Wielki triumf Tomasza Golloba. 30 lat temu we Wrocławiu rozpoczęła się era Speedway Grand Prix

– To są chwile, których się nie zapomina. Do dziś pamiętam każdy przejechany metr toru. To były niesamowite zawody – stadion pełen wspaniałych kibiców, świetna oprawa, na starcie plejada mistrzów świata. I Mazurek Dąbrowskiego – wspomina po 30 latach swój występ w pierwszej, historycznej rundzie Speedway Grand Prix we Wrocławiu Tomasz Gollob.

Był sobotni wieczór, 20 maja 1995 r. Niemal w całej Polsce lało, a nad Wrocławiem, gdzie zaplanowano pierwszą w historii rundę Speedway Grand Prix, wisiały ciężkie chmury, z których nie spadła nawet kropla deszczu.

"Najpiękniejszy widok to kobieta w tańcu, koń w galopie, jacht pod żaglami i żużel przy świetle. Witam Państwa!" – wykrzyknął spiker zawodów. To autorskie powitanie mecenasa Andrzeja Malickiego było dobrze znane bywalcom ligowych meczów Sparty, natomiast nam, gościom z innych rejonów Polski, po frazie "konie w galopie" natychmiast wróciły wspomnienia z rozegranego tu finału indywidualnych mistrzostw świata. Finału, który rozpoczął się ceremonią z udziałem żużlowców i oficjeli Międzynarodowej Federacji Motocyklowej (FIM) pozdrawiających widownię z bryczek.

– W jednym z powozów jechał Günter Sorber, szef Komisji Wyścigów Torowych – wspomina Andrzej Witkowski, były wieloletni prezes PZM i wiceprezes FIM. – Było upalnie, ktoś na trybunach zasłabł, włączono sygnał alarmowy. Jeden z koni, akurat ten, który ciągnął bryczkę z Sorberem, tak się wystraszył, że nie można go było zatrzymać. Zwierzę szalało na torze, rozochocona publika biła brawo, a Sorberowi, który jako NRD-owski żużlowiec stracił nogę i poruszał się dzięki protezie, wcale nie było do śmiechu. W końcu konia udało się jakoś uspokoić, wyprzęgnięto go i położono na ziemię, a Sorbera wyciągnięto z powozu. Po tym wypadku podjęliśmy decyzję, że jeśli konie na imprezach sportu żużlowego, to tylko mechaniczne.

Trzy lata później na tor Stadionu Olimpijskiego zawodnicy, wraz z towarzyszącymi im hostessami w srebrzystych kostiumach, wyjechali na pakach tarpanów, samochodów osobowo-terenowych, których produkcję w Polsce po 22 latach właśnie zamykano.

Wrocławskie piwo i chleb ze smalcem

Wrocław jako pierwszy stanął przed wyzwaniem, które wcześniej ani razu nie było przećwiczone, gdyż od 1936 r. mistrza świata wyłaniano w formule turniejów kwalifikacyjnych zwieńczonych jednodniowymi finałami. Malejące zainteresowanie speedwayem, przede wszystkim na Wyspach Brytyjskich i w Skandynawii, zmusiło władze FIM do poszukiwania nowych rozwiązań.

– Prezydentem FIM był Holender Jos Vaessen, który wcześniej pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Wyścigów Torowych i był wielkim fanem żużla, lubił powtarzać, że Polska to jego druga ojczyzna – opowiada Andrzej Witkowski. – Po finale w Chorzowie w 1986 r. przeprowadził w kolejnym roku dwudniowe zawody w Amsterdamie, ale to się nie przyjęło. Doszliśmy do wniosku, że trzeba iść w kierunku Grand Prix, tak jak to dzieje się w MotoGP czy Formule 1. Orędownikiem tego rozwiązania podczas kongresu FIM w Christchurch na początku lat 90. był sześciokrotny mistrz świata Ivan Mauger, któremu zależało, by dwie rundy odbywały się w Nowej Zelandii i Australii. Decydujący głos należał jednak do Polskiego Związku Motorowego, na czele którego wówczas stałem. Gdybyśmy byli przeciwni temu pomysłowi, to światowa federacja z pewnością by go nie przeforsowała – przekonuje Witkowski.

Pozostawała jednak kwestia najważniejsza – jak znaleźć sponsora dla tak dużego przedsięwzięcia.

