https://qu.ax/BGbC.mp4 Mirror: https://files.catbox.moe/b9t8lc.mp4 Miszę, Witalija i Vadima poznałem w 2017, w Łodzi

ಠ_ಠ

Ziomeczki z Ukrainy robili u mnie kostkę. Dlugo im schodzilo to byl czas zeby pogadac. Mieli plany, dom postawic, inny garaz zrobic. Gadalismy jak zrobic izolacje tego garazu, jeden mial 2 synow z 10lat mlodszych ode mnie. I jak wybuchla wojna to mysl co u nich nie dawala mi spokoju. Moze ziomkowi synów zmobilizowali? Albo jego wzieli i c⁎⁎j wie czy zyje? Dopiero co rozmawialismy o planach na przyszly rok, a tu nagle wojna...

Tyle tragedii ludzkich przez kacapów. Przyjaciele udostępnili dom dla kobiety z Ukrainy, która uciekała z Kijowa w pierwszej fali. Jechała autem tydzień. Na początku miała to być starsza pani profesor. Drugiego dnia już tylko po doktoracie, trzeciego młoda i każdego dnia wersja się zmieniała. Gdy czekali, aż dotrze do ich mieszkania to wiedzieli, że to młoda pani doktor weterynarii z córką, dwoma kotami i dwoma psami w tym jeden dog... Później ona opowiadała, że jechała zmęczona i przerażona z tym całym dobytkiem wiedząc, że czeka na nią jakiś typ. Dom ma być w lesie to i sobie wyobrażała, że pewnie na początek zgwałci a później to diabli wiedzą co... Gdy zobaczyła ich dwoje to było widać, jak schodzi z niej przerażenie... Są jak rodzina teraz. Jej mąż z którym była w separacji jest w ichnim wocie. Już zaliczył szpital bo był na froncie. Po tym dostał przepustkę i ona pojechała autobusem z dzieckiem do niego bo go nie wypuścili z Ukrainy. Tydzień temu był w Polsce. Dostał medal za obronę jakiegoś odcinka, bo mimo natarcia specnazu jego oddział wytrzymał i odparł atak. Dostał medal i urlop z możliwością wyjazdu z kraju. Dlaczego ta historia? Bo paradoksalnie bardzo zbliżyła ich na nowo. Znowu są rodziną. To taka historia o wojennej tułaczce, która na razie ma dobre zakończenie. Zobaczymy co wojna im przyniesie. Ta kobieta pracuje zdalnie w międzynarodowej korpo a córka skończyła szkołę podstawową w Polsce z wynikiem 90%. Dziecko bardzo chwali polskie szkoły - uważa, że nareszcie jest traktowana podmiotowo i twierdzi, że uwielbia się tu uczyć.

Ostatnio dopytywałem Ukrainkę, która tutaj sprząta skąd jest, jakie plany. Powiedziała, że jest z Charkowa i że myślała, czy nie wracać na rok szkolny do siebie, bo szkoły mają w końcu poorganizować, a jej córa ma parę lat. Szkoły mają być otwarte w metrze.

Mówiła też, że miasto, z którego ruskie wystrzeliwują rakiety jest tak blisko, że lecą do nich kilkadziesiąt sekund i nie ma szans na reakcję.

I tak siedzi sobie tysiąc kilometrów od domu, za którym tęskni, z dzieckiem, które jest odcięte od prawie wszystkiego, co znało wcześniej.