Oblężenie TSINGTAO na podstawie "EMDEN" von Kapitänleutnant HELLMUTH von MÜCKE wyd. 1917 roku część szósta

#iwojnaswiatowa #historia #pierwszawojnaswiatowa #1wojnaswiatowa #ciekawostkihistoryczne #Tsingtao

Pracowaliśmy pilnie na pokładzie przez cały dzień i noc. Celem było uzupełnienie węgla do maksymalnej pojemności, zabranie na pokład jak największej ilości materiałów, dodanie personelu i dokonanie innych końcowych przygotowań do wojny. Następnego dnia o wschodzie słońca „Emden” opuścił Tsingtao, a za nim duża liczba niemieckich statków zaopatrzeniowych, wszystkie kierujące się na południe, aby dołączyć do eskadry [Eskadra Dalekowschodnia admirała grafa von Spee]. W porcie panowało wielkie poruszenie. Wszyscy na lądzie nam zazdrościli. Z powodu wojny z Rosją i Francją Tsingtao prawie nie wszedł do akcji. W każdym razie o los twierdzy nie trzeba było się martwić. Na morzu istniało dobre i wystarczające umocnienia, co uniemożliwiało pokonanie go okrętom. Jeśli chodzi o fortyfikacje lądowe, jak na razie istniały małe i skromne prace ziemne, właściwie tylko fortyfikacje polowe piechoty, ale nie było obawy przed atakiem od strony lądu, ponieważ Tsingtao było otoczone neutralnym terytorium Chin.

Przy spokojnej i bezchmurnej pogodzie „Emden” powoli opuścił pomosty portowe. Nasza muzyka grała „Die Wacht am Rhein”. Cała załoga była na pokładzie i śpiewała. Hurra stąd i stamtąd. Wszystko było pełne wielkiej pewności siebie. W małej skali obrazy, jakie stworzył w Niemczech entuzjazm wojenny, powtórzyły się tutaj. „Emden” ostrożnie przedostał się przez przejścia w barierze minowej. Właśnie wzeszło słońce. Za nami leżało Tsingtau, korona Dalekiego Wschodu, rozświetlona złocistą czerwienią pierwszych promieni wstającego dnia. Obraz pokoju. W długim rzędzie na plaży czyste, pięknie zbudowane domy. Nad całością górował Signalberg. W tle widać brązowe skaliste góry, którym świeże, młode, zielone zalesianie zyskało nowy wygląd. Z jasnoczerwonej porannej mgły wyróżniała się wieża kościoła z krzyżem. Dalej na prawo są schludne i czyste koszary, budynek rządowy, plaża. Cały obraz obramowany jest bielą fal, które falujące morze utworzyło na skalistym wybrzeżu. Neptun pełnymi garściami rozsypał błyszczące perły i diamenty na wspaniałości natury. Piękny krajobraz i niemiecki przemysł stworzyły magicznie piękny obraz pośrodku skądinąd niegościnnego i surowego obszaru. Wszyscy czuliśmy się w naszych sercach wyjątkowość tego obrazu. Ale służba wzywa z żelazną wolą. Dlatego wyrywamy ze zdjęcia! Naprzód na południe! Za nami płynął parowiec „Markomannia”, pozostałe parowce kierowały się innymi kursami. „Markomannia” pozostała nam wiernym towarzyszem przez kilka miesięcy. W drodze na Morza Południowe otrzymaliśmy wiadomość radiową, że stosunki niemiecko-angielskie zostały zerwane i że Anglia wypowiedziała wojnę Niemcom. Nie byliśmy zaskoczeni, a jeśli było coś, co nas w ogóle zaskoczyło, to fakt, że sprawca całego zła po raz pierwszy od stu lat narażał własne kości. Kilka dni później otrzymaliśmy także osobliwe dla Japonii Ultimatum, nie przejmując się tym szczególnie. Spływało to po nas, taka była ogólna opinia. Kiedy opuściliśmy Tsingtao z „Emdenem”, wojna z Anglią i Japonią jeszcze nie została wypowiedziana. Później przeczytaliśmy w angielskich gazetach, że nasza ucieczka z Tsingtao była możliwa tylko dzięki podniesieniu angielskiej flagi, gdy mijaliśmy blokujący japoński krążownik pancerny, wiwatowaliby trzy razy „hurra” na cześć bratniego okrętu. Czy raport ten może wskazywać, że okręty angielskie i japońskie były w drodze do Tsingtao jeszcze przed wybuchem wojny? W każdym razie cała sprawa jest wyjątkowo głupia. Pomijając fakt, że nigdy nie zbezcześcilibyśmy naszego pięknego statku, rozwieszając angielską szmatę, z pewnością nie zapomnielibyśmy salutować torpedą, gdy Japończycy przechodzili obok. Przykład tego, jak systematyczne kłamstwo osłabia logikę. 