– Chcieliśmy stworzyć zawodnikom możliwość zarabiania. W MotoGP nie ma nagród finansowych za poszczególne wyścigi i tytuł mistrza świata. A w żużlu to się udało – podkreśla Andrzej Witkowski.

Duża rolę odgrywał w tym procesie Ole Olsen. Trzykrotny mistrz świata z Danii po zakończeniu kariery odkrył w sobie nowe powołanie i zabrał się za promowanie nowego formatu. Po finale IMŚ w Pocking w 1993 r. ogłoszono początek nowej ery, lecz dopiero w 1994 r. udało się podpisać trzyletnią umowę z duńską stacją TV3 i całą operację przesunięto o sezon. Ostatni w historii jednodniowy finał IMŚ odbył się więc w Vojens, na torze należącym do Ole Olsena.

Przeciwni zmianom byli przywiązani do tradycji działacze z Anglii, ale ich pozycja, z uwagi na kryzys w lidze brytyjskiej, nie była mocna. Gdy więc na kongresie FIM przegłosowano nowy format, musieli się z tym pogodzić.

Zakładał on rozegranie sześciu rund, z których każda składała się z 20-wyścigowej fazy zasadniczej oraz czterech finałów D, C, B i

A, w których rywalizowano o miejsca w klasyfikacji końcowej zawodów.

Stacja TV3, która za prawa telewizyjne, wideo, sponsoringowe, handlowe i marketingowe wykładała 475 tys. dolarów rocznie, postawiła warunek, że zawody złożone z 24 wyścigów muszą się zakończyć w ciągu 2,5 godziny. Było to ekstremalne wyzwanie, dlatego w razie przedłużania się turnieju z uwagi na pogodę lub wypadki, sędzia miał prawo skrócić fazę zasadniczą, byle tylko rozegrać cztery finały.

Duńczykom wcale nie było spieszno do testowania nowej formuły we własnym kraju, uznali, że lepiej będzie, jak cykl zacznie się w Polsce. A jak w Polsce, to we Wrocławiu.

– Prezydent FIM Jos Vaessen, Günter Sorber, Ole Olsen, sędzia Tore Kittilsen, wszyscy oni bardzo lubili przyjeżdżać do tego miasta – wspomina Andrzej Witkowski. – Prezydent Wrocławia Bogdan Zdrojewski przyjmował nas w ratuszu na rynku, a następnie schodziliśmy po schodkach do restauracji Spiż. Cudowne miejsce. Kolacja tam – piwo z miejscowego mini browaru oraz chleb ze smalcem i ogórek kiszony – to zawsze była wielka atrakcja dla "żużlowej mafii" z FIM. Obywało się bez wódki i wina, ale piwo mogło się lać litrami. Dyskusje trwały do białego rana.

– Na wskazanie Wrocławia wpływ miał Ole Olsen. Pamiętam, że przyjeżdżał na inspekcje i stadion przypadł mu do gustu – dodaje Andrzej Rusko. – Nie mieliśmy łatwo, było wiele stresu. Uczyliśmy się wspólnie – działacze FIM mówili, czego oczekują, a my odpowiadaliśmy, jak należy to zrobić. Spisaliśmy się, nie było żadnych potknięć. To nie przypadek, że w późniejszych latach każde nowe rozgrywki, jak Drużynowy Puchar Świata czy Speedway of Nations, też były inaugurowane we Wrocławiu.

Wywiad z Ole Olsenem

W piątek, 19 maja 1995 r., na Stadionie Olimpijskim odbył się oficjalny trening, po którym nastąpiła uroczysta kolacja. W restauracji hotelu Novotel zjawiła się plejada gwiazd: legendarni Duńczycy Hans Nielsen i Tommy Knudsen, broniący tytułu z Vojens Szwed Tony Rickardsson, mistrzowie świata z lat poprzednich: Anglik Gary Havelock i Amerykanin Sam Ermolenko. A wśród nich 24-letni, butny, wdzierający się do czołówki bez kompleksów Tomasz Gollob.

Mający nie mniejsze aspiracje, ale stonowany Chris Louis, który do Wrocławia przyjechał wraz z ojcem Johnem, trzecim żużlowcem świata z 1975 roku, oraz jego żoną Magdą Zimny-Louis, był jednym z trzech zawodników, obok Golloba i Nielsena, którzy jako pierwsi ruszyli po kolacji do swoich pokojów.

