Tego dnia, Obchodzono święto Minerwy (również 19 marca i 19 września) – był to czas, kiedy Rzymianie składali dary na cześć Minerwy – bogini mądrości, sztuki i rzemiosła.
Tego dnia, 362 n.e. – cesarz rzymski Julian Apostata wydał edykt zabraniający chrześcijanom nauczania w szkołach. Młodzież chrześcijańska mogła natomiast do szkół uczęszczać.
Tego dnia, 40 n.e. – urodził się Gnejusz Juliusz Agrykola. Był rzymskim dowódcą pochodzenia rzymsko-galijskiego, który poprowadził rzymskie legiony do podboju Brytanii. O jego życiu i osiągnięciach wiemy głównie za sprawą jego zięcia Tacyta, który opisał jego życie w dziele „Żywot Agrykoli”.
Tego dnia, 396 p.n.e. – dyktator Marek Furiusz Kamillus, zgodnie ze ślubem, dedykował bogini Mater Matuta, opiekunce kobiet i porodów, świątynię przy Forum Boarium w Rzymie.
Tego dnia, 68 n.e. – Neron popełnił samobójstwo. Neron uważał, że wszyscy czyhają na jego życie, dlatego na jego rozkazy zamordowano wiele osób, m.in jego matkę Agrypinę. Zachowanie władcy skłoniło senatorów i dowódców wojskowych do pozbycia się cesarza. Kiedy Senat ogłosił go wrogiem publicznym, Neron opuścił Rzym i 9 czerwca 68 roku n.e. odebrał sobie życie. Jego ostatnie słowa brzmiały: Co za artysta ginie wraz ze mną!
Tego dnia, obchodzono święto Vesta Asperit. Był to festiwal poświęcony bogini zdrowia, który zaczynał się dnia 7 czerwca a trwał do dnia 15. W tym czasie miały miejsce liczne celebracje na cześć Vesta Asperit, podczas których piekarze i młynarze nie pracowali i dekorowali swoje młyny czy muły pociągowe fiołkami i innymi mniejszymi kwiatkami.
Tego dnia, 466 p.n.e. – dedykowano świątynię boga Dius Fidius na Kwirynale – być może tam gdzie teraz się wznosi pałac prezydenta Włoch. Dius Fidius był jedną z postaci Jowisza, stróżem prawdziwości, przysiąg i gwarantem ich dotrzymania. Toteż w mowie potocznej często używano zwrotu medius fidius, co stanowiło odpowiednik naszego „na Boga” lub „słowo daję”.
Tego dnia, 350 n.e. – uzurpator Nepocjan dokonał próby opanowania Rzymu i ogłosił się cesarzem. Był siostrzeńcem Konstantyna I Wielkiego i kuzynem legalnego cesarza, panującego na wschodzie Konstancjusza II. Przebywając w Rzymie Nepocjan próbował uzyskać od Konstancjusza uznanie jako współcesarza obiecując pokonanie Magnencjusza (uzurpatora w Italii) i powołując się na wpływy w Rzymie i Italii. Mimo braku odpowiedzi dnia 3 czerwca Nepocjan dokonał próby opanowania Rzymu i ogłosił się cesarzem opierając się w dużej mierze na gladiatorach i przestępcach. Przez kilka tygodni w mieście panował chaos. Dnia 30 czerwca do Rzymu wkroczył z wojskiem Magnencjusz. Nepocjan został zabity, a miasto spacyfikowane.
Tego dnia, 455 n.e. – Wandalowie zdobyli niebroniony Rzym, a następnie plądrowali go przez 14 dni. Po spotkaniu z papieżem Leonem I Wielkim, Genzeryk zgodził się na oszczędzenie miejscowej ludności. Podczas długiego pobytu w mieście Wandalowie całkowicie je ograbili, biorąc licznych jeńców, w tym kobiety z rodziny cesarskiej: Eudoksję, Eudokię i Placydię, a także wykwalifikowanych metalurgów, których Genzeryk zamierzał zatrudnić w swych kartagińskich warsztatach. Po splądrowaniu miasta Genzeryk załadował olbrzymie łupy na okręty, kierując się do Kartaginy. Ogołocony z bogactw przez Wandalów (stąd wandalizm) Rzym zaczął podupadać, a życie w Italii zostało zdezorganizowane.
Tego dnia, 193 n.e. – cesarz rzymski Didiusz Julianus został zamordowany przez pretorianów. Według historyka Kasjusza Diona, Didiusz postanowił sięgnąć po cesarską purpurę, kiedy dowiedział się o śmierci Kommodusa. Udał się w tym celu do koszar pretorianów, licząc na ich poparcie w zamian za obietnicę wysokiej premii w wysokości 25 tysięcy sesterców. W koszarach przelicytował prefekta miasta Rzymu Flawiusza Sulpicjana, który również chciał kupić władzę, oferując każdemu żołnierzowi gwardii 20 tysięcy sesterców. Jak się okazało rządził jedynie trzy miesiące.
Tego dnia, 455 n.e. – cesarz zachodniorzymski Petroniusz Maksymus zginął gdy podczas ataku Wandalów na Rzym usiłował uciec z miasta. Petroniusz Maksymus opuszczony przez swój dwór usiłował konno wydostać się z miasta. Gdy był już niedaleko miejskiej bramy, został rozpoznany przez tłum uciekających mieszkańców, którzy obwiniając go o sprowokowanie Wandalów obrzucili go kamieniami. Gdy cesarz spadł z konia, został rozszarpany na strzępy przez wrogi tłum. Rządził jedynie przez 2 miesiące.
Tego dnia, 70 n.e. – podczas oblężenia Jerozolimy wojska rzymskie przebiły się przez drugi z trzech murów obronnych. Po zdobyciu drugiego muru dowódca rzymski – Tytus zagwarantował amnestię powstańcom, która została jednak odrzucona.
Tego dnia, 363 n.e. – zwycięstwo Rzymian w bitwie pod Ktezyfonem, w trakcie wojen rzymsko-perskich (kampania perska Juliana II Apostaty). Rankiem Persowie przypuścili atak, chcąc zepchnąć Rzymian do rzeki. Na legionistów uderzyła ciężkozbrojna jazda, za którą szła piechota. Na końcu szyku znajdowały się słonie bojowe. Doszło do zaciętej bitwy, która trwała wiele godzin. Rzymianom udało się w końcu odeprzeć jazdę perską. Następnie legioniści uderzyli na wojska piechoty perskiej, które pozbawione osłony jazdy rozpoczęły ucieczkę. W pościgu za uchodzącym przeciwnikiem Rzymianie doszli aż pod mury stolicy. Ze względu jednak na wyczerpanie walką, zrezygnowano z próby zdobycia miasta. Gdy tylko Julian dowiedział się o nadciągającej armii perskiej króla Szapura II wydał rozkaz do odwrotu. Obładowani łupami Rzymianie dnia 16 czerwca skierowali się na północ kraju gdzie toczyli potyczki z Persami.
Tego dnia, 366 n.e. – zmarł samowładca i dowódca Prokopiusz. W czasie bitwy pod Nakolią w Frygii, którą wydał Walensowi, został opuszczony przez swoich oficerów i następnie stracony przez prawowitego władcę. Przy życiu zachowano jego dzieci, a jeden z jego potomków, Antemiusz, miał zostać w przyszłości cesarzem.
Tego dnia, 15 p.n.e. – urodził się rzymski wódz – Germanik, syn Druzusa i Antonii Młodszej, córki triumwira Marka Antoniusza. Germanik posiadał, według Tacyta. wybitne zalety fizyczne i duchowe, które zapewniały mu uznanie i miłość Rzymian. Był ukochanym bratem Klaudiusza, a także ulubioną postacią ludu rzymskiego. Od najmłodszych lat uczestniczył w kampaniach wojennych. Odniósł wiele zwycięstw, dowodząc armią w Pannonii i Dalmacji. Był uważany za wybitnego wodza, a zarazem był lubiany przez legionistów.
Tego dnia, obchodzono Tubilustrium (również 23 marca). Było to święto muzyków, ku czci Wulkana, odpowiedzialnego za proces wytwarzania trąb, podczas którego święcono trąby i trąbki używane najczęściej podczas ceremonii publicznych i religijnych.
Tego dnia, 337 n.e. – w Nikomedii zmarł cesarz Konstantyn I Wielki. Zwłoki przywieziono do Konstantynopola i złożono w sarkofagu w kościele Świętych Apostołów. Tam również spoczywali kolejni władcy
Tego dnia, 120 p.n.e. – urodziła się Aurelia Kotta, matka Juliusza Cezara. Jej mężem był pretor Gajusz Juliusz Cezar Starszy, z którym miała 3 dzieci: Julia Cezaryna Starsza, Julia Cezaryna Młodsza i dobrze nam znany Gajusz Juliusz Cezar. Pliniusz Starszy podaje jakoby na świat przyjść miał Juliusz Cezar poprzez cesarskie cięcie. Przeczy jednak temu fakt, że matka Cezara zmarła w 54 p.n.e. czyli 10 lat przed śmiercią syna, a zgodnie z prawem operację tę stosowano w przypadku, kiedy ciężarna kobieta zmarła. Prawo rzymskie zakazywało pogrzebania ciężarnej kobiety bez wyciągnięcia z jej łona płodu. Nazwa ta wywodzi się od słowa caedere, które oznacza ciąć, pruć.
Tego dnia, 113 n.e. – otwarto Forum Trajana w Rzymie. Jest to największe (zajmuje plac o wymiarach ok. 300 na 185 m) i najpóźniej zbudowane rzymskie forum w sąsiedztwie Forum Augusta i Forum Cezara, pomiędzy wzgórzami Kapitol i Kwirynał. Jego fundatorem był Trajan, a projektantem Apollodoros z Damaszku.
Tego dnia, 218 n.e. – III legion w obozie pod Emesą obwołał cesarzem rzymskim Heliogabala, domniemanego syna Karakalli. Matka i babka Wariusa Awitusa Bassjanusa (takie posiadał imiona) przekonały stacjonujące na Wschodzie oddziały wojskowe (bogactwem), że jest on w rzeczywistości synem Karakalli. Wojsko ruszyło przeciwko prefektowi pretorianów – Makrynusowi, który nie cieszył się popularnością. Aby wzmocnić swoją legitymizację władzy Heliogabal przyjął imiona Karakalli: Marcus Aurelius Antoninus.