Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Relief rzymski ukazujący trzy sceny. W środkowej części dziełą widzimy boga Silenusa (bóstwo przyrody) w otoczeniu młodych Satyrów; w lewej i prawej części znajdują się osoby biorące udział w kulcie. Obiekt datowany na I wiek n.e.; Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Książka „Lew” autorstwa Conna Igguldena to powieść historyczna, z nowego cyklu „Złoty wiek”, której akcja toczy się w starożytnej Grecji w V wieku p.n.e. i przedstawia burzliwe czasy rywalizacji miast greckich z nadchodzącym zagrożeniem perskim. Książka wydana została przez wydawnictwo REBIS.
Conn Iggulden to znany na całym świecie brytyjski pisarz powieści historycznych, z różnych dziejów i miejsc świata. Tym razem autor na tapetę wziął jedne z najciekawszych czasów w historii antycznej Grecji – V wiek p.n.e., kiedy to miasta greckie mierzą się z zagrożeniem ze wschodu – perską armią króla Kserksesa – i osiągają przewagę. Przełomowym momentem było zawiązanie przez miasta greckie Związku Hellenów w 481 roku p.n.e. i pokonanie floty perskiej pod Salaminą, rok później. Wydarzenie to zmotywowało Greków do dalszej walki i finalnego pokonania zagrożenia. Jak się okazało, wspólny wróg pozwolił skonfliktowanym miasto greckim zawiązać współpracę i odłożyć waśnie.
W armii greckiej walczą Kimon i Perykles, późniejsi wybitni mężowie stanu Aten, którzy ze sobą rywalizują. W czasie walk zdobywają m.in. wyspę Cypr czy toczą starcia na ziemi perskiej. Autor książki swoją uwagę skupia przede wszystim na Kimonie, który jako starszy i bardziej dojrzały mężczyzna od Peryklesa, buduje swoją reputację na scenie politycznej Aten.
Poza przedstawianiem walk i skomplikowanej sceny politycznej Aten, autor opisuje w bardzo ciekawy sposób teatr, festiwal Dionizosa oraz życie społeczne tamtych czasów.
Na plus pozycji z pewnością zaliczyć należy bardzo ładną okładkę, wyraźną czcionkę, dodanie mapki poglądowej Grecji oraz notę historyczną, w której autor odnosi się do opisywanych czasów oraz przedstawia swoje inwencje. Na minus, brak podanych dat; ciężko odnaleźć się w omawianych wydarzeniach.
Podsumowując, książka jest bardzo ciekawą propozycją dla pasjonatów antycznej Grecji. Do naszych rąk trafia żywiołowa opowieść o burzliwym okresie V wieku p.n.e., kiedy Grecja musi powstrzymać zagrożenie perskie, a Kimon jako „Lew” wyrasta na wiodącą postać Aten. Jak się jednak okazuje, wspólne zagrożenie jest jedynym czynnikiem, które łączy miasta greckie; stopniowo coraz wyraźniej dostrzegalny jest konflikt interesów Aten ze Spartą.
Pozostałości po rzymskich łaźniach publicznych w serbskim mieście Čačak. Łaźnie posiadały kilka pomieszczeń, baseny z ciepłą i zimną wodą oraz hypocaustum – system ogrzewania podłogowego i ściennego.
Wykopaliska ujawniły nie tylko pozostałości ścian budowli, ale i liczne przedmioty codziennego użytku, takie jak ceramikę, szkło, naczynia, biżuterię i monety.
Łaźnia została zbudowana w III, a była używana do IV wieku n.e. Zniszczona została przez Gotów, w trakcie najazdu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzeźba Wenus Felix („Szczęśliwa”), bogini miłości. Obiekt datowany na II wiek n.e., który jest kopią grecką z II-I wieku p.n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rekonstrukcja nimfeum w Ammanie (Jordania), który powstał w II wieku n.e. Był to kompleks fontann i basenów, która miały na celu czczenie Nimf. Badacze uważają, że nimfeum posiadało liczący 600 m kw. basen, o głębokości trzech metrów. Budowla była charakterystycznym elementem miast antycznych i często znajdowała się w reprezentacyjnym miejscu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 44 p.n.e. – Gajusz Juliusz Cezar został obwołany przez senat Republiki Rzymskiej dyktatorem wieczystym (dictator in perpetuum, na monetach widoczne jako DICT PERPETVO), najwyższym kapłanem, imperatorem i ojcem ojczyzny. Próbowano go obwołać królem Rzymu, ale Cezar odmówił, gdyż funkcja ta od czasów Tarkwiniuszy była przez lud znienawidzona, ponadto Cezar nadal starał się zachowywać pozory republikańskiej legalności. Mimo wszystko Cezar jednak w praktyce był najważniejsza personą Rzymu. Jak się okazało niedługo.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymskie dzwonki wietrzne (tintinnabulum) w kształcie postaci z wielkim fallusem. Wieszano je zazwyczaj w progu sklepu lub perystylu (wewnętrzny dziedziniec domostwa), gdzie wiatr wprawiał je w brzęczenie. Fallus był symbolem chroniącym od nieszczęścia. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Możliwe, że zwyczaje związane z obchodzeniem Walentynek nawiązują do starożytnego święta rzymskiego, zwanego Luperkaliami, obchodzonego 15 lutego ku czci bożka Fauna lub pierwotnie staroitalskiego boga pasterzy Luperkusa, który chronił ich stada przed wilkami.
