Oblężenie TSINGTAO na podstawie "The Australians at Rabaul. The Capture and Administration of the German Possessions in the Southern Pacific" wyd. 1941 roku część piąta

#iwojnaswiatowa #historia #pierwszawojnaswiatowa #1wojnaswiatowa #ciekawostkihistoryczne #Tsingtao

W czasie gdy Japończycy wyładowywali zaoptrzenie i przygotowywali oblężenie Tsingtao, główny wysiłek australijski był skierowany na niemiecką Nową Gwineę, a w szczególności Neu Pommern [obecnie Nową Brytanię]. W dniu 11 września 1914 r. przybyły siły składające się z HMAS Ships: "Australia", "Sydney", "Encounter", "Warrego", "Yarra", "Parramatta", okrętów podwodnych AE1 i AE2, statku zaopatrzeniowego, trzech węglowców [bunkrowców] i "Berrimy" z zaokrętowaną Australijską Marynarką Wojenną i Wojskowymi Siłami Ekspedycyjnymi [ok. 1500 żołnierzy] i pojawiły się niedaleko Rabaulu.

W cichą, tropikalną noc "Sydney" i niszczyciele pędziły pomiędzy dużymi obszarami lądowymi Nowej Wielkiej Brytanii i Nowej Irlandii i około wpół do trzeciej nad ranem 11 września dotarły do długiego przylądka Przylądka Gazelle. Przed nimi wznosił się ciemny stożek góry Mother, a na prawej burcie majaczyły Wyspy Księcia Yorku, kołyszące się na morzu, z górami Nowej Irlandii słabo widocznymi na tle nieba. Niszczyciele wpłynęły i przeprowadziły rozpoznanie portów Simpson i Matupi [Rabaul]. W obu nie było okrętów. Następnie „Sydney” okrążył Wyspy Księcia Yorku, a „Parramatta” udała się do Przylądka Tawui i zbadała zatokę Talili. Ale morze ukazało się czyste w przyspieszającym świcie. Około godziny szóstej „Australia”, „Encounter” i „Berrima” okrążyły Przylądek Gazelle i popłynęły obok Herbertshohe aż do zatoki Karavia: tutaj łodzie z okrętu flagowego otrzymały rozkaz wyruszenia w poszukiwaniu min, podczas gdy sama „Australia” popłynęła ponownie w stronę morza i osłaniała od wejścia do cieśniny. "Parramatta" zbadał długie molo w Rabaul i stwierdził, że jest czyste, bez śladów min.

„Sydney” zajął stanowisko na redzie Herbertshohe i tam dwudziestu pięciu żołnierzy marynarki wojennej, których zaokrętował w Port Moresby z "Berrimy", wylądowało pod dowództwem podporucznika Webbera. Wysłał także na brzeg grupę swoich ludzi pod dowództwem komandora porucznika Finlaysona, który niósł ze sobą list [podobny w treści do tego z Samoa który cytowałem w poprzednim wpisie pod tagiem #Tsingtao] do Gubernatora.

Pełniącego obowiązki gubernatora Eduarda Habera nie było w Herbertshohe i list ten został przekazany niemieckiemu cywilowi, który zobowiązał się go dostarczyć do adresata. Zgodnie z niemieckimi planami w Herbertshohe nie stawiono żadnego oporu; przed wylądowaniem Australijczyków siły niemieckie pod dowództwem porucznika Mayera wycofały się do Takubaru i o wpół do siódmej tego ranka zdjęto flagi z masztu oficera okręgowego i podniesiono flagę brytyjską.

Zanim około szóstej wieczorem sir George Patey otrzymał od pełniącego obowiązki gubernatora Eduarda Habera odpowiedz na jego pismo z początku dnia, doszło do walk o stację radiową w Bitapaka. W książce jest dokładny opis walk który pominę. Poległo 7 Australijczyków, 5 zostało rannych. Po stronie niemieckiej zginął 1 Niemiec i około 30 Melanezyjczyków [wojska terytorialne], a jednie Niemiec i 10 Melanezyjczyków zostało rannych

Odpowiedz od gubernatora zaczynała się od słów:

 "Administracja niemieckimi protektoratami w imieniu Cesarstwa powierzona jest Jego Królewskiej Mości Cesarzowi Wilhelmowi II. Jako pełniący obowiązki gubernatora nie mam prawa oddać Protektoratów Waszej Ekscelencji.

Ponadto wydaje mi się niemożliwe rozpoczęcie negocjacji w sprawie modus vivendi w czasie stanu wojny, ponieważ Wasza Ekscelencja rozpoczął już działania wojenne..."

12 września 1914 roku Beresfordowi nakazano przenieść swoje siły do Herbertshohe - upuszczając Bitapaka w której stacja radiowa została zniszczona - i obsadzić tam garnizon, zgodnie z pierwotnymi dyspozycjami wydanymi podczas podróży. Jego garnizon składał się z czterech kompanii Rezerwy Marynarki Wojennej, dwóch kompanii piechoty, jednej 12-funtowej armaty z Sydney, jednej sekcji karabinów maszynowych i oddziału Wojskowego Korpusu Medycznego.

O godzinie 15:00 w niedzielne popołudnie, 13 września, w Rabaul podniesiono flagę brytyjską.

Rankiem 14 września 6-calowe działa Encountera ostrzelały odległy grzbiet w pobliżu Tomy [gdzie znajdował się gubernator], a następnie Watson ruszył dalej drogą do Toma. Jego natarcie nie spotkało się z oporem: nie było widać żadnych sił wroga, z wyjątkiem rodzimej policji melanezyjskiej, która zostały rozproszona kilkoma pociskami z 12-funtowej armaty. Działa Encountera i natarcie wojsk przyniosły pożądany skutek i zanim Watson dotarł do Tomy, powitała go flaga rozejmu od Habera, który zaproponował przybycie i naradę z oficerem dowodzącym siłami okupacyjnymi, a w międzyczasie zażądał zawieszenia broni na cztery godziny. Początkowo odmówiono tej prośbie ale ostatecznie uzgodniono, że Haber powinien przybyć do Herbertshohe o pierwszej w nocy następnego ranka, aby omówić sytuację z pułkownikiem Holmesem. Oddziały Watsona, które dotarły do Tomy po południu i przeprowadziły rekonesans pasma Wunakokor, rozpoczęły marsz powrotny zaraz po zakończeniu rozmów, a tej nocy wojska biwakowały pod Herbertshohe.

Do 17 września uzgodniono i podpisano warunki kapitulacji, a 21 września uzbrojone siły niemieckie i melanezyjskie poddały się pod Herbertshohe z zachowaniem wszelkich honorów wojskowych.

Na ostatnim zdjęciu wzięci do niewoli żołnierze niemieccy.