Rosyjska „flota cieni” miała być tymczasowym narzędziem obchodzenia zachodnich sankcji. W ciągu trzech lat stała się jednak równoległym systemem globalnej żeglugi: siecią starych tankowców, fikcyjnych bander, prywatnych pośredników i państwowych osłon, która pozwoliła Kremlowi utrzymać eksport ropy mimo ostrych restrykcji gospodarczych.
W grudniu 2024 roku osiemnastoletni tankowiec przeciągnął kotwicą po dnie Bałtyku i przerwał kabel energetyczny łączący Estonię z Finlandią. Przez kilka godzin nikt tego nie zauważył. Kiedy odkryto źródło awarii, okazało się, że podmorski kabel energetyczny EstLink 2 był przerwany, cztery kable telekomunikacyjne nie działały, a straty sięgały sześćdziesięciu milionów euro.
Kapitan tankowca Eagle S usłyszał zarzuty sabotażu po tym, jak jednostkę oskarżono o spowodowanie uszkodzeń. Podczas zatrzymania na pokładzie statku znaleziono urządzenia do monitorowania okrętów NATO. Był to jeden z ponad siedmiuset statków tworzących to, co analitycy zaczęli nazywać rosyjską flotą cieni – zjawiskiem bezprecedensowym pod względem skali, organizacji i konsekwencji.
Raport Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych „Rosyjska flota cieni. Bilans sankcji” opisuje to zjawisko nie tylko jako problem ekonomiczny, lecz także jako narzędzie wojny hybrydowej i symptom głębszego kryzysu globalnego systemu żeglugi morskiej. Z jego ustaleń wyłania się obraz struktury równoległej wobec oficjalnego handlu: rozproszonej, częściowo kryminalnej, częściowo państwowej, zdolnej do funkcjonowania mimo najbardziej rozbudowanego reżimu sankcyjnego, jaki Zachód stworzył od dekad. [...]
* Link do 103 stronicowego raportu Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych „Rosyjska flota cieni. Bilans sankcji” : https://pism.pl/webroot/upload/files/Raport/Rosyjska%20flota%20cieni.pdf
#wiadomosciswiat #uniaeuropejska #sankcje #rosja #wojnanaukrainie #flota #politykazagraniczna #focuseurope