Najdłużej atrakcjami oferowanymi w Novotelu cieszył się Szwed Henrik Gustafsson, jeszcze w sobotę nad ranem widziany w hotelowym lobby ze szklaneczką coca-coli w ręku. Jego rodak Tony Rickardsson miał nieco inne podejście, w parku maszyn zjawił się jako pierwszy, rozkładając duży namiot najbliżej bramy prowadzącej na tor i nerwowo reagując na wszelkie próby odebrania mu choćby kawałka miejsca. Z kolei Tommy Knudsen straszył rywali motocyklami, które miały wypełnienie nie tylko w tylnych, ale i w przednich kołach. Uwagę przykuwała też ekipa Gary’ego Havelocka. Trzy lata wcześniej Anglik wyjeżdżał na wrocławski tor niemal do każdego wyścigu w innym kombinezonie, a tym razem w fantazyjne stroje byli poprzebierani jego mechanicy.

Stadion Olimpijski, który obecnie mieści 13 tys. widzów, przed modernizacją miał 20 tys. miejsc siedzących. Andrzej Malicki przekonuje jednak, że frekwencja na pierwszych zawodach GP była dużo większa.

– Moim zdaniem sięgała nawet 30 tys., bo obiekt posiadał wtedy wiele miejsc stojących, a panował tam straszny ścisk – wspomina.

Ścisk panował też w biurze prasowym, urządzonym w postawionym obok stadionu namiocie. Akredytacje otrzymało 150 dziennikarzy, wniosków nadeszło dwa razy tyle. Nikt jednak nie odszedł z kwitkiem, w najgorszym razie otrzymał bilet i program, bez prawa wstępu na konferencje z zawodnikami.

– Stadionowa infrastruktura była nieporównywalna z tą, jaką dysponujemy obecnie, po modernizacji obiektu. Stawialiśmy na głowie, by stworzyć jak najlepsze warunki zawodnikom, dziennikarzom, kibicom, oficjelom. Wszystko było wyzwaniem, a jednak uniknęliśmy większych, a nawet mniejszych wpadek – tłumaczy Andrzej Rusko.

– Zawody przebiegały bardzo sprawnie – potwierdza Andrzej Malicki. – W przerwach zachęcałem publiczność do zabawy okrzykami "Ole, Ole!" i "Fair play – OK!". Major Edward Tomków, kapelmistrz Orkiestry Reprezentacyjnej Śląskiego Okręgu Wojskowego, zagadnięty przeze mnie, przytaknął bez wahania, że hymn Polski będziemy tego dnia grać dwukrotnie, czyli i na początku, i na końcu zawodów. Wszyscy wierzyliśmy w sukces Tomka Golloba.

Mecenas Malicki tak się wkręcił w zabawianie publiczności, że nie zauważył, iż sam został wkręcony.

– Panowało takie napięcie, że rzeczywiście doszło do pewnej pomyłki – przyznaje. – Otóż przeprowadziłem wywiad z jednym z zagranicznych dziennikarzy, będąc przekonanym, że rozmawiam z Ole Olsenem. Reporter do końca rozmowy się nie zdradził, zrobił mi niezły dowcip. Na szczęście okazało się, że Olsen ma duże poczucie humoru i pogratulował mi tego wywiadu, śmiejąc się, że bardzo dobrze wyszło, bo on by podobnie odpowiadał na moje pytania.

W ciemnej furgonetce

Tomasz Gollob miejsce w stawce Grand Prix pierwotnie wywalczył sobie zajęciem 7. miejsca w Pocking w 1993 r. Ale, jak już wiemy, FIM nie zdołało znaleźć sponsorów i plany wprowadzenia cyklu przesunięto o rok.

W 1994 znów więc mieliśmy finał jednodniowy, a gwarancje startu w GP zyskiwało jedynie pierwszych dziesięciu żużlowców, pozostałe miejsca miał rozdzielić FIM. Jadąc do Vojens, Gollob mierzył znacznie wyżej, marzył o medalu. Nadzieje prysły bardzo szybko: dwukrotnie był ostatni, a w swoim trzecim wyścigu stracił panowanie nad motocyklem i z całym impetem uderzył w bandę.

