szybki-zuk

#pasta #wroclaw #takbyloniezmyslam

Wracam do domu.

Matka krzyczy od progu, drze ryja.

– co znowu? – pytam.

– do ciebie! – odpowiada.

Niczym barman, puszcza kopertę wzdłuż stołu i wraca do robienia mizerii.

Walkę o uwagę matki przegrałem z ogórkami gruntowymi, ignoruje mnie kompletnie.

Zabieram list i zamykam się w pokoju.

„Z przyjemnością informujemy, że zakwalifikował się pan do drugiego etapu rekrutacji na stanowisko asystenta w Urzędzie Miasta.”

Od kawy bez limitu i srania na koszt podatnika dzieli mnie jedynie dzień próbny. A podobno po politologii nie ma pracy.

Eleganckie spodnie, stonowana koszula i starannie ułożone włosy. Spinki do mankietów z flamingami dla kontrastu.

Na ostatni etap idę pewny wygranej, jak kaleka w polskim talent show.

Wchodzę.

– proszę chwileczkę poczekać. – sekretarka nie oderwała wzroku od komputera.

Mhm.

– zaraz ktoś przyjdzie.

Czekam.

(Reinke, Kadlec…)

– jeszcze minutka.

– Ok.

(Kuka, Marschall, Sforza…)

Wrodzony autyzm zaczyna recytować w mojej głowie zwycięski skład Kaiserslautern z sezonu 97/98. Uśmiecham się do siebie.

Z zamyślenia wyrywa mnie miauczenie. To przyszedł kotek Wrocek, influencer i internetowy celebryta.

Próbuję zaskarbić sobie jego sympatię mielonką z kanapek matki.

– Wrocek jest wegetarianinem. – strofuje mnie baba.

– on o tym wie?

– zalecenie pana Jacka.

– to czym go karmicie?

Jagoda (bo tak ma na imię) wskazuje leżącą na ziemi miskę pełną gotowanych warzyw i makaronu w kształcie literek. Wzdycham głęboko.

– koty nie trawią skrobii. – mówię cicho. Nawet nie wiem czy to prawda.

Dębowe drzwi otwierają się z hukiem. Do pokoju wpada Prezydent Wrocławia, pan Jacek Sutryk.

– gdzie dziś pierdolnie?

– yy?

– no tramwaj jaki, która linia?

– dziesiątka.

– dziesiątka była wczoraj, ja obstawiam śródmieście. Zakład o stówę? – uścisnęliśmy sobie dłonie. Byłem jednym z nich.

Czas mijał szybko. Ekipa była wyluzowana, piliśmy kawę i graliśmy w CS’a 1.6 na LANie. Nie chciałem źle wypaść, więc stłumiłem w sobie chęć kampienia. Do pokoju wbiegła Jagoda.

– MUSICIE COŚ ZOBACZYĆ!

Podczas przerwy ukradłem kilka makaronowych literek i wcisnąłem w koci stolec tworząc napis „dajcie k⁎⁎wa mięso!” Jeżeli ktokolwiek miał się nabrać na ten kawał to właśnie ona.

Na sali poruszenie. Ludzie odeszli od biurek, de_dust2 stoi puste. Patrzą w kuwetę. Tylko ja nabijam fragi, zanim się skapną, że padli ofiarą żartu.

Nie skapnęli. Zachwycony prezydent wysłał kogoś do sklepu po mięsiwo, jeszcze inny robi zdjęcia kupy. Dziennikarz Gazety Wrocławskiej drze się do słuchawki, że to przebije Libację Na Skwerku. Dom wariatów.

Postanowiłem kontynuować przedstawienie.

Przez dobry tydzień zostawiałem im w kuwecie wiadomości w stylu: ‚wylejcie asfalt na Poznańskiej!’ czy ‚kiedy tramwaj na Jagodno?’

Jak kot walnął większą srakę mogłem sklecić dłuższe zdania i pisałem co myślę o stanie wrocławskich torowisk.

Jacek błyskawicznie spełniał postulaty sierściucha, a ja miałem realny wpływ na sytuację w mieście.

Gdy wyremontowałem sobie osiedle i drogę do pracy znudziła mi się rola kociego ghost writera, nie wiedziałem tylko jak się wycofać. Sytuacja rozwiązała się sama.

Zaprzyjaźniony dziennikarz z Wrocławskiej zorganizował pierwszy na świecie wywiad z kotem. To miał być nowy sposób promocji miasta, wizytówka. Może nawet kiedyś zastąpić krasnale?

Nic wielkiego, ot jedno pytanie i transmisja wideo ze srania, odpowiedzi znaczy.

Problem w tym, że w obecności kamer nie miałem szans wypowiedzieć się w imieniu Wrocka, więc szykowała się kompromitacja.

