KONKURSY organizowane przez IMPERIUM ROMANUM wciąż czekają na zgłoszenia. Poniżej dla przypomnienia terminy oraz odsyłacze po więcej szczegółów odnośnie nagród i szczegółów konkursów:
Tego dnia, 101 p.n.e. – legiony rzymskie, pod wodzą Gajusza Mariusza i Kwintusa Lutacjusza Katulusa, odniosły zwycięstwo nad germańskimi najeźdźcami (Cymbrami) w bitwie pod Vercellae w Galii Przedalpejskiej. Bitwa została stoczona około południa, wskutek burzy piaskowej walczono w nieładzie. Lepsze wyszkolenie, dyscyplina i organizacja sił rzymskich przesądziły o zwycięstwie. Można przyjąć, iż panujący wówczas ciężki skwar w pewien sposób dodatkowo pomógł Rzymianom, przywykłym – w przeciwieństwie do ludów północy – do wysokich temperatur. Ścigając resztki pobitych Cymbrów żołnierze Mariusza wkroczyli do ufortyfikowanego obozowiska barbarzyńców, podobnie jak po bitwie pod Aquae Sextiae germańskie kobiety masowo popełniały samobójstwa, mordując wcześniej swoje potomstwo. Straty armii rzymskiej były znikome (ok. 1000 zabitych). Cymbrów wedle różnych źródeł zginęło od 90 do 140 tysięcy. Około 60 tysięcy trafiło do rzymskiej niewoli. W Rzymie Mariusz odbył triumf. Jako zbawca republiki został okrzyknięty Trzecim Założycielem Rzymu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Szachownica Polibiusza jest to rodzaj szyfru monoalfabetycznego (ukryta litera odpowiada literze jawnej), który swoją nazwę zawdzięcza słynnemu antycznemu historykowi i pisarzowi – Polibiuszowi. Jak sam Polibiusz przekazuje nam w swoich „Dziejach” autorem szyfru są Grecy – Kleoksenos i Demoklet – jednak to on podjął się usprawnienia mechanizmu.
Szachownica Polibiusza składała się z pięciu tabliczek, gdzie na każdej znajdowało się pięć liter greckich (wyjątkiem była ostatnia, gdzie były tylko cztery litery; w wersji łacińskiej każda tabliczka ma pięć liter). Do naszych czasów nie zachowała się żadna oryginalna tabliczka z szyfrem. Obok szachownica Polibiusza w wersji łacińskiej.
Generalnie zasada szyfrowania polegała na podaniu konkretnych cyfr, które oznaczają położenie danej litery w tabeli – pierwszą cyfrą jest numer wiersza, a drugą – kolumny. W ten sposób, słowo: CEZAR w zaszyfrowanej wersji przyjmuje postać: 13 15 55 11 42.
Jak informuje Polibiusz, usprawnienie szyfrowania wiadomości było istotne do wysyłania pilnych i nieoczywistych informacji. Dotychczasowe metody umożliwiały wysyłanie jedynie wcześniej ustalonych i oczekiwanych formatów wiadomości.
Aby przekazanie wiadomości mogło się odbyć, obie strony musiały posiadać tabliczki z alfabetem. Przekazywanie sygnałów odbywało się za pomocą sygnalizacji świetlnej (pochodni) i jak informuje Polibiusz, sygnalizatorzy po obu stronach musiały wpierw potwierdzić, że przekaz wiadomości jest w danej chwili możliwy. W tym celu człowiek nadający informację podnosił dwie pochodnie i czekał na podobną odpowiedź ze strony przeciwnej. Następnie, kiedy obie strony były pewne, że przekaz szyfru jest możliwy, osoba nadająca wiadomość podnosiła odpowiednią ilość pochodni po lewej stronie, wskazując wiersz-tabliczkę. Następnie nadawca podnosił odpowiednią ilość pochodzi po prawej stronie, wskazując kolumnę. W ten sposób można było przekazać wiadomość na odległość np. między posterunkami wojskowymi.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Eksponowana w Muzeach Kapitolińskich figura Herkulesa jest jednym z bardziej zachwycających rzymskich posągów zachowanych do dnia dzisiejszego.