Wieczorem 12 sierpnia zbliżyliśmy się do wyspy [Pagan na Marianach 18° 7'26.05"N 145°45'33.74"E], gdzie mieliśmy spotkać się z eskadrą krążowników [graf Spee] i natknęliśmy się na rozstawione statki pocztowe. Pośrodku na wodzie utrzymywały się dwa solidne korpusy „Scharnhorst” i „Gneisenau”, oba z parowcami węglowymi obok i zajęte przejmowaniem węgla. Dalej na lewo jest szczupły „Nürnberg”, również ładujący węgiel. W zatoce rozmieszczonych jest wiele większych i mniejszych statków pomocniczych oraz łodzi z eskadry. „Emdenowi” przydzielono kotwicowisko w pobliżu okrętu flagowego, w prawej połowie zatoki. Gdy mijaliśmy inne statki, grzmiały wiwaty i wiwaty przechodziły z pokładu na pokład i wkrótce nasza kotwica uderzyła w dno po raz ostatni na długii czas. Dowódca wszedł na pokład okrętu flagowego, aby zgłosić się do dowódcy eskadry i przedstawił mu propozycję zwolnienia „Emdena” z eskadry i wysłania go na Ocean Indyjski w celu prowadzenia działań wojennych. Następnego dnia eskadra znalazła się w szyku liniowym, i za wszystkimi węglowymi okrętami podążała kursem wschodnim. Dowódca eskadry wstrzymał się z decyzją pod wpływem sugestii naszego dowódcy i wszyscy byliśmy ciekawi, jak to się zakończy. Około południa na okręcie flagowym wywieszono kilka flag sygnałowych: „Emden” odprawiony, życzę „Powodzenia” – brzmiał sygnał. Nasz statek wysunął się z linii stępki eleganckim łukiem, na maszcie pomachał sygnał podziękowania za życzenia dowódcy eskadry, potem machnięcie do „Markomanni”, aby „została przy «Emden»” i wkrótce to osiągnęliśmy. Straciłiśmy z oczu inne okręty eskadry, które płynęły w przeciwnym kierunku [na wschód w kierunku Wysp Marshalla]. Wszyscy zdawali sobie sprawę, że widzieliśmy się po raz ostatni. 

Droga do naszego faktycznego obszaru działania była długa. To było żenujące, że nie mieliśmy żadnej wiadomości, czy z Japonią jest już stan wojny, czy nie. Niemiecka stacja radiotelegraficzna Jap [9°30'28"N, 138° 7'41"E] została już zniszczona przez Brytyjczyków. Po tygodniowej podróży spotkaliśmy na morzu niemiecki parowiec „Prinzeß Alice”. Zabraliśmy na pokład kilku rezerwistów i wysłaliśmy go do Manili na Filipinach. Na pełnym morzu spotkaliśmy później naszą małą kanonierkę „Geier”. Ze względu na brak łączności sygnałowej, jeśli chodzi o Anglię i Japonię, nie było dokładnych informacji o wojnie. Pozostaliśmy razem tylko przez krótki czas, wymieniając otrzymane wieści, po czym „Geier” odszedł na wschód, podążając za eskadrą. Nasza podróż trwała dalej w kierunku naszego przyszłego obszaru łowieckiego.

Dni były dla załogi dość wyczerpujące, gdyż musiała stale pełnić wachtę wojenną, aby być przygotowanym na każdą ewentualność. Nie było możliwości dać załodze chwili wytchnienia. Nie mieliśmy portu, w którym moglibyśmy być bezpieczni. Niestety, napotkany po drodze japoński parowiec musieliśmy puścić wolnym w drogę, gdyż ultimatum jeszcze nie upłynęło i nadal nie mieliśmy wiadomości, czy wybuchła wojna. Zakładając, że mamy zapewne do czynienia z towarzyszem Anglikiem, żółtego przywitaliśmy wyjątkowo uległo podczas przechodzenia ze swoją flagą. Powitanie pozostało nieodwzajemnione. Aby dostać się na otwarty ocean, musieliśmy teraz przejść wąskimi cieśninami. Drogi te były pełne statków rybackich i podobnych małych statków. Noce były jasne od światła księżyca, więc „Emden” było widać z dużej odległości. Dowódca czuł się niekomfortowo, spotykając tak wielu marynarzy. Wyraził mi swą obawę, że jakiś statek powiadomi o naszej obecności na tych wodach i pozna nasz kurs. Wszystkie okręty angielskie miały dwa lub cztery kominy, a żaden nie miał trzech, jak „Emden”. Wtedy przyszedł mi do głowy pomysł, żeby zbudować nam czwarty komin. Szybko kazałem przynieść płozy tarasowe. Są to paski grubego płótna o szerokości około dwóch metrów, które umieszcza się na pokładzie, aby go chronić. Na górę przyszyto drewniany słupek, a następnie ten prowizoryczny komin ustawiono przed naszym prawdziwym kominem, położonym najbardziej z przodu. Widziane z boku wyglądało to świetnie. Jednak oglądany z przodu jego wygląd nadal był wadliwy; Brakowało mu statecznej pełni, charakterystycznej dla jego przyrodnich braci. Miała zaledwie kilka milimetrów szerokości. Ale w pośpiechu pierwszej nocy nic lepszego nie można było zrobić. Zaproponowałem dowódcy budowę lepszego czwartego komina, na co się zgodził. Więc następnego dnia poszliśmy do pracy. Wkrótce mieliśmy elegancki komin wykonany z drewnianych listew i płótna, a kiedy stał, wyglądał prawie jak angielski krążownik Yarmouth. Celowo zrobiłem owalny komin, ponieważ Yarmouth go ma. Naszej towarzyszce „Markomanni” kazano odsunąć się na bok i po jego sygnale poprawiono położenie czwartego komina. Następnie wykonaliśmy oznaczenia na cienkich stalowych linkach, które posłużyły do podniesienia komina, dzięki czemu odtąd w krótkim czasie mogliśmy znaleźć się w świetle dziennym, a nocą mogliśmy odpowiednio i ładnie ustawić nasz symulator. I tak dotarliśmy do Zatoki Bengalskiej pod koniec pierwszego tygodnia września. Angielski okręt wojenny, prawdopodobnie „Minotaur”, płynął blisko nas przez około pięć dni, co możemy stwierdzić po jego bardzo dużym ruchu radiowym. Stopniowo jego objawy stawały się słabsze, aż całkowicie ustały. Nigdy go więcej nie widzieliśmy.

https://virtualdockyard.co.uk/0-PLANS-PAGES/SMS%20EMDEN.html