Inżynier z SANAE IV opowiada o warunkach w bazie. "To było jak zamknięcie ośmiu byków z jedną krową"

Przez większą część roku stacja badawcza SANAE IV jest jednym z najbardziej odizolowanych miejsc na Ziemi. Życie w bazie jest trudne, a czasami może być przerażające.

Na początku marca na krawędzi klifu, 170 km w głąb lądu od szelfu lodowego, rozegrały się sceny jak z horroru. Załoga wysłała rozpaczliwą wiadomość SOS, w której napisano, że jeden z członków zespołu napadł na innych, molestował seksualnie kolegów i groził im śmiercią.

Ale pomoc była daleko. Baza leży ponad 4000 km na południe od Kapsztadu, a ewakuacja do najbliższych sąsiadów — niemieckiej bazy oddalonej o 300 km — była wykluczona. Ucieczka była niemożliwa, ponieważ statki i samoloty nie kursują w czasie antarktycznej zimy, a lodołamacz SA Agulhas II nie mógł odbyć 10-15-dniowej podróży z RPA do grudnia.

Dla Lodricka Hlungwane, który spędził trzy lata w SANAE IV, ostatni kryzys był niepokojący, ale nie zaskakujący.

— Widziałem ludzi, którzy całkowicie się pogubili. To bardzo wymagające miejsce. Jeśli się odizolujesz, na pewno stracisz rozum. To nie jest dla każdego — powiedział 36-letni Hlungwane w rozmowie z "Newsweekiem".

Rezultat może być naprawdę przerażający — zwłaszcza jeśli jeden z członków zespołu ma trudności z przystosowaniem się do intensywnych warunków życia i zachowuje się nieobliczalnie.

SANAE IV na Antarktydzie. "Nie był już taki sam"

Hlungwane, inżynier elektryk z południowoafrykańskiej prowincji Limpopo, opisał psychologiczne żniwo pobytu w bazie. — Był facet, który może nie zwariował całkowicie, ale widać było, że nie był już taki sam, jak wtedy, gdy trafił na Antarktydę.

— Nie potrafił integrować się z ludźmi, zawsze zamykał się w swojej kajucie, kiedy wracaliśmy na statek. Po prostu nie chciał spędzać czasu z innymi. Z nikim nie rozmawiał, zawsze był bojowo nastawiony — opowiadał Hlungwane.

Warunki życia w SANAE IV są ekstremalne. Zimą słońce nie wschodzi przez wiele miesięcy. Latem nie zachodzi. Temperatury spadają poniżej minus 40 st. C. Podmuchy wiatru o sile huraganu mogą pędzić przez bazę z prędkością do 200 km/h.

— Dla kogoś z Limpopo, gdzie temperatura prawie nie spada poniżej 13 st. C był to szok. Ale po dwóch miesiącach ciało zaczyna się dostosowywać — mówił Hlungwane.

Antarktyda. Niekończąca się ciemność

Noc polarna to coś więcej niż tylko ciemność. Pozbawia organizm witaminy D i zaburza rytm dobowy, co może prowadzić do bezsenności, wahań nastroju i depresji.

Hlungwane sam doświadczył zaburzeń pamięci krótkotrwałej. — Przechodzisz z pokoju do kuchni i zanim tam dotrzesz, zapominasz, po co poszedłeś. Masz zaniki pamięci i robisz się humorzasty z powodu braku witaminy D.

Powiedział swojej rodzinie, aby pozostawała z nim w stałym kontakcie, ale nigdy go nie "stresowała". — Nie chciałem być zestresowany w odizolowanym miejscu, ponieważ wiele rzeczy może się wydarzyć, gdy ktoś jest odizolowany i zdenerwowany. Ludzie mogą robić szalone rzeczy — tłumaczył.

Kiedy słońce nigdy nie zachodzi albo nie wschodzi przez długie miesiące, można zapomnieć o swoim rytmie dobowym. Hlungwane powiedział, że stosowanie tabletek nasennych było powszechne, a niektórzy członkowie załogi zmagali się z całkowicie zaburzonym rytmem snu.

— Nie wiesz, kiedy zasnąć. Bardzo trudno jest normalnie spać — mówił.

Napięcie seksualne również było problemem w bazie. Drugi zespół Hlungwane składał się z ośmiu mężczyzn i jednej kobiety. Inżynier twierdził, że było to "jak zamknięcie ośmiu byków razem z jedną krową".

— Ta kobieta stała się celem wszystkich. To budziło konflikty, bo raz wolała spędzać czas z jednym, raz z drugim — opowiadał.

Badania przesiewowe i zdrowie psychiczne

Doniesienia o atakach w bazie sprowokowały pytania o zakres badań psychologicznych, którym poddawani są członkowie załogi przed misjami trwającymi ponad 10 miesięcy.

— Oskarżony o napaść poddał się ocenie psychologicznej i "okazał skruchę" — poinformował minister środowiska RPA Dion George.

Jednak Hlungwane twierdzi, że kiedy jechał na misję w 2019 r., nie poddano go ewaluacji psychologicznej. — Nie robili mi żadnych testów. Usłyszałem: masz pracę, jedź na Antarktydę — powiedział. Dodał, że urzędnicy starają się polepszać warunki w SANAE IV. W bazie na stałe stacjonuje również lekarz, który może zapewnić indywidualne konsultacje w zakresie zdrowia psychicznego.

Zdrowie psychiczne na Antarktydzie. "Prawie jak w raju"

Pomimo izolacji, zimna i obciążenia psychicznego, Hlungwane mówi o SANAE IV z głęboką sympatią i dumą.

Jego kontrakt miał trwać 15 miesięcy, ostatecznie mężczyzna pozostał w bazie trzy lata. Czas spędzony w bazie opisuje jako jedno z najważniejszych doświadczeń w swoim życiu.

— Na Antarktydzie jest jak nigdzie indziej na świecie, nie trzeba się tam martwić o wiele rzeczy. Tam jest spokojnie, jesteś pośrodku niczego. Prawie jak w raju — wspominał.

— To jedyne w swoim rodzaju doświadczenie. Nie da się go opisać, musisz tam być, aby to zrozumieć. To po prostu wyjątkowe miejsce. Nic nie mogłoby przewyższyć mojego doświadczenia na Antarktydzie. Na zawsze zapamiętam spędzony tam czas. Gdybym mógł tam wrócić, nie zastanawiałbym się dwa razy — zapewniał Hlungwane.

Źródło: Newsqvik

#antarktyda #psychologia #ciekawostki