Patrzyłem na to zdarzenie z przeciwległej strony stadionu, bo miejsca prasowe w Vojens były ulokowane na drugim łuku. Gollob nie poruszał się, kilku polskich kibiców przeskoczyło ogrodzenie i stojąc nad nim wołało dramatycznie: "Tomek, Tomeczku!". Żużlowiec nie odpowiadał. Stracił przytomność i odzyskał ją dopiero, gdy zawołano karetkę. Nie mógł dojść do siebie, wymiotował, o dalszej jeździe w finale nie było mowy.

Papa Gollob nie zgodził się, by zabrano go na badania do szpitala, obawiał się, że po stwierdzeniu wstrząśnienia mózgu nie uzyska zgody na szybki wypis, a nazajutrz syna czekały ligowe zawody w Polsce. Tomka ulokowano więc w ciemnej furgonetce w parku maszyn. Po zawodach chciałem podejść, by przekazać mu wiadomość, że FIM, mimo miejsca poza czołową "10", przyznało mu miejsce w cyklu GP (co jeszcze musiał zatwierdzić kongres FIM), lecz mnie do niego nie dopuszczono. Wyjątek zrobiono jedynie dla Mieczysława Wachowskiego, wówczas podsekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP Lecha Wałęsy, pochodzącego, tak jak Gollobowie, z Bydgoszczy.

Hans popełnił błąd

Mieczysław Wachowski pojawił się też dziewięć miesięcy później we Wrocławiu. Poszła fama, że to za jego pośrednictwem udało się namówić milionera Jana Kulczyka, by sfinansował zakup motocykli dla Tomasza. Na inaugurację GP bydgoszczanin zabrał maszyny z fabryki Jawy i był to strzał w dziesiątkę.

– Zaczynałem karierę od silników goddena, ale gdy zostały wycofane z produkcji, to chwilowo przeniosłem się na GM-y, a następnie przerzuciłem się na jawy i jeździłem nimi przez dziesięć lat. W tamtych czasach to były zdecydowanie najlepsze motocykle – wspomina żużlowiec.

W pierwszych czterech biegach we Wrocławiu przyjeżdżał jako drugi, dopiero w ostatnim wyścigu fazy zasadniczej odniósł pierwsze zwycięstwo. Gdyby był to finał jednodniowy, mistrzem zostałby Hans Nielsen przed Chrisem Louisem, a Polak musiałby walczyć z Markiem Loramem w barażu o brąz. Przed finałem A wszyscy mieli jednak takie same szanse, dorobek z fazy zasadniczej wpływał tylko na wybór pola startowego. Tego dnia na torze nie było wielu mijanek, wiadomo było, że decydujący będzie start i wyjście z pierwszego łuku. Nielsen przyznał na konferencji prasowej, że skupił się na zablokowaniu Anglików, dlatego na pierwszym wirażu pojechał bardzo szeroko.

– Hans popełnił błąd, przewidziałem jego manewr – potwierdza dziś Gollob. – On się zajął Louisem, a ja, choć nie miałem idealnego startu z drugiego pola, znalazłem miejsce przy krawężniku. Finał to jest też trochę szczęścia, można całe zawody prowadzić, a później źle wystartować i wszystko stracić. Wrocławski tor był bardzo szybki, akurat tego dnia miał ciężką nawierzchnię, jazda szerokim łukiem była trudna, natomiast mi się udało wykorzystać ścieżkę przy krawężniku, która po równaniu traktorami była lepiej przygotowana. Później jechałem środkiem toru i dowiozłem to zwycięstwo. Udało mi się zwyciężyć z wielkim Hansem Nielsenem.

Gdy pytamy, jak po 30 latach odbiera ten sukces, słychać w głosie, jak wiele on dla niego znaczył.

– Byłem wtedy młodym chłopakiem, który chciał walczyć. Strasznie mi zależało, marzyłem o tym, żeby wygrać chociaż jedno Grand Prix. To są chwile, których się nie zapomina. Do dziś pamiętam każdy przejechany metr toru. To były niesamowite zawody – stadion pełen wspaniałych kibiców, świetna oprawa, na starcie plejada mistrzów świata. I Mazurek Dąbrowskiego – po raz pierwszy zagrany na rozpoczęcie, po raz drugi na zakończenie, po moim zwycięstwie. Coś wspaniałego. Zrobiłem to z całego serca dla kibiców, dla dyscypliny. Cała Polska się cieszyła – opowiada.