Statua
Jednym z najciekawszych eksponatów prezentowanych w Muzeach Kapitolińskich, jest nieco ponad naturalnej wielkości posąg w stylu hellenistycznym przedstawiający Herkulesa. Statuę wykonano z brązu i pozłocono, zachowała się w wyśmienitym stanie.
Wyobrażenie prezentuje Herkulesa podczas wykonywania jednej z dwunastu prac – zdobycia złotego jabłka Hesperyd i dostarczenia go do Eurystheusa. Herosa przedstawiono w młodości, jakże odmiennie do innego znanego przedstawienia – Herkulesa Farneńskiego, który znajdował się już zdecydowanie w sile wieku. Bohater trzyma w zgiętej w łokciu lewej ręce złote jabłko, w prawej zaś maczugę.
Odkrycie
Posąg odkryto na terenie dawnego Forum Boarium w XVI w. Obecnie jest eksponowany w Palazzo Dei Convervatori.
Pochodzenie
Wielu badaczy przyjmuje, że była to figura kultowa, pierwotnie wystawiona w świątyni Herkulesa przy Forum Boarium i uniknęła zniszczenia przez chrześcijan i przetopienia na monety. Być może ukryli ją wyznawcy tradycyjnych rzymskich bogów.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 238 n.e. – zostali zamordowani współcesarze rzymscy Balbin i Pupien przez pretorianów niezadowolonych ze zwiększających się wpływów senatu na losy państwa. Ich ciała były następnie bezczeszczone i wleczone drogami Rzymu. Na tron Rzymu wstąpił Gordian III.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Zachowana częściowo marmurowa głowa kobiety z czasów rzymskich – prawdopodobnie Wenus (Afrodyty). Jak twierdzą badacze, utlenienie brązowych rzęs rzeźby stworzyło plamy przypominające łzy. Obiekt odkryto w Atenach. Obecnie znajduje się na wystawie w muzeum na Akropolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Najlepszym przyjacielem Cycerona był Tytus Pomponiusz, zwany Attykiem. Nawet jeśli często nie przebywali razem, Cyceron i Attyk wymieniali listy, które są świadectwem przyjaźni, pełnego oddania i uczucia.
W 44 roku p.n.e., u schyłku życia, Cyceron napisał jedne z najchętniej czytanych i znaczących tekstów, jakie kiedykolwiek powstały. Pisał w nich o naturze bogów, właściwej roli rządów, czerpaniu radości z procesu starzenia się, sekrecie odnajdywania radości w życiu. Wśród tych dzieł ważną pozycję zajmuje krótki esej Lelius czyli rozmowa o przyjaźni („De Amicitia”), zadedykowany Attykowi.
Według Aulusa Gelliusa inspiracją dla myśli zawartych w „Rozmowie o przyjaźni” było przede wszystkim zagubione dzieło perypatetyka Teofrasta z Erezu, słynnego ucznia Arystotelesa, oraz dzieła etyczne Arystotelesa i stoika Chryzyppa. Cyceron chce wykazać, że istotą przyjaźni nie są obopólne korzyści i w przekonujący sposób tłumaczy jak odnaleźć, zatrzymać i docenić w naszym życiu, nie tych ludzi, którzy mogą nam coś ofiarować, ale tych, którzy są naszą pokrewną duszą.
Cyceron tym dziełem postawił pomnik przyjaźni łączącej go z Attykiem, wkładając w usta Leliusa zdania i szczytne zasady, które należy interpretować jako jego własne.
Przewodnik do prawdziwej przyjaźni Cycerona miał olbrzymi wpływ na twórczość pisarzy kolejnych epok, od Augustyna z Hippony po Dantego, i był jedną z pierwszych przetłumaczonych na język angielski, wydrukowanych książek.
Oto kilka ponadczasowych porad Cycerona dotyczących przyjaźni:
Są różne rodzaje przyjaźni.
Tylko dobrzy ludzie mogą być prawdziwymi przyjaciółmi.
Naszych przyjaciół powinniśmy wybierać z dbałością.
Przyjaciele czynią Cię lepszą osobą.
Poznawaj nowych przyjaciół, ale zachowaj tych starych.
Przyjaciele są ze sobą szczerzy.
Nagrodą za przyjaźń jest sama przyjaźń.
