Giennadij Modestowicz Michasiewicz - seryjny zabójca kobiet

Miejsce: 25/32

Imię i nazwisko: Gennady Modestovich Mikhasevich

Kraj działalności: USSR

Lata aktywności: 1971–1985

Udokumentowane ofiary: 36

Giennadij Michasiewicz urodził się we wsi Ist (obwód witebski) w 1947 r. i służył w wojsku. Pierwszego morderstwa dokonał w maju 1971 roku. Sam później wyjaśnił, że szał zabijania zaczął się po powrocie z wojska. W nocy 14 maja 1971 r. jechał z Witebska do Połocka. Było późno, więc nie mógł złapać autobusu do Połocka, gdzie mieszkali jego rodzice. Michasiewicz poinformował, że czuje się przygnębiony z powodu zerwania ze swoją dziewczyną i przygotował pętlę do powieszenia się. Przypadkowo jednak spotkał na drodze młodą kobietę i chcąc wyładować swój gniew, postanowił ją zabić. Zamordował ponownie w październiku 1971 r., a dwie inne kobiety udusił w 1972 r. pod Witebskiem. Michasiewicz ukończył technikum w Witebsku w 1973 r. i wrócił do Ist., podejmując pracę w sowchozie . Ożenił się w 1976 roku. W międzyczasie mordował dalej.

Wiele z jego morderstw zostało popełnionych w celu ułatwienia gwałtu . Niezmiennie dusił swoje ofiary, atakując je w odosobnionych miejscach lub w późniejszych latach, po zwabieniu ich do własnego czerwonego Zaporożca lub samochodów w swoim miejscu pracy (później pracował w warsztacie samochodowym). Oprócz zabijania rabował swoje ofiary z pieniędzy i wartościowych przedmiotów, z których część dawał później żonie w prezencie. Brał też przyziemne przedmioty gospodarstwa domowego, takie jak nożyczki.

Michasiewicz był człowiekiem rodzinnym, abstynentem z dwójką dzieci i sumiennym pracownikiem, był także członkiem partii komunistycznej (pełnił też funkcję miejscowego funkcjonariusza partyjnego) oraz Ochotniczej Drużyny Ludowej.

Śledztwo zaczęło się rozwijać w latach 80., kiedy młody śledczy Nikolay Ignatovich mocno wierzył, że wszystkie zabójstwa kobiet w pobliżu autostrad w regionie nie były oddzielnymi, odosobnionymi przypadkami, jak wygodnie sądzili poprzedni śledczy, ale w rzeczywistości zostały popełnione przez jedną osobę. Policja podejrzewała również, że seryjny morderca używał czerwonego Zaporożca; kiedy zaczęto sprawdzać wszystkich mieszkańców obwodu, którzy posiadali taki samochód, Michasiewicz, jako drużynnik, brał udział w tych akcjach – w gruncie rzeczy poszukując siebie. Dało mu to również wgląd w samo śledztwo, umożliwiając mu poznanie kroków, które śledczy podejmowali wcześniej i pozwalając Michasiewiczowi zaplanować własne kroki, aby ich uniknąć. Rok 1984 był szczególnie „płodny” dla mordercy: tylko w tym roku zabił 12 kobiet.

W końcu Michasiewicz, który zaczął się już niepokoić, popełnił fatalny błąd. Aby wykoleić śledztwo, wysłał anonimowy list do lokalnej gazety w imieniu wyimaginowanej organizacji podziemnej „Patrioci Witebska”, rzekomo wzywając swoich kolegów bojowników do zintensyfikowania walki o zabijanie komunistów i lubieżnych kobiet. Kiedy obok swojej nowej ofiary zostawił podobny odręczny list, ponownie podpisany w imieniu „Patriotów Witebska”, śledczy przystąpili do ustalania pisma męskich mieszkańców obwodu. Po sprawdzeniu 556 000 próbek eksperci stwierdzili, że próbka z pismem Giennadija Modestowicza Michasiewicza była uderzająco podobna do pisma na notatkach mordercy. Dalsze dochodzenie ujawniło inne dowody, przekonujące ich o Michasiewiczu.

Ostatecznie został aresztowany w grudniu 1985 r. Po wstępnym zaprzeczeniu przyznał się i został skazany na śmierć i rozstrzelany w 1987 r. Jego sprawa stała się głośna w ZSRR („Sprawa witebska”, „Витебское дело”), skorumpowani śledczy próbowali szybko zamknąć sprawy, zanim Michasiewicz został ostatecznie aresztowany, 14 osób zostało już skazanych za zbrodnie popełnione przez Michasiewicza, a kilku z nich zostało skazanych na śmierć i straconych za zbrodnie, których nie popełnili.

Źródło