W debacie publicznej i w społeczeństwach, funkcjonuje formacja, która systematycznie przywłaszcza sobie miano liberalizmu. W rzeczywistości stanowi ona współczesną mutację nurtu neomarksistowskiego: łączy klasyczną marksowską optykę konfliktu i władzy z polityką tożsamości, moralnym absolutyzmem oraz niską tolerancją na odstępstwo od obowiązującej linii. Liberalizm klasyczny opierał się na prymacie jednostki, swobodzie wypowiedzi i falsyfikowalności twierdzeń. Ta formacja praktykuje coś przeciwnego– kolektywne ustalanie granic dopuszczalnego myślenia oraz karanie za ich przekroczenie.


Najwyraźniejszym symptomem jej charakteru jest...