Święto obchodzono w jaskini Lupercal na Palatynie, gdzie według wierzeń legendarni założyciele Rzymu, bliźniacy Romulus i Remus, byli karmieni przez wilczycę. Następnie składano ofiary z dwóch kozłów i psa, a kapłani nazywani Luperkami, ubrani tylko w skórę świeżo zabitego kozła, obiegali wzgórze Palatynu i uderzali przechodniów rzemieniami (februa) ze skór zwierząt ofiarnych. Szczególnie chętnie uderzeniom poddawały się bezdzietne kobiety, co miało gwarantować płodność, a innym napotkanym – oczyszczenie od zmazy i skazy minionego roku.
Sama nazwa pochodzi od św. Walentego. Walenty z wykształcenia był lekarzem, z powołania duchownym. Żył w III wieku n.e. w za panowania cesarza Klaudiusza II Gockiego. Cesarz ten za namową swoich doradców zabronił młodym mężczyznom wchodzić w związki małżeńskie w wieku od 18 do 37 lat. Uważał on, że najlepszymi żołnierzami są legioniści niemający rodzin. Zakaz ten złamał biskup Walenty i błogosławił śluby młodych legionistów. Został za to wtrącony do więzienia, gdzie zakochał się w niewidomej córce swojego strażnika. Legenda mówi, że jego narzeczona pod wpływem tej miłości odzyskała wzrok. Gdy o tym dowiedział się cesarz, kazał zabić Walentego. W przeddzień egzekucji Walenty napisał list do swojej ukochanej, który podpisał: „Od Twojego Walentego”. Egzekucję wykonano 14 lutego 269 n.e.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, rozpoczynały się Parentalia. W tych dniach Rzymianie odwiedzali groby swoich przodków na cmentarzach znajdujących się za miastem, poza świętą granicę pomerium. Zanosili im podarki (sacrificia): kwiaty – najczęściej fiołki, sól, pszenicę, chleb maczany w winie, mleko i wino, karmiąc ich w ten sposób, aby nie szkodzili żyjącym. Obchody kończyły 21 lutego.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Nogi od stołu rzymskiego. Obiekt wykonano z brązu i udekorowany został głowami koni. Obiekt datowany na I wiek n.e.; odkryty w okolicach Wezuwiusza. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Model Porta Nigra („Czarna Brama”) i umocnień rzymskich wraz ze zdjęciem zachowanej bramy. Zabytek znajduje się w Trewirze (rzymska Augusta Trevorum) w zachodnich Niemczech.
Ocenia się, że brama powstała w II wieku n.e. Nie została w pełni zakończona, jednak służyła jako główna brama wjazdowa od strony północnej.
Po upadku Rzymu brama była stopniowo rozbierana z budulca, by z czasem stać się miejscem o charakterze sakralnym.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 41 n.e. – urodził się Brytanik, syn cesarza Klaudiusza i Messaliny. Jego pierwotne imię Germanik zamieniono na Brytanik dla uczczenia podboju Brytanii przez ojca w 43 n.e. Jako jedyny żyjący syn cesarza był głównym kandydatem do majątku i tytułów ojca. Jego pozycji nie zachwiała nawet otwarta zdrada jego matki Messaliny i jej skazanie na śmierć w 48 n.e. Dopiero kolejny ślub Klaudiusza z własną bratanicą Agrypiną i adopcja w roku 50 jej syna z poprzedniego małżeństwa – Nerona, osłabiły prawa rodzonego syna do dziedzictwa ojca. Ostatecznie Brytanik zginął za pewne z rozkazu Nerona.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
