314 + 1 = 315

Tytuł: Opowiadania najlepsze 

Autor: Philip K. Dick

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Rebis

ISBN: 9788381883375

Liczba stron: 536

Ocena: 5/10

Jako że żadne z opowiadań z tego zbioru nie jest ze sobą powiązane (tak sądzę), a i nie jest ich tak dużo jak np. u Gaimana, to napiszę po prostu kilka słów o każdym.

Gdzie kryje się wub - odrobina czarnego humoru.

Roog - zabawne przedstawienie innej perspektywy.

Wariant drugi - motyw z Among Us, można się domyślić w jakim kierunku to zmierza, niemniej jednak wciąż dobrze się to czyta.

Wypłata - na początku intrygujące, ale bardzo szybko staje się naiwne i subtelne jak złamana noga.

Fałszywy człowiek - to opowiadanko jest zepsute na elementranym poziomie, mrowie niespójności przekreśla jakikolwiek jego sens.

Kolonia - zakończenie dosyć przewidywalne, ale sam zamysł i implikacje były doprawdy niepokojące.

Zbędny - wygląda jak wstęp do większej całości, samo w sobie nic we mnie nie tknęło.

Czas Wesołej Pat - absurdalna rzeczywistość, w której życie dorosłych kręci się wokół fizycznej wersji simsów. Samo zakończenie dziwne i znienacka.

Śniadanie o zmierzchu - dosyć nietypowie i bez wyjaśnienia.

Już nie żyjesz, Foster - w kilku aspektach bardzo aktualne: kupowanie na siłę, przepracowanie, oczekiwania otoczenia, niezgoda w rodzinie.

Kopia ojca - znowu lepsze niż gorsze; dosyć proste, ale gra odpowiednie tony.

Serwisant - połączenie klasycznego motywu "pokój na świecie kontra wolna wola" z problemem natury temporalnej. Mógłby z tego powstać niezły film krótkometrażowy.

Autofab - w pewnym momencie zboczyło w innym kierunku niż się spodziewałem, czuć lekki niedosyt.

Ludzka rzecz - całkiem niezły tekst; wybór: bezduszny człowiek czy poczciwy kosmita, no i zakończenie na plus.

Gdyby nie istniał Benny Cemoli - gdy na początku znowu przeczytałem o "garstce ocaleńców z atomowej zagłady i kosmicznej delegacji lecącej na pomoc" to tylko przewróciłem oczami, ale koniec końców podążyło w dosyć ciekawym kierunku. Było to jednakże zdecydowanie za krótkie jak na przedstawiony pomysł.

Bloblem być (albo nie być) - wszystko w tym opowiadaniu jest na jedno kopyto.

Wiara ojców - i znowu - na początku ciekawie zapowiadająca się wielowarstwowa intryga, a skończyło się na bełkocie.

Elektryczna mrówka - całkiem fajny pomysł, trochę absurdalny, ale wreszcie z zakończeniem, które ma jakiś sens w odniesieniu do całości.

Małe co nieco dla nas, chrononautów - po prostu poprawny tekst. Czuje się niepewność, desperację, no i są pętle czasowe.

Zbiór cholernie nierówny, wychyla się do spektrum gorszego niż lepszego. To co z pewnością można powiedzieć o lwiej części tekstów, to że bardzo się zestarzały.

Najlepsze opowiadanko? Chyba Foster. Mrówka, Serwisant i Kolonia też były spoko.

Najgorsze? Nie umiem powiedzieć.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #rebis #philipkdick #ksiazkicerbera