Cały dzień kota karmiono wyłącznie makaronem, żeby miał czym pisać.

Podniecony Prezydent od rana biegał po telewizjach żeby zaprosić ludzi do śledzenia transmisji, a ja nie mogłem spać ze strachu, że wszystko wyjdzie na jaw.

Wreszcie nadszedł czas wywiadu.

Dziennikarze wspólnie z Ratuszem stwierdzili, że lepiej nie budzić kontrowersji pytaniami na tematy polityczno-społeczne, poszli w konwencję żartu.

Wybór padł na „co sądzisz o szczurach na wrocławskim rynku?”

Wrocek jest kotem, rozumiecie?

Kot i szczury, hehe.

Naród czeka, ja prawie mdleję, a Wrocek leniwie patrzy, ani drgnie. W końcu wszedł do kuwety, okręcił się dwa razy i sra. Patrzy mi w oczy i sra. Najdłuższa minuta w moim życiu. Czas zwolnił jak podczas oglądania meczów Śląska.

Skończył i zakopał.

Kamera robi zbliżenie, Sutryk uroczyście miotełką otrzepuje kupę ze żwirku.

Nie wiem jakie było prawdopodobieństwo takiego układu liter, ale kot wysrał idealne „lepsze szczury niż Żydzi”.

Do tego przerobił makaronową Helveticę na klasyczny Times New Roman.

Sutryk blady jak ściana, ludzie krzyczą,

że wychował kota-faszystę, a Wrocek zadowolony liże się po jajach.

Gdy dzień później wróciłem złożyć wypowiedzenie załamany Jacek siedział z butelką wódki i głową schowaną w dłoniach.

Położyłem wypowiedzenie na stole i ruszyłem w kierunku drzwi.

– stój! – Sutryk sięgnął do portfela. – Wygrałeś, Twoja stówa. Pierwszego dnia, wykoleiła się dziesiątka na Legnickiej.

– a, tak.

Uśmiechnąłem się i wyszedłem.

Najłatwiej zarobiona stówa w życiu.

Jadąc na rozmowę tamtego dnia widziałem jak menele rozmontowywali torowisko.

Kota uśpili dzień później.

#pasta #biblia #klasyka

> ja, 17 lat

> w domu u kumpla, gramy w gry i gadamy

> nagle łapie mnie potrzeba żeby walnąć klocka

> to jeden z tych post-meksykańskich klocków, do których zużywasz 4 metry papieru toaletowego, a i tak nadal zostają smugi z kału

> mówię, że zaraz wracam i idę do łazienki

> zaczynam wypuszczać jelitowego Cthulu w chwili gdy moje spocone pośladki dotykają deski klozetowej

> słodziutka ulga

> sięgam po papier, widzę, że cała rolka jest zużyta

> rozglądam się, nigdzie nie ma papietu

> uwięziony na 1 piętrze bez czegokolwiek do podtarcia d⁎⁎y

> zbyt dziwnie żeby wołać teraz o pomoc

> rozglądam się za amunicją alternatywną

> 2 rzeczy

> nowe czasopismo samochodowe jego ojca

> i biblia jego mamy

> mam przed sobą ultimatum

> tatuś jest wielki, uwielbia auta i jest skłonny do agresji

> mama to typowa miła kobieta, malutka i flegmatyczna, czułaby się bardzo źle gdybym jej to zrobił

> tato mógłby skopać mi d⁎⁎ę

> no i jestem ateistą

> odrywam kilka stron ze środka starego testamentu

> Chrześcijanie i tak nie czytają tego gówna

> papier jest cienki, robią mi się ranki na odbycie

> 10 stron później, jestem czyściutki

> podciągam spodnie, gdy uderza 2 fala

> nie mam nawet czasu spłukać wody, siadam i robię swoje

> po 3ciej rundzie, siedzę przez 20 minut żeby upewnić się, że wszystko już wyszło

> w tym momencie kumpel stoi pod drzwiami i pyta czy wszystko ok

> mówię, że za chwilę wyjdę bo złapała mnie sraka

> wycieram dupsko po raz czwarty i ostatni

> zużyłem jakieś 1/4 starego testamentu

> w toalecie jest więcej papieru niż instalacja wodociągowa może zmieścić

> musze działać szybko, bo kumpel stoi pod drzwiami

> próbowałem to przepchać babką klozetową, bez rezultatu

> upewniam się, że ma jakieś antybakteryjne mydło przy zlewie

> ręce mogą zostać umyte

> podwijam rekawy i sięgam do toalety przepychając ręką zbitą papkę

> gdy jestem na kolanach zauważam całą rolkę papieru która leżała na zbiorniku z wodą

