Katarczyk krytykuje piłkę nożną w Europie. "Szalone. To nie do utrzymania"

Nic nie dzieje się w piłce nożnej bez niego: Nasser Al-Khelaifi jest prezesem Paris St. Germain, zasiada w zarządzie UEFA i kieruje europejskim stowarzyszeniem klubów. W ekskluzywnym wywiadzie Katarczyk opowiada o władzy i pieniądzach — i przyznaje się do popełnienia wielkiego błędu.

Fakt, że Nasser Al-Khelaifi był kiedyś zawodowym tenisistą, jest nadal wyraźnie widoczny na korcie do padla w Dosze. Toczy pasjonujący pojedynek z brytyjskim kierowcą Formuły 1 George'em Russellem, a wydarzenie to obserwuje Arsene Wenger, były trener Arsenalu Londyn, a obecnie dyrektor Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA). Chwilę później Katarczyk zamienił przepoconą koszulkę na tradycyjny biały thawb [arabska i muzułmańska szata, zakrywająca ręce, tułów i sięgającą do kostek] i świeżo po prysznicu jest gotowy do wywiadu.

Jako zawodowy tenisista dotarł był w gronie 1000 najlepszych na świecie. Dziś 52-latek jest prezesem Paris St. Germain, dyrektorem generalnym europejskiego stowarzyszenia klubów ECA, członkiem komitetu wykonawczego UEFA i dyrektorem generalnym kanału telewizyjnego beIN Sports.

Berries Boßmann, "Die Welt": Dorastał pan jako syn poławiacza pereł. Jak udało się panu zostać najbardziej wpływowym człowiekiem w europejskim futbolu?

Nasser Al-Khelaifi: Nie dążę do wpływów czy władzy. Kocham sport, uwielbiam zmieniać rzeczy na lepsze i doceniam wartość małych rzeczy, ponieważ, wbrew stereotypom i uprzedzeniom, zaczynałem skromnie. Moja rodzina mieszkała w małym domu, byliśmy bardzo biedni. Pięćdziesiąt lat temu nie było ropy, gazu, a czasami nie było co jeść. Ale mieliśmy mnóstwo miejsca przed drzwiami, by grać w piłkę. W pewnym momencie ktoś z pobliskiego małego prywatnego klubu tenisowego zobaczył mnie grającego w piłkę z innymi dziećmi — w piasku, bez butów. Zapytał mnie, czy nie chciałbym spróbować tenisa. Tak zacząłem grać w tenisa — również dlatego, że szczerze mówiąc, nie miałem talentu do gry w piłkę nożną. Tak zaczęła się moja pasja.

Czy planował pan awans na szczyt europejskiej piłki nożnej i prawdopodobnie najbardziej wpływowego działacza?

Czy jestem najbardziej wpływowym działaczem? Nie widzę tego w ten sposób. Nie jestem i nie muszę być. Tak postrzegają mnie ludzie z zewnątrz. Jak większość Katarczyków, zawsze kochałem sport, mamy to we krwi. Przysięgam: bycie tak wpływowym nie było moim celem ani planem. Jestem w Komitecie Wykonawczym UEFA, ponieważ jestem prezesem ECA. Jestem prezesem ECA, ponieważ jestem prezesem klubu — tak jak Karl-Heinz Rummenigge i inni przede mną. Nie można pełnić jednej funkcji bez drugiej. W rzeczywistości nigdy nie prosiłem o żadne z tych stanowisk, a nawet je odrzuciłem. A jeśli pojawi się nawet najmniejsze ryzyko konfliktu z beIN Sports, gdzie nie jestem zaangażowany w codzienną działalność, wycofam się zgodnie z zasadami dobrego ładu korporacyjnego. To zabawne, że wszyscy proszą mnie o pomoc, gdy coś idzie nie tak, a potem ci sami ludzie krzyczą: konflikty! Czasami z niektórymi ludźmi po prostu nie da się wygrać.

Karl-Heinz Rummenigge, jako członek rady nadzorczej FC Bayern, skrytykował monachijskich ultrasów za obrażanie pana na transparentach podczas meczu z PSG jako plutokratę**, którego interesuje tylko władza i pieniądze. Czy takie oskarżenia mają na pana wpływ?**

Przede wszystkim chciałbym podziękować mojemu bliskiemu przyjacielowi Kalle, którego bardzo podziwiam za wszystko, co zrobił dla piłki nożnej. Zadzwoniłem do niego po jego oświadczeniu, które głęboko mnie poruszyło. To prawdziwy dżentelmen z wartościami i wizją — nasza branża potrzebuje więcej ludzi takich jak Kalle.

Rummenigge twierdzi, że jest pan traktowany jako wróg przez ultrasów tylko dlatego, że pochodzi pan z Kataru, gdzie odbyły się MŚ w piłce nożnej 2022.

To prawda. Nie ma wielu ludzi w piłce nożnej, którzy wypowiadają się przeciwko populistycznemu trendowi tak jak Kalle. Mam również innych dobrych przyjaciół w Bundeslidze, takich jak Aki Watzke [Borussia Dortmund], Axel Hellmann [Eintracht Frankfurt], Fernando Carro [Bayer Leverkusen], Oliver Mintzlaff [RB Lipsk] i Jan-Christian Dreesen [Bayern]. Inni, pomimo swojej pozycji władzy, ukrywają się i trzymają z dala od światła reflektorów, gdy chodzi o prawdę. Oczywiście nie jest miło, gdy doświadczam takich ataków ze strony ultrasów, po tym, jak staram się robić wszystko w dobrej wierze. Prowadziłem kampanię z Bayernem Monachium przeciwko superlidze; bez naszego sprzeciwu Bundesliga i francuska Ligue 1 upadłyby. Chciałbym również wierzyć, że w piłce nożnej nie ma miejsca na mowę nienawiści czy osobiste obelgi. Tutaj, w Katarze, szacunek jest wszystkim.

PSG awansowało do ostatniej 1/8 finału Ligi Mistrzów. Kto jest faworytem: PSG czy Liverpool, lider Premier League?

Liverpool jest fantastyczny w tym sezonie. Spodziewano się, że zostaniemy wyeliminowani po zdobyciu zaledwie czterech punktów w pierwszych trzech meczach fazy ligowej. Ale potem nasz młody, utalentowany, nowy zespół nadrobił zaległości, grał bardziej zespołowo i walczył. Nową gwiazdą Paris Saint-Germain jest drużyna i jestem bardzo dumny z tego, jak zmieniliśmy filozofię naszego klubu w tak krótkim czasie. Ten duch zespołu jest dla mnie najważniejszy — w drużynie, na boisku, na ławce, ze sztabem medycznym i analitykami oraz wszystkimi za kulisami, no i oczywiście z naszymi fanami.

W 2011 r. katarski państwowy fundusz majątkowy QSI zainwestował w PSG z planem wygrania Ligi Mistrzów w ciągu najbliższych pięciu lat. Aby to osiągnąć, podpisano kontrakty z takimi gwiazdami jak Beckham, Ibrahimović, Messi, Neymar i Mbappe. W międzyczasie minęło 14 lat — wciąż bez trofeum.

Pięcioletni plan był błędem, przyznaję to bez wahania. Ale uczymy się na błędach. W końcu w ciągu ostatnich pięciu lat trzy razy dotarliśmy do półfinału i raz do finału. Więc dochodziliśmy daleko. Jeśli zapytasz mnie, czy naszym celem jest wygranie Ligi Mistrzów, odpowiem, że nie. Jeśli zapytasz mnie, czy chcemy walczyć w każdym meczu: tak. Grać ofensywnie? Tak. Dobrze się bawić? Tak. Czy mamy do tego odpowiednich graczy? Tak. Mamy graczy, którzy mogą wygrać Ligę Mistrzów w tym roku, w przyszłym lub za osiem lat. Mamy podstawy, by zbudować świetny zespół na przyszłość.

Co sprawia, że jest pan takim optymistą?

W Luisie Enrique mamy najlepszego trenera na świecie i najlepszych zawodników na świecie. Mają średnio 19 lub 20 lat. W ostatnim meczu Ligi Mistrzów siedem bramek zdobyło siedmiu różnych strzelców. W PSG budujemy jedną z najlepszych akademii na świecie.

PSG zmieniło strategię transferową i skupia się na młodych zawodnikach. Którą gwiazdę Bundesligi chciałby pan zobaczyć w koszulce PSG? Musialę z Bayernu? Wirtza z Bayeru Leverkusen?

Z szacunku nigdy nie będę mówił o zawodnikach z innych klubów.

Czy dotyczy to również Mbappé, który odszedł z PSG do Realu Madryt w wyniku sporu, a teraz publicznie żąda 500 mln euro?

Tak. Nie lubię też, gdy zawodnicy lub właściciele innych klubów mówią o moim klubie.

Pytanie do byłego tenisisty: gdyby miał pan dziś wybierać, który mecz wolałby pan obejrzeć: Novak Djoković przeciwko Alexandrowi Zverevowi w turnieju Wielkiego Szlema? Czy PSG przeciwko Realowi Madryt w Lidze Mistrzów?

Zdecydowanie wolę piłkę nożną. Najlepiej PSG przeciwko Bayernowi Monachium — w finale 31 maja w Monachium. (śmiech)

Media twierdzą, że QSI grozi wycofaniem się z PSG z powodu dochodzenia w sprawie skandalu gospodarczego z udziałem francuskiej grupy Lagadere. Czy to prawda?

W ogóle nie reaguję na żadne postępowania, ponieważ są one absolutnie bezsensowne, to nie moja sprawa. Ale jeśli spojrzeć na traktowanie katarskich firm i ludzi we Francji, to rzeczywiście nie jest to obiektywne. A jeśli ktoś jest zainteresowany, to od kilku lat stale pozbywamy się udziałów i inwestujemy w bardziej przyjazne i sprawiedliwe środowisko.

Kwoty transferów, pensje zawodników i opłaty za konsultacje gwałtownie rosną. Rummenigge wzywa zatem do wprowadzenia limitu wynagrodzeń z górnym limitem kosztów drużyny**, tak jak ma to miejsce w Ameryce. Lub górny limit wynagrodzeń zamiast obecnej zasady, zgodnie z którą 70 proc. przychodów klubu może być wydawane na zawodników, pensje i agentów. Co o tym sądzisz?**

Zgadzam się z Kalle, że musimy znaleźć rozwiązanie tego problemu. Opłaty transferowe i pensje, które już teraz przekraczają dochody klubów, stają się coraz bardziej szalone — to nie do utrzymania. Prawo europejskie nie zezwala jednak na wprowadzenie limitu wynagrodzeń. Dlatego wszyscy musimy połączyć siły — UEFA, ligi, FIFPro [międzynarodowy związek zawodników], wszystkie grupy interesów — zamiast walczyć ze sobą. Aby chronić piłkę nożną. Ponieważ kiedy kluby bankrutują, tracą również zawodnicy i ligi — to wszystko jest ze sobą powiązane.

Superliga planowana przez Real Madryt i FC Barcelonę przyciąga miliardy euro pod nową nazwą "Unify League". Czy obawia się pan, że front przeciwników superligi może się w pewnym momencie rozpaść?

Nie mam żadnych obaw. Zmiana nazwy i formatu co dwanaście miesięcy to akt desperacji. Mogą zmieniać co chcą: superliga nie będzie działać. Zaczęło się od dwunastu klubów, teraz zostały tylko dwa: Real Madryt i FC Barcelona. Kluby powinny rozgrywać dwa mecze tygodniowo, jeden u siebie i jeden na wyjeździe. I to przez cały sezon. Brzmi fantastycznie, życzę im powodzenia. (śmiech)

Tego lata FIFA zainauguruje klubowe mistrzostwa świata w USA, które zostały zwiększone z siedmiu do 32 klubów. Czy jest to konieczne — zwłaszcza biorąc pod uwagę dodatkowe obciążenie zawodników podczas letniej przerwy, co jest mocno krytykowane przez FIFPro?

Nie mogę zgodzić się z krytyką dotyczącą obciążenia pracą. Klubowe mistrzostwa świata odbywają się co cztery lata i biorą w nich udział 32 kluby. Nie są to nowe rozgrywki, ale zastępują stare klubowe MŚ. Ten turniej nie jest przyczyną problemów z obciążeniem pracą. Spójrzmy na NBA: tam mecze rozgrywane są co dwa dni.

Chcemy być bardziej obecni na różnych rynkach. Dotyczy to również USA. Klubowe mistrzostwa świata są do tego świetną okazją. Ponadto zawodnicy wymagają coraz więcej, więc musimy przynosić więcej pieniędzy. Nie można mieć tego w obie strony. Klubowe MŚ przyniosą również setki milionów dolarów do Bundesligi, dla klubów uczestniczących i nieuczestniczących. Ale jak zawsze, zaangażowani muszą współpracować, aby znaleźć rozwiązanie, które uwzględni interesy wszystkich, w tym interesy zawodników.

Trwają negocjacje z FIFA w sprawie premii za nadchodzące klubowe mistrzostwa świata. Czy to prawda, że walczycie o to, aby 60-70 proc. trafiło do dwunastu europejskich klubów, ponieważ to właśnie z tych klubów pochodzą prawie wszystkie światowe gwiazdy?

Negocjacje nie są jeszcze w 100 proc. zakończone, ale robimy bardzo duże postępy. Ważne jest, aby istniało wpisowe i premie za wyniki. Oczywiście są różne opinie na ten temat. Chcemy być sprawiedliwi, a nie chciwi czy samolubni. Ale co byłyby warte klubowe MŚ bez dwunastu europejskich drużyn?

Czy Katar będzie ubiegał się o igrzyska olimpijskie — być może już w 2036 r.?

Nie jestem zaangażowany w ten proces, ale moja osobista opinia brzmi: dlaczego nie? Katar ma wszystko, czego potrzebuje do organizacji Igrzysk Olimpijskich, całą infrastrukturę. Jest jedna rzecz, która naprawdę zabolała mnie jako Katarczyka: kiedy odbywały się tu mistrzostwa świata w 2022 r., było wiele krytyki. Po turnieju 100 proc. ludzi, z którymi rozmawiałem, uważało, że były to najlepsze mistrzostwa świata w historii, że wszystko działało niesamowicie dobrze, że kibice i rodziny czuli się bezpiecznie i że przyniosło to prawdziwe pozytywne zmiany w kraju. To niesprawiedliwe, gdy ludzie widzą tylko negatywne strony Kataru i skupiają się na nich. A wszystko, co pozytywne, jest ignorowane. Mogę powiedzieć, że nie wszystko jest dobre w Europie czy Ameryce i oczywiście to samo dotyczy Niemiec.

Popełniliśmy błędy i wyciągnęliśmy z nich wnioski, zachowując pokorę. Jesteśmy ambitnym krajem z wizją. Dlaczego Katar nie miałby chcieć zorganizować igrzysk olimpijskich, tak jak każdy inny kraj? Dobrze jest być dumnym ze swojego kraju i swoich społeczności — i ja zawsze będę.

Źródło: PS

#pilkanozna