płciowo w jelitach kotów, wyrzucając z kałem oocyty - maleńkie, ale wytrzymałe, grubościenne twory przypominające jajka. Woda lub topniejący śnieg rozrzucają oocyty po glebie, trawie, strumieniach i rzekach, gdzie są one nieświadomie zjadane przez różne zwierzęta, w tym gryzonie, na których żerują koty. Po dostaniu się do wnętrza tego żywiciela pośredniego, pasożyt tworzy cysty w jego tkankach. Jednak aby zakończyć swój cykl życiowy, ten autostopowicz musi odbyć ostatnią, raczej nieprawdopodobną podróż. T. gondii musi powrócić do kocich jelit. Jednym ze sposobów zwiększenia szans jest sprawienie, aby zarażone gryzonie były zbyt nieustraszone dla własnego dobra, zmuszając je do narażenia się na większe ryzyko stania się kocim śniadaniem.
Chociaż schemat kota i myszy jest najszerzej badany, pasożyt działa tak samo na większe zwierzęta, na przykład lwy i gnu - mówi Meyer. Ale kocie ofiary nie są jedynymi gatunkami, które mogą przejąć pasożyta ze środowiska - każde zwierzę może to zrobić, o czym świadczą badania nad wilkami. A pasożyt wydaje się być bezstronny - zmienia każdego nosiciela tymczasowego w odważnego ryzykanta.
Dotyczy to również ludzi.
W badaniu z 2018 roku
naukowcy stwierdzili, że osoby zarażone T. gondii częściej wybierają biznes i przedsiębiorczość jako swoją karierę zawodową [2]. Zespół przetestował 1 495 studentów studiów licencjackich-studiujących inżynierię, biznes, sztukę i nauki na dużym amerykańskim uniwersytecie pod kątem T. gondii za pomocą testu opartego na ślinie i odkrył, że 22 procent nosił pasożyta. Osoby z aspiracjami przedsiębiorczości były prawie dwukrotnie bardziej narażone na zarażenie, mówi jedna z autorek badania, Stefanie K. Johnson, profesor nadzwyczajny przywództwa organizacyjnego i analizy informacji na Uniwersytecie Kolorado w Boulder.
W sferze ludzkiej, prowadzenie biznesu i przedsiębiorczości wymaga odwagi i zdolności do tolerowania ryzyka. Założenie firmy jest w zasadzie równoznaczne z założeniem stada. Wymaga samodzielnego działania z większym ryzykiem porażki, niż przebywanie w ochronnych ramionach czyjejś firmy.
Zespół stwierdził, że jest to prawdą również na poziomie globalnym. Kiedy przeczesali bazy danych dotyczące infekcji T. gondii z ostatnich 25 lat w różnych krajach i zsyntetyzowali dane z projektem badawczym Global Entrepreneurship Monitor, odkryli, że "powszechność infekcji była spójnym, pozytywnym predyktorem aktywności i zamiarów przedsiębiorczych w skali krajowej."
To ryzykowne zachowanie może, ale nie musi, uczynić kogoś odnoszącym sukcesy biznesmenem.
Może to wydawać się przerażające, że maleńkie cysty złożone w tkankach mogą wpływać na karierę lub inne ważne decyzje życiowe, ale inne mikroorganizmy również wpływają na nasze nastroje lub działania. "Widzisz naprawdę podobne efekty wpływu bakterii jelitowych na ludzkie zachowanie, nawet takie rzeczy jak depresja" - mówi Johnson[3].
Globalne wskaźniki zakażenia T. gondii są mniej więcej takie, jakie Johnson i jej koledzy znaleźli w swoim badaniu: 1 na 4 osoby. "Ludzie zwykle dostają T. gondii od jedzenia niedogotowanego mięsa lub od posiadania kotów", mówi Johnson. Ludzie mogą również zbierać go na zewnątrz. "Jeśli bawisz się na zewnątrz w piaskownicy, zawsze znajdziesz tam kocią kupę, więc to może przenosić pasożyta". Podobnie jak ogrodnictwo. Wskaźniki zakażenia różnią się jednak znacznie w zależności od kraju. Tylko 9 procent Norwegów jest zarażonych, podczas gdy Brazylia osiąga 60 procent. Co ciekawe, narody z wyższymi wskaźnikami infekcji miały mniej przedsiębiorców, którzy wskazywali na "strach przed porażką" jako czynnik zniechęcający ich do nowych przedsięwzięć, jak wykazało badanie.
Takie ryzykowne zachowanie może, ale nie musi, sprawić, że ktoś odniesie sukces w biznesie. "Nie wiemy, w jakim stopniu podejmują oni lepsze decyzje, czy też w rzeczywistości podejmują gorsze decyzje" - mówi Johnson. Możesz więc trafić w dziesiątkę lub doznać finansowej ruiny. I oczywiście jest to podobne do tego, co dzieje się z wilkiem odchodzącym od stada.
Ogólnie rzecz biorąc, mamy tendencję do myślenia, że infekcje pasożytnicze są szkodliwe dla żywiciela. Ale w pewnym sensie T. gondii działa jako agent ewolucji, który może przynieść swojemu gospodarzowi sukces finansowy lub reprodukcyjny albo spowodować jego upadek i śmierć. Czy zatem noszenie przez organizm, czy to człowieka czy wilka, jest dobre czy złe? Nie ma prostej odpowiedzi na to pytanie, mówi Meyer. "To tylko pokazuje nam, że rzeczy są o wiele bardziej skomplikowane niż moglibyśmy sądzić."
Lina Zeldovich dorastała w rodzinie rosyjskich naukowców, słuchając na dobranoc opowieści o wulkanach, czarnych dziurach i nieustraszonych odkrywcach. Pisała między innymi dla "The New York Times", "Scientific American", "Reader's Digest" i "Audubon Magazine", zdobywając cztery nagrody za pisanie o nauce o kupie. Jej książka, The Other Dark Matter: The Science and Business of Turning Waste into Wealth, została wydana w 2021 roku przez Chicago University Press. Można ją znaleźć na LinaZeldovich.com i [email protected] .
Odniesienia:
Meyer, C.J., et al. Parasitic infection increases risk-taking in social, intermediate host carnivore. Communications Biology 5, 1180 (2022).
Johnson, S.K., et al. Risky business: Linking Toxoplasma gondii infection and entrepreneurship behaviors across individuals and countries. Proceedings of the Royal Society B 285 (2018).
Pennisi, E. Gut microbe linked to depression in large health study. Science (2022).
Zaloguj się aby komentować