> cojakurwazrobiłem

> spłukuję toaletę łokciem, zaczyna się wylewać

> kartki pisma świętego pokryte gównem rozprzestrzeniają się po podłodze

> zdzieram wieko zbiornika desperacko próbując odłączyć tanią instalację

> zbiornik się opróżnia i zaczyna wydawać głośne odgłosy piły mechanicznej

> kumpel dobija się do drzwi i pyta co ja k⁎⁎wa robię

> w przeciągu 40 sekund, odgłosy stają się coraz głośniejsze i głębsze

> nagle ustaje

> cały czas jestem w szoku, ręce pokryte gównem opieram z przyzwyczajenia na czole

> kumpel otwiera drzwi od zewnątrz (fikuśny zamek który można przekręcić monetą) i wparowuje do środka

> patrzy na mnie i zamiera

> moje oczy są wytrzeszczone, gówno rozmazane na moich rękach i twarzy

> biblia mamy leży zapomniana na ziemi pokryta mazią z toalety

> słyszę, że jego rodzice idą na górę

> kumpel stoi i nie ma pojęcia co robić

> jego mama wchodzi i zszokowana zaczyna łkać

> "Moja prababcia dała mi tą biblię miesiąc przed tym jak zmarła na raka"

> jego tato wchodzi po kilku sekundach

> zszokowany, zauważa biblię i zaczyna się śmiać

> odwraca się, idzie w kierunku schodów i śmiejąc się mówi "masz przejebane"

> jego mama zaczyna płakac coraz mocniej

> "Dlaczego to zrobiłeś?"

> powtarza to w kółko i to bardzo histerycznie

> zaczynam płakać, ale gdy płaczę to wyglądam jak wkurwiony pawian

> jego mama myśli, że ją przedrzeźniam i wychodzi płacząc jeszcze bardziej

> odwracam się do kumpla i mówię "słuchaj, mogę to wszystko--"

> uderza mnie w twarz, łapie za kaptur i wypierdala z jego domu

> zostaję na ulicy przed domem, 1,5km od domu, bez podwózki i umazany fekaliami

> zaczynam iść w stronę domu

> chwilę później jakaś pani podjeżdza i pyta czy chcę podwózkę

> wsiadam, kobieta zaczyna jechać

> uświadamiam sobie że moje ekstrementy właśnie zasychają mi na twarzy

> ona próbuje nawiązać rozmowę

> minutę później wyczuwa odór i patrzy na mnie

> zatrzymuje się na poboczu, każe mi wypierdalać

> dochodzę do domu, przekradam się obok rodziców i biorę prychę

> próbuję dodzwonić się do kumpla żeby się wytłumaczyć, nie odbiera

> 4ta próba, odebrał i krzyknął żebym przestał dzwonić, rozłączył się

> przez kolejny tydzień zauważyłem, że sąsiedzi i koledzy z klasy dużo na mnie patrzą

> zaczynam słyszeć jakieś głupie przezwiska, "dziecko szatana", "odbytowy testament" itd

> ksywki rozprzestrzeniają się po szkole jak pożar w lesie

> młodsze dzieciaki z którymi nigdy nie gadałem podchodzą do mnie i mówią mi te przezwiska w twarz

> jedna z moich bliższych przyjaciółek która jest chrześcijanką nabrała do mnie dystansu i w końcu przestała się do mnie odzywać

> historia sięgnęła nauczycieli, parę dni później dostałem wezwanie na dywanik

> dyrektor mówi, że wyrzucają mnie za "obrzydliwą zniewagę religijnych wierzeń"

> mama i tata się dowiadują

> mama dziwnie się przy mnie zachowuje, patrzy na mnie z niesmakiem

> czuję jakby myślała, że mnie w ogóle nie zna

> mój tato mówi, że jestem jakimś pojebem i potrzebuję resocjalizacji

> 2 godziny później, rozmawia z rekrutującym do wojska i zapisuje mnie na obóz dla rekrutów

> przewinę historię do obozu

> na początku jest spoko

> pierwsze dni były trochę ciężkie ale się przyzwyczajam

> pewnego dnia dostaję paczkę od ziomka z dawnej szkoły

> były to wydrukowane zdjęcia na których jestem, przerobione tak, że wyglądam na nich jakbym wycierał dupsko biblią

> na tyle każdego zdjęcia jest jedno z tych chujowych przezwisk

> nazbyt ciekawski kolega podchodzi i mi je zabiera

> parę minut później całe baraczki wymieniają się fotami i się śmieją a ja bezradny siedzę na łóżku i udaję, że czytam książkę

> jeden z nich obczaja moich znajomych na facebooku i pyta jednego z nich o całą historię

