35 lat na zesłaniu. Władze imperium nie były w stanie złamać polskiego poety

Pierwsza strona rękopisu rzeczonego jegomościa.
a tu sielanka uwspółcześniona deko

Odjazd Haliny

Onufry Pietraszkiewicz, 1818

Gdzie jawory rozłożyste
Cień chłodny dają przed spieką,
A strumienie wody czyste
Z szumem po kamykach cieką,
Tam Koryl pędził swe trzody,
Pełen szczęścia i swobody.

Brzmiały radośne multanki
W okolicach cichej wioski,
Słodkie wieczory i ranki
Płynęły w szczęściu bez troski.
Dziś głuche milczą krzewiny,
Bo nie masz pięknej Haliny.

Gdy księżyca promyk blady
W wodnym się łamie krysztale,
Wznawiając chłodników ślady,
Koryl rozwodzi swe żale.
Echo po górach i lesie
Smutne narzekania niesie.

Oto ranne zorze wstają,
Słychać wdzięcznych ptasząt głosy,
Wschód słońca odmładza gaje,
Kwiaty piją chłodne rosy.
Wszystko się budzi z uśpienia,
Wśród rozkoszy, wśród [niejasne].

Mnie nic nie bawi w naturze,
Czy słońce rozs ieje promienie,
Czy noc zajdzie, srogie burze
W sercu rozdymają płomienie.
Znikła przyjemność doliny
Z odjazdem mojej Haliny.

Jasne róże, córki wiosny,
Co zdobicie to ustronie,
Nie będę was rwał żałosny
Ani złożę na jej łonie.
Zagaśnie wasz kolor żywy,
Jak ja gasnę nieszczęśliwy.

Rzeczko, na co toczysz wody?
Skryj pod ziemię czyste zdroje,
Już nie ujrzysz jej urody,
Mnie powiększasz niepokoje.
Ani ust w nurtach umoczy,
Ni splatać będzie warkoczy.

Słowiku, ty wdzięcznym głosem
Naigrawasz z mego cierpienia,
Przez litość nad biednym losem
Zaprzestań miłości pienia.
Przystało ci śpiewać w krzewinie
Wówczas, gdym był przy Halinie.

Otóż i zielone wzgórze,
Gdzie wiąz gałęzie rozplata,
Tu nieraz, gdy weszło zorze,
Światło wracało dla świata.
Mówiła, tuląc do łona:
„Koryl, wróć tu, gdy dzień skona”.

Zostańcie, śliczne jawory,
Z rozkoszną waszą doliną,
Odwiedzę Karpatu góry,
Może się spotkam z Haliną.
Przypomnę wierność i śluby,
Że byłem kiedyś jej luby.

Rozrzucę chłodnik zielony,
Co wiotki barwinek splata,
Tu miłością upojony
Błogie pędziłem z nią lata.
Dziś radość srogie wyroki
Zmieniły w smutek głęboki.

Gryźcie chruścik, lube trzody,
Nie dla mnie rosną jagnięta,
Inny już dziedzic zagrody
Niech sobie o was pamięta.
W dalekie idę krainy,
Szukając mojej Haliny.

Żegnam was, ojczyste łany,
Niechaj przychodzień grunt orze,
Odchodzę łzami zalany,
Lecz przed odejściem na korze,
Kędy są cyfry, wyryję:
„Koryl dla Haliny żyje”.