Tomasz miał przez niemal całe zawody oczy pełne łez. W trakcie odgrywania hymnów napływały ze wzruszenia, a w trakcie jazdy z uwagi na pyłki, które o tej porze roku alergikom mocno dają się we znaki.

Miejsca na podium zajęła trójka – co za przypadek – która w wieczór poprzedzający zawody jako pierwsza opuściła oficjalny bankiet. Wszyscy oni, a także kolejni w klasyfikacji Mark Loram i Tony Rickardsson, wystartowali na jawach. Po zawodach żużlowcy szybko się pakowali i ruszali w drogę, większość na drugi dzień miała w planach mecze ligowe.

Niech żyje żużel i sopa militare

Działacze w tym czasie gratulowali sobie sukcesu organizacyjnego, goście z zagranicy byli zachwyceni podjęciem ich przez Polaków.

– Tuż przed turniejem syn wiceprezydenta FIM Jorge Cabezasa został u nas radcą handlowym ambasady Królestwa Hiszpanii, więc umówiliśmy się, że przyleci z żoną do Warszawy i razem pojedziemy do Wrocławia. Na stadionie Cabezas zajadał się wojskową grochówką. To były jego pierwsze w życiu zawody żużlowe i pierwsza grochówka. Był zachwycony, do końca pobytu wciąż mi powtarzał: "Andrzej, wspaniała sopa militare". Już wiedziałem, że żużel przetrwa – śmieje się Witkowski.

Kibice, którzy zdobyli bilety, wygrali los na loterii, bo w polskiej telewizji transmisji na żywo nie było. Choć Polsat był sponsorem drużyny żużlowej, która od 1992 r. niepodzielnie panowała na torach ówczesnej I ligi, a rundę GP organizował prezes tej stacji

Andrzej Rusko, prawa od TV3 zakupiła TVP. I to bardzo ograniczone, mogła pokazać jedynie wybrane wyścigi w sobotę późnym wieczorem oraz w niedzielę przed południem.

– Stacja Polsat była wówczas na innym etapie rozwoju, nie starała się o tego typu imprezy – tłumaczy Andrzej Rusko. – Warto też pamiętać, że nie byliśmy wówczas żużlową potęgą. Nasi zawodnicy, poza liczącym się już w świecie Tomaszem Gollobem, mogli tylko pomarzyć o wyrównanej walce z najlepszymi. Nie dorównywali klasą zawodnikom zagranicznym nie tylko sprzętem, ale także umiejętnościami i odpornością na stres. W finale z 1992 roku Sławek Drabik, mając szanse na medal, tak to przeżywał, że w swoim piątym wyścigu prowadząc pomylił okrążenia i zwolnił, przedwcześnie kończąc ściganie. To pokazuje, jak nasi zawodnicy przeżywali rywalizację w elicie.

W 1995 r. na starcie obok Golloba stanął jeszcze tylko jeden Polak – Dariusz Śledź, któremu przyznano dziką kartę. Zawodnik wrocławskiego klubu zajął 10. miejsce, a Piotr Świst głośno przekonywał, że to jemu należało się miejsce w Grand Prix. Andrzej Rusko ma odmienne zdanie.

– Obowiązuje niepisana zasada, że organizator zawodów ma duży wpływ na przyznanie dzikiej karty, a FIM podejmuje decyzje, wsłuchując się w jego głos. To oczywiste, że ze względu na kibiców woleliśmy mieć na torze zawodnika miejscowej drużyny, lecz abstrahując od tego, dla mnie wybór Darka Śledzia był oczywisty, wcale nie uważałem, że Piotr Świst był lepszym zawodnikiem – mówi prezes wrocławskiego klubu.

Przyznaje zarazem, że kluczowe dla odbioru imprezy było to, jak spiszą się nasi zawodnicy.

– Można się niesamowicie napracować przy organizacji, ale jak brakuje akcentu w postaci zwycięstwa zawodnika gospodarzy, to i tak kibice nie będą dobrze wspominać zawodów. Wygrana Tomka Golloba była więc dla nas jak wisienka na torcie – podkreśla.

– Bardzo długo, bo od lat 70. i zwycięstwa w Chorzowie Jerzego Szczakiela, czekaliśmy na kolejnego mistrza świata z Polski. Byliśmy za zmianą formatu rozgrywek, bo wierzyliśmy, że cykl zwiększy szanse na medal dla Tomka Golloba – dodaje Andrzej Witkowski.