> jakiś czas później, zauważam że jeden z rekrutów patrzy na mnie bardzo dużo

> dowiaduję się, że pochodzi on z ultra-konserwatywnej rodziny i nienawidzi mnie za to co zrobiłem

> wpada na mnie jakiś czas później i próbuję nawiązać rozmowę

> gdy nikt nas nie słyszał, powiedział mi, że gdybyśmy byli na froncie to dostałbym od niego kulkę, a on powiedziałby ,że to ciapaki mnie kropnęły

> 2 dni później rozpoczynamy treningi z ostrą amunicją

> wstaję rano, idę do łazienki

> zauważam, że wszyscy się na mnie gapią

> idę się wysrać, dostrzegam, że nie ma w ogóle papieru, a w kabinie jest jedynie biblia

> zaczynam się drzeć, w odpowiedzi dostaję śmiech

> wszyscy idą na trening, zostawiają mnie tam

> wkurwiam się, zaczynam drzeć kartki z tego sk⁎⁎⁎⁎syna i podcieram się nimi jakby nie było jutra

> mój odbyt krwawi

> krew kapie wszędzie, nie mogę założyć nawet munduru żeby go nie poplamić

> odrywam kupkę kartek, zwijam je i wsadzam sobie w szczelinę jak paróweczkę w hotdoga

> dopełniam dzieło jeszcze paroma kartkami robiąc sobie w gaciach prowizoryczną pieluszkę

> zakładam mundur

> jak chodzę to słychać gniecione kartki

> czuję się upokorzony i wiem, że spóźnię się na trening

> wychodząc mam nadzieję, że zaczniemy od strzelania

> okazuje się, że najpierw będziemy maszerować w formacji zanim będziemy strzelać

> maszerujemy 10 minut, sierżant słyszy szelest kartek

> każe nam się zatrzymać i pyta kto ma przy sobie gazetę

> rekruci na mnie patrzą

> sierżant każe mi truchtać w miejscu

> głośne szelesty

> pyta co to za dźwięk

> krtań mi się zamyka, nie moge odpowiedzieć

> sierzant rozkazuje mi ściągnąć spodnie

> moja pielucha widzi światło dzienne

> sierżant klnie pod nosem i każe mi przebiegnąć 200 okrążeń wokół obozu

> nie mam wyjście, zaczynam

> pół godziny później biegnę przez mniej widoczną część obozu

> nikt inny jak pan Jezusowy Mściciel, który mówił, że zabiłby mnie na polu bitwy wyskakuje zza krzaka

> w jednej ręce dzierży butelkę Jacka Danielsa, w drugiej pistolet

> uderza mnie w twarz butelką i strzela mi w stopę

> wylewa zawartość butelki na moją twarz gdy ja krzyczę z bólu

> ucieka

> sierżant znajduje mnie leżącego i wykrwawiającego się jakiś czas później

> incydent zostaje odnotowany i jest wszczęte dochodzenie

> okazuje się że Jezusowy chłopiec sprzedał im jakąś historię wyssaną z palca

> mówi, że szkalowałem go na tle religijnym i poniżyłem go podcierając się jego biblią

> zostaję wypierdolony z obozu za religijną nietolerancję, picie i lekkomyślność

> wracam do domu

> tato jest mną zawiedziony a mama się nie odzywa

> zaczynam wysyłać CV

> moje nazwisko i historia się rozprzestrzeniła po mieście i żaden pracodawca nie chce mnie przyjąć

> miesiąc później tato myśli, że jestem żulem i nie szukałem pracy

> wywala mnie z domu

> zostaję bezdomny

> to był prawdopodobnie najgorszy moment w moim życiu, ale od teraz się polepsza

> zostałem włóczęgą na 2 lata

> dostawałem jedzenie z programów pomocy dla bezdomnych za dnia

> gdy byłem głodny w nocy, szukałem resztek w śmietnikach

> pierwsza zima, spotkałem i zaprzyjaźniłem się z 2 innymi włóczęgami

> jeden z nich przedstawił się jako Drżący, drugi jako Adam

> Drżący ma taką ksywkę, bo pił tyle, że spierdoliły się jego funkcje motoryczne

> dziewczyna Adama przedawkowała heroinę 3 miesiące wcześniej

> spotkałem ich pod mostem na obrzeżach miasta

> włóczyliśmy się razem i dotrzymywaliśmy sobie towarzystwa

> jednej nocy budzi mnie dziwny odgłos

> zobaczyłem, że ssają oni sobie wzajemnie k⁎⁎⁎sy

> niemitooceniać

> idę dalej spać

> miesiąc później, próbowali mnie zabić

> Adam, Drżący i ja szliśmy przez miasto

> zobaczyłem na ulicy banknot 50zł

> podnoszę go

> kumple żule zgodnie myślą o alkoholu

> żądam, żeby kupić jakieś żarcie bo dawno nic nie jadłem ale Drżący to alkoholik

> chce kupić jak najwięcej tanich winiaczy na ile pozwoli mu to 5 dych

> "pi⁎⁎⁎ol się, ja to znalazłem"

> Adam rzuca się na mnie z nożyczkami

> nie spodziewałem się

> dźga mnie w nogę dwa razy, bierze hajs

> pierdolone pedały uciekają

> nigdy więcej ich nie widzę

> 3 dni później dostaje gorączki od infekcji

> zalegam na czyimś podjeździe

> posoka z ran przemokła już dawno przez moje dżinsy

> policjant zatrzymuje się, każe mi wstać i sobie iść

> próbuję wstać, noga boli za bardzo

> policjant wysiada, podnosi mnie na nogi

> krzyczy "ruszaj się"

> popycha mnie do przodu, łapię się za nogę bo tak ku⁎⁎⁎⁎ko boli

> rano się otwierają i znów zaczynają krwawić

> policjant w końcu dostrzega mój stan

> zabiera mnie do schroniska dla bezdomnych w mieście 20km dalej

> nic nie mówi przez całą drogę

> w schronisku ładniusia czerwonowłosa podchodzi z apteczką i pudełkiem z gumowymi rękawiczkami

> wygląda jakby mi współczuła

> po raz pierwszy jestem traktowany jak człowiek przez kobietę od dłuższego czasu

> dostaję erekcji, przebija mi przez bokserki

> ona to dostrzega, wyraz obrzydzenia przyozdabia jej twarz

> czuję się źle i przepraszam

> ona nerwowo się śmieje i opatrza moje rany

> daje mi pudełko z antybiotykami

> mówi, że nie można się tym sćpać i jest warte pare złotych

> tymi słowami skończyło się traktowanie mnie jak człowieka

> po paru dniach rany się goją

> schronisko daje mi kopa i wracam do szwędania się

> parę miesięcy później

> kolejna zima

> krążę po jakimś nowym mieście, jest 1 nad ranem

> drogi są puste

> znajduję zimową kurtkę mojego rozmiaru w pojemniku PCK

> idę dalej i widzę panią przy rogu

> wiem, że jest k⁎⁎wą ale ona praktycznie nic na sobie nie ma

> jest zimno, ona się trzęsie

> podbijam i mówię "cześć"

> pyta czy mam pieniądze, mówię, że nie

> każe mi spierdalać, brzmi zmęczona

> oferuję jej kurtkę, patrzy na mnie dziwnie przez kilka sekund

> mówi, że nie może się zakrywać w pracy

> dziękuje mi i się uśmiecha

> nie wygląda tak ku⁎⁎⁎⁎ko jak inne k⁎⁎wy

> jest trochę zużyta ale widać iskierkę godności

> zostałem i trochę z nią pogadałem

> opędzam jej myśli od zimna

> około 3 nad ranem brudny kombiak podjeżdża

> wielki koleś woła do auta Izę

> jej imię to Iza

> gościu patrzy na mnie i pyta czy jestem klientem

> mówię, że nie, on każe mi spierdalać

> gdy odchodzę, on zaczyna ją bić i pytać kim jestem

> wrzuca ją do auta

> myślę o niej cały kolejny dzień

> następnej nocy, przychodzę w to samo miejsce i ona tam była

> miałą podbite oko i liczyła na szybko banknoty

> podchodzę a ona mówi, że jej alfons nas pokroi jesli znów nas razem zobaczy

> mówię, że tylko przechodzę

> siadam za pudełkiem w alejce tak, że mnie nie widać

> gadamy całą noc pomiędzy klientami

> jest już prawie 3cia i każe mi się zmywać

> robię to, co każe i sytuacja powtarza się przez miesiąc

> formujemy swego rodzaju więź, jesteśmy przyjaciółmi

> włóczęga i prostytutka

> ona sobie żartuje, że powinni zrobić taki program w telewizji

> pewnego dnia jej alfons podjeżdża kombiakiem parę godzin wcześniej

> przyciska mnie do ściany i mierzy we mnie spluwą

> spokojnie pyta kim jestem

> odpowiadam, że tylko włóczęgą i że jestem przyjacielem Izy

> dwóch jego kumpli wysiada z auta i przetrzepują mnie szukając pieniędzy

> nie ma żadych

> rzuca mnie na ziemie, kopie mnie i każe mi spierdalać

> mówi, że psuję mu produkt, cokolwiek to znaczy

> oznajmia, że jeśli jeszcze raz mnie tu zobaczy to mnie zastrzeli

> następnej nocy wpadłem do Izy tylko na 20 sekund

> pożegnałem się i odszedłem

> już nigdy jej nie zobaczyłem

> tydzień później jestem na skraju miasta jedząc puszkę tuńczyka

> widzę kombiaka podjeżdżającego do mnie

> wbiegam w alejkę a on zatrzymuje auto

> słyszę, że goni mnie parę osób

> doganiają mnie i mnie przewracają

> alfonsik na mnie patrzy i oddycha ciężko

> wyciaga gnata i siada na skrzynce

> zapala szluga i uspokaja oddech

> kontakt wzrokowy nieprzerwany

> w końcu przemawia

> "Iza to jedyny powód dla którego Cię dziś nie zabiję"

> okazuje się, że nazmyślała sporo rzeczy tylko po to, żeby jej alfons mnie nie zabił

> w tych rzeczach była informacja, że jestem zaawansowanym przemytnikiem szukającym pracy

> mówię, że przez cały ten miesiąc przychodziłem z nią gadać i jestem taki sprytny

> zamieram, gdy on proponuje mi zarobienie 5 koła

> oczywiście że tak

> daje mi teczkę zawiniętą w folię bąbelkową i każe mi ją zanieść na drugą stronę miasta

> mówi, że zabije mnie na miejscu jeśli odmówię

> oczywiście zgadzam się

> on mówi, że zabije Izę jeśli tego nie zrobię

> przytakuję i mówię, że to zrobię

> daje mi złożoną serwetkę z adresem i napisem "Żółty garbus"

> idę

> docieram do adresu i 2 skośnych siedzi w garbusie

> podbijam do okna

> jeden mnie zauważa, wyciąga spluwę

> wyciągam powoli teczkę

> okno się opuszcza

> daję mu paczkę i odchodzę

> parę ulic dalej słyszę pisk opon i krzyki

> garbus jedzie prosto na mnie

> pasażer celuje we mnie pistoletem

> rzucam się na ziemie i czołgam do rowu

> po chwili ich gubię

> przechodzę przez most nad rzeką, będę się chować aż znikną całkowicie

> w połowie mostu garbus nadjeżdża

> próbuję uciekać, dostaję kulkę w nogę

> auto się zatrzymuje, azjata wysiada

> nikogo nie ma w pobliżu

> łapie mnie za kołnierz

> wrzuca mnie do wody

> pamiętam jak płynąłem w dół z prądem wody prosto w dzicz otaczającą zurbanizowane miasto

> desperacko próbuję zostać na powierzchni

> zmęczyłem się i zasłabłem, straciłem czucie w rękach i nogach obijając się o kamienie

> ostatnia rzecz jaką widziałem to kropka światła przy brzegu

> budzę się

> jestem przykryty czarnym kocem i leżę obok ogniska

> wstaję, moje znoszone ciuchy wiszą na patyku i schną

> rozglądam się, dostrzegam tipi pod kasztanowcem

> pierdolony indianin stoi i pali trawę

> wstaję, a on mówi, żebym lezał i się ogrzał lub umrę

> kładę się i zasypiam z wycieńczenia

> parę sekund później on mną potrząsa i mnie budzi

> mówi, że to niebezpieczne spać gdy jest tak zimno

> okazuje się, że indianin, łysiejący w okolicach 40ki ma na imię Hektor

> mówi, że on jest właśnie w spirytualnej drodze do Częstochowy

> jest jakimś przodkiem Nawaho i chce spotkać dusze swoich krewnych w każdym świętym miejscu na świecie, a miał tu rodzinę czy coś

> pyta czy chcę dołączyć

> mówię, że spoko, darmowa trawa

> spędzamy kolejne miesiące idąc z buta do Częstochowy prosto z północy

> dogadujemy się, nauczył mnie łowić i polować i dbać o siebie w dziczy

> nauczył mnie wytwarzać swoje własne ciuchy i zasoby z darów natury

> podrózując jakąś puszczą, pyta czy chciałbym spirytualego przebudzenia od jego ludzi

> myślę, że nic mi nie szkodzi

> obydwoje jesteśmy najarani jakimś dziwnym gównem, nazywał to "pejotl" czy cos takiego i mógłbym przysiąc, że widziałem dźwięki

> czas i przestrzeń przewlekają się przez siebie

> widzę świątynię zbudowaną z gałek ocznych

> lis trąca mój bark i wbiega do środka

> idę za nim

> mijam figurę człowieka stworzoną z wody

> na podeście, na samym środku świątyni jest rolka papieu toaletowego

> mój umysł wpadł w tą dziwną, percepcyjną pętlę

> dziwny moment olśnienia w tej całej irracjonalności wokół mnie

> w tej chwili uświadamiam sobie dziwaczną naturę życia

> spirale ciągów wydarzeń, zapoczątkowane brakującą rolką papieru

> to jest niedorzecze

> jaram jakiś pejotl z uzależnionym od narkotyków indianinem przez rolkę papieru

> co się k⁎⁎wa stało

> reszta fazy to jakieś oceany i rozmazane obrazy

> zapomniałem o swoim olśnieniu gdy faza minęła

> następnego dnia docieramy do Częstochowy

> wcześniej był tam indiański rezerwat ale Hektor spodziewał się czegoś innego

> chciał natury i mistycyzmu ale wszystko teraz poszło do przodu

> w rezerwacie były obrazy Nawaho, jedzenie, historie, ale były tam też kablówka, internet i kanalizacja

> był zawiedziony ale i tak szczęśliwy

> mówi mi "jeśli chcesz gonić marzenia, musisz być przygotowany na rozczarowanie"

> ludzie w rezerwacie są spoko

> pozwalają nam zostać

> dostaję pracę, call center

> zaczynam studiować informatykę przez internet

> zdaję liczne certyfikaty

> dostaję robotę w firmie komputerowej, 40 tysi rocznie na start

> podczas pobytu w rezerwacie przykułem uwagę pewnej dziewczyny w moim wieku

> ma na imię Marisa

> odłożyłem trochę kasy, czas wyjechać

> ofiarowałem parę tysi dla rezerwatu w ramach podziękowania

> zabookowałem bilet do domu, gdzie ja i Marisa mieliśmy razem mieszkać

> cieszę się na spotkanie z rodzicami

> planuję wizytę niespodziankę

> patrzę przez okno, widząc cały mój kraj pod sobą

> czyste niebo

> pamiętam jak przemierzałem na piechotę przez te wszystkie drogi

> szczęśliwy i zdumiony, jak wszystko wyszło na prostą

> wprowadzamy się do mieszkania

> fryzjer, ciuchy, odpierdalam się jak nigdy

> idę do starego domu rodzinnego

> mama otwiera drzwi, patrzy na mnie przez kilka sekund

> mdleje

> gdy do siebie dochodzi, płacze i mnie przytula

> mój tato nie mógł uwierzyć, że jestem spowrotem

> po raz pierwszy w życiu widziałem, jak uronił łzy

> milion przeprosin i wymówek

> powiedział, że parę dni po tym jak mnie wywalił, zmienił zdanie

> nie mógł mnie znaleźć

> 2 lata później, myślał, że nie żyję

> jeden z najszczęśliwszych momentów życia

> kolejny z takich szczęśliwszych miałem 3 tygodnie później w pracy

> naprawiałem właśnie komputery

> zauważyłem, że jeden z nich ma karteczkę "zepsuta pamięć RAM" a właścicielem jest mój stary kumpel u którego cała akcja się zaczęła

> wymieniam RAM, włączam peceta

> przypominam sobie że przez tego skurwiela dostałem z 2 kulki i byłem dźgany nożyczkami

> ściągam na jego komputer w pizdu dziecięcej pornografii, bestialstwa i innego zdeprawowania

> chowam folder, wyłączam kompa i pakuję

> szperam trochę w necie i okazuje się, że kumpel jest ministrem w lokalnym kościele

> dzwonię do właścicieli kościoła informując o tym, co znalazłem na jego komputerze