Przyjaciel nigdy nie prosi swojego przyjaciela o zrobienie czegoś złego.
Przyjaźń z czasem może ulec zmianie.
(…) bez przyjaźni życie nic nie warta, jeżeliby tylko chcieli żyć jakotako przyzwoicie. (…) Ba nawet jeżeli kto jest z natury taki gbur potworny, że od ludzi stroni i nienawidzi ich, jak opowiadają o jakimś tam Tymonie w Atenach, to i tenby przecie szukał koniecznie kogoś, przed kimby mógł wyzionąć jad swej goryczy. A o słuszności tego twierdzenia możnaby się najlepiej przekonać, gdyby nas tak, dajmy na to, jakiś bóg z tej tu ciżby ludzi uniósł i gdzieś na pustyni osadził, i tam nam dostarczył podostatkiem wszystkiego, czego tylko natura ludzka potrzebuje, ale nam odjął zupełnie możność oglądania twarzy ludzkiej. Któżby był tak twardy, coby mógł znieść takie życie i coby go samotność nie pozbawiła używania wszelkich rozkoszy?
Tak to natura nie lubi nic samotnego, i zawsze się skłania do czegoś, jakby do podpory, a ta jest tem słodszą, im się ją w przyjaźniejszej znajduje istocie.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 450 n.e. – zmarł cesarz wschodniorzymski Teodozjusz II. Pozostawał pod przemożnym wpływem kobiet – starszej siostry Pulcherii i żony Ateny-Eudokii (matki jego jedynego dziecka – córki Licynii Eudoksji) oraz licznych doradców zwłaszcza prefekta pretorium Antemiusza. Za jego rządów dochodziło do sporów religijnych na tle wyznaniowym (burzenie synagog) oraz na tle teologicznym (nestorianizm). Podejmowano wysiłki dyplomatyczne, mające odwrócić niebezpieczeństwo grożące ze strony Hunów. W latach 412-439 n.e. wzniósł tzw. Mur Teodozjański, na zachód od Muru Konstantyna, który uczynił z Konstantynopola największą i najpotężniejszą warownię ówczesnego świata. Zmarł w wyniku obrażeń odniesionych po upadku z konia. Był ostatnim cesarzem wschodnim tzw. chrześcijańskiego złotego wieku.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Fragment rzeźby boksera (pugil), który ukazuje antyczną rękawicę bokserską. Tego typu ochraniacz na rękę wykonany był z kilku warstw skóry. Obiekt datowany na I wiek n.e.; odkryty na terenie byłego rzymskiego teatru w Weronie (Włochy).
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Cyniczne wykorzystywanie wiary współobywateli w celu osiągnięcia własnych celów politycznych nie jest cechą właściwą tylko dzisiejszym politykom. Już w najdawniejszych okresach znajdujemy przykłady osób stosujących podobne praktyki. Jedną z takich osób był Scypion Afrykański Starszy (236-183 p.n.e.), o którym wiemy, dzięki przekazom Polibiusza, że przynajmniej dwukrotnie dopuścił się podobnych zabiegów.
W wieku około 24 lat Scypion postanowił ubiegać się o urząd edyla, o który w tym samym czasie starał się również jego brat. Ponieważ w tym czasie ojciec Scypiona był nieobecny w Rzymie, Scypion musiał przekonać do tego pomysłu matkę, która zgodziła się po tym jak usłyszała o śnie syna. We śnie Scypion miał wracać wraz z bratem z Forum, po otrzymaniu urzędu, do domu gdzie wita ich matka. Faktycznie tak właśnie się stało.
Całą sytuację opisuje Polibiusz pisząc:
Wszyscy jednak, którzy o tych snach słyszeli, doszli do przekonania, że Publiusz porozumiewa się z bogami nie tylko we śnie, ale jeszcze lepiej na jawie i w biały dzień. A tymczasem nie chodziło tu wcale o sen, lecz o to, że on sam był uczynny, hojny i umiał pozyskać sobie życzliwość, tak że mógł liczyć na swoją popularność wśród ludu. A dostosowując swe postępowanie do ówczesnego nastawienia wyborców i własnej matki, nie tylko cel osiągnął, lecz zdawał się także działać po wpływem jakiegoś boskiego natchnienia.
– Polibiusz, Dzieje, VI 56, 6-12
Polibiusz podchodził trzeźwo do obserwowanych wydarzeń i miał wyrobioną opinię o religijności rzymskiej:
Sądzę, że właśnie ów nadmierny lęk przed bogami, który krytykujemy u innych ludzi, zapewnia w ich państwie porządek. Te sprawy bowiem są traktowane tak niezwykle uroczyście i wchodzą tak głęboko w życie zarówno prywatne jak i publiczne, że nie sposób byłoby pójść tu jeszcze dalej. Wielu może się temu dziwić, ja jednak myślę, że to ze względu na prosty lud Rzymianie postanowili tak właśnie postępować. Nie byłoby to pewno konieczne, gdyby istniała możliwość stworzenia państwa z samych mądrych ludzi, ale każdy tłum jest zmienny, pełen niegodziwych pożądań, bezrozumnego gniewu i gwałtownej pasji, trzeba go zatem utrzymywać w posłuchu niewidzialnymi strachami i tego rodzaju wymysłami.
– Polibiusz, Dzieje, XVI 12, 1, 3-9
Uzbrojony w tego rodzaju soczewkę przez którą oceniał rzeczywistość Polibiusz był pewien, że Scypion z premedytacją oszukał swoją matkę oraz kilka lat później poddanych mu żołnierzy.
Przed zdobyciem Nowej Kartaginy w Hiszpanii ponownie miał Scypion doświadczyć niezwykłego snu, w którym sam Neptun obiecywał pomoc. Bóg miał przedstawić plan ataku na miasto oraz obiecać wsparcie rzymian w walce w jawny sposób. Zapewnienia dowódcy o boskiej pomocy z pewnością miało niebagatelny wpływ na morale żołnierzy. Ingerencja Neptuna okazała się w praktyce dobrze przygotowanym planem bitwy wykorzystującym informacje otrzymane od miejscowej ludności.
Nowa Kartagina leżała na przylądku wcinającym się w morze. Dodatkową przeszkodą w dostaniu się do murów był duży zbiornik wodny połączony kanałem z morzem. Rybacy przekazali Scypionowi informacje, że zbiornik jest płytki, a ponadto codziennie o stałej porze woda odpływa kanałem do morza. Tak opróżniony basen jest możliwy do sforsowania.
Plan bitwy został tak zaplanowany, że w krytycznym momencie nastąpiło obniżenie poziomu wody. Wtedy do szturmu ruszył niewielki oddział odpowiednio dobranych żołnierzy wraz z przewodnikami. Oddział niespostrzeżenie dotarł do murów miasta i wdarł się do środka, dzięki czemu udało się otworzyć bramy miasta i w konsekwencji czego je zdobyć. Widok biegnącego po wodzie oddziału sprawiał piorunujące wrażenie na reszcie armii Scypiona. Stało się tak jak obiecywał wódz – Neptun wspomógł oblegających.
Z naszej perspektywy – człowieka XXI wieku – zachowanie Scypiona sprawia wrażenie cynicznego, manipulującego otoczeniem dla osiągnięcia własnych korzyści. To jednak warto dodać, że sam Polibiusz uważa tego typu zagrania jako dowód zdrowego sądu i wielkiej inteligencji, a samego Scypiona za osobę, którą należy uważać za najbardziej boską i najbardziej też bogom miłą.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Fragment fresku rzymskiego ukazujący zamyśloną parę
Fragment fresku rzymskiego ukazujący zamyśloną parę. Obiekt datowany na I wiek n.e.; odkryty w Stabiach. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Strasznie dużo wrzucasz tutaj rzymskich artefaktów, które znajdują się w muzeach serbskich. Myślałem, że Serbia była na uboczu cesarstwa, a obserwując Cię można dojść do wniosku, że była położona niemal w centrum imperium. Z czego to może wynikać? Może większość znalezisk została odkryta w czasach Jugosławii i z terenu takiej Chorwacji trafiały one z automatu do np Belgradu?
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Medaliony na fresku rzymskim ukazujące personifikacje Lata i Jesieni. Obiekt odkryto w Pompejach; datowany na I wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