Sam zawodnik, jak się jednak okazuje, wcale nie był zwolennikiem tej zmiany.

– Nikt się nie cieszy, gdy coś się zmienia – mówi Tomasz Gollob. – Nowa formuła, nowe liczenie punktów, to wszystko było dla nas zawodników trudne. Na twardym torze zyskiwali ci, którzy mieli pierwsze, ewentualnie drugie pole startowe, natomiast ja miałem raczej pola zewnętrzne, więc było mi trudniej. Kilka razy w roku musiałem się mierzyć z kilkoma mistrzami świata, był turniej, gdy naliczyłem ich przeciwko sobie dziesięciu! Zmieniały się regulaminy, punktacje, w liczbie rund doszliśmy z sześciu do dwunastu. Jak się wygrało jedną Grand Prix, to trzeba było myśleć o wygraniu następnej, szukać nowych rozwiązań. Wiadomo, że jak ktoś w końcu zostawał mistrzem, to się cieszył, ale pozostali niekoniecznie byli zadowoleni. Dla mnie ta formuła była trudna.

Dotrzymał słowa

Za pierwszą wygraną w GP Gollob otrzymał 10 tys. dolarów, Nielsen 7,2 tys., a Louis 6 tys. To były wtedy duże pieniądze, wcześniej żużlowcy zarabiali jedynie w klubach i musieli ciułać na występy w IMŚ. Większe stawki z jednej strony pozwalały na solidne inwestycje w sprzęt, z drugiej sprawiały, że walka stała się bardziej zacięta, by nie rzec bezpardonowa.

Po zwycięstwie Golloba we Wrocławiu cała żużlowa Polska była w euforii. On sam miał jednak świadomość, jak daleka przed nim droga. Wypowiedział wtedy prorocze słowa: – Ostatni mogą być jeszcze pierwszymi, a pierwsi ostatnimi.

Pokonany w Grand Prix Polski Nielsen po sześciu rundach został mistrzem świata, a Gollob…

Stopniowo osuwał się w klasyfikacji. W ostatniej rundzie, rozgrywanej we wschodnim Londynie, musiał wygrać finał C, by zapewnić sobie prawo startu w następnej edycji GP. Gdy więc stracił pozycję na rzecz Craiga Boyce’a, zdeterminowany skontrował na wirażu i spowodował upadek rywala. Oglądałem to zdarzenie z miejsca usytuowanego za szybą eleganckiej restauracji postawionej wzdłuż toru Hackney i nie mogłem uwierzyć własnym oczom: Australijczyk pozbierał się i wymierzył Gollobowi cios prosto w twarz tak mocno, że ten spadł z motocykla.

Wykluczony z powtórki bydgoszczanin walczył w barażu o 8. miejsce w klasyfikacji końcowej cyklu z Henrikiem Gustafssonem i go przegrał. Nie powiodło mu się także w GP Challenge i w następnej edycji wystąpił tylko trzykrotnie, dzięki dzikim kartom.

– Sprawdziły się moje słowa: pierwsze zawody wygrałem, ostatnie przegrałem – mówi Tomasz Gollob. – W sporcie nic nie jest dane raz na zawsze. Po zawodach w Bydgoszczy w 1990 r. powiedziałem głośno, że będę mistrzem świata, tylko nie wiem kiedy. Te słowa były mi przypominane co roku, po każdej porażce. To było dla mnie przykre, ale zarazem mobilizujące. Gdy nie wychodziło, kończono mi karierę, mówiono, że się już nigdy nie uda. Towarzyszyło mi to przez 20 lat. W 1999 r. byłem bardzo blisko celu, w 2000 też, ale miałem wypadek samochodowy. Potem minęło prawie 10 lat, gdy się zmagałem z wieloma kontuzjami, miałem z moim tatą ciężki wypadek lotniczy. Były zmiany klubów, w 2005 r. przesiadka z jaw na GM-y. To wszystko trzeba było pokonać, żeby założyć na szyję złoty krążek. I przyszedł ten dzień, gdy się udało. Wtedy powiedziałem, że dotrzymałem słowa i już nikt nie będzie mi wypominał słów, że będę mistrzem świata. Bo po prostu nim jestem.

Źródło: Przegląd sportowy

#zuzel #speedway #motorsport #historia