> następnego dnia widzę jego zdjęcia w gazecie

> idzie do więzienia, wyjebali go z kościoła a jego żona i dzieci go zostawiają

> dzieci idą do psychologa żeby zobaczyć czy je dotykał

> jego życie się psuje

> on nigdy nie dowiaduje się, kto go właściwie wrobił, program ochrony świadków

> natura zycia zatacza pełen okrąg, dziwko

#pasta #wegry #klasyka

https://copypasta.pl/pasta/1045/Pasta-o-leczo

Bądź mną, Anon lvl 28. Odkąd pamiętam mój stary był fanatykiem leczo. Odkąd k⁎⁎wa pamiętam tylko to gotował. Zaczęło się niewinnie, jakoś za komuny jak pojechali z matką i starszym bratem na Węgry. Tak mu k⁎⁎wa posmakowało, że za⁎⁎⁎ał cały garnek miejscowemu Makłowiczowi i wpierdolił razem z matką i bratem do malucha, po czym zaczął spierdalać. Do dziś matka opowiada jak w bananem na ryju wpierdalał chochla za chochlą aż sraki dostał. K⁎⁎wa, komuna jak c⁎⁎j, stacji nie ma i co kawałek zatrzymywał się w krzakach i srał na pomarańczowo. Ale wpierdalał bez opamiętania aż się skończyło. Wy⁎⁎⁎ał ten garnek i mówi: „Grażyna, jutro robimy leczo na obiad!” Stara panika w oczach, brat zaczął płakać. Po powrocie do domu polazł na rynek w poszukiwaniu papryki. C⁎⁎j nakupował ze 30 kilo, przytargał kocioł do weków i wstawił na gazówkę. Jaki był wkurwiony, bo akurat remont instalacji w bloku mieliśmy! Pobiegł do monterów i zaczął ich napierdalać chochlą, aż go milicja na 24 zamknęła. Teraz k⁎⁎wa wszem i wobec opowiada jak on to za komuny nie siedział za wolność kraju. C⁎⁎ja prawda. Siedział za leczo. J⁎⁎⁎ny teraz potrafi stać nad garem cztery godziny i wysyłać mnie dwa razy dziennie po paprykę do sklepu, bo sam za zakaz wstępu. Ekspedientka na mój widok wypierdala z magazynu bez słowa worek z papryką. Tachaj to k⁎⁎wa na trzecie piętro bez windy. Raz chciałem się wykąpać to k⁎⁎wa „Nie teraz k⁎⁎wa, bo się papryka moczy!”. Noszkurwa, żeby we własnym domu nie można się było umyć! J⁎⁎⁎ny potrafi stać nad garem i do siebie gadać „Ale bym sobie leczo zjadł!”. Potrafi za⁎⁎⁎ać cały zamrażalnik tym gównem. Za dzieciaka na wielkanoc kazał nam iść szukać prezentów od zajączka pod blokiem i k⁎⁎wa co znalazłem pod krzakiem? Słoik leczo k⁎⁎wa! Super k⁎⁎wa prezent. Pomijam fakt, że słoik był ciepły, a stary mi go za⁎⁎⁎ał i wpierdolił na śniadanie. Z resztą on nic innego nie wpierdala. Kiedyś chciałem sobie lody zeżreć. Stary oczywiście maczał w tym palce i zrobił lody z leczo! K⁎⁎wa, wyobraźcie sobie leczo na patyku! Raz przejebał z solą i pieprzem, bo mu opakowanie do gara wpadło. I tak to k⁎⁎wa zeżarł. 15 litrów w dwa dni, czaicie?! Żarł i srał leczo. Brat mu powiedział, żeby sobie rurę z d⁎⁎y do mordy zamontował, bo się wkurwił na niego. Ojciec okładał go workiem z papryką, a potem lamentował że 20 kilo do wyjebania przez niego! Wigilia, święta, stypy tylko k⁎⁎wa leczo na obiad! Goście już do nas nie przychodzą, bo kto to k⁎⁎wa będzie wódkę leczo zagryzał. Raz w Krakowie na wycieczce ze starymi chciałem iść do makdonalda, to on „gdzie te k⁎⁎wa chemje będziesz żarł, tatuś nagotował dobre jedzonko” i zdejmuje termos wojskowy z pleców na środku Rynku. Matka w torbie na szczęście dwa bochenki chleba miała przygotowane na tę okazję. Siara przed kolegami, bo jak mnie w podbazie na wycieczkę do Biskupina wysyłali, to stary przytargał przyczepkę z beczka od kapusty kiszonej pełnej oczywiście k⁎⁎wa leczo! „Zjedz sobie, bo cały dzień będziecie chodzili!” Potrafi całego świniaka wjebać zamiast kiełbasy do tego chujstwa. Bo niby taniej. A właśnie, kupił sobie kocioł elektryczny na 500 litrów i wstawił do suszarni w bloku. Administracja już olewa sąsiadów, że ma go stamtąd wy⁎⁎⁎ać. Poddali się po 70 wezwaniu. Teraz zamawia paprykę z gospodarstwa. Hurtowo. Matka płacze, że przez to jego leczo nie ma na nic innego kasy. Więc wymyślił, że zrobi bar w którym będzie leczo tylko. Na gęsto, na rzadko, na srako i owako!

Ojciec jak tylko mógł kombinował kasę na nowy interes. Po wizycie w kilku bankach, w których z resztą stwierdzili, że jest niedojebany mózgowo siedział przez tydzień wkurwiony i kminił. Tak k⁎⁎wa kminił, że w sobotę o 4 nad ranem wy⁎⁎⁎ał z zaanektowanej suszarni krzycząc coś o Węgrach. A właśnie, w suszarni odcięli mu prąd po pół roku, więc tylko teraz przesiadywał tam i przytulał kocioł. Znowu gotował w domu nakurwiając rachunek za gaz. Strasznie bóldupił jak te z administracji nic nie rozumiejo i tylko żerujo na czynszach. W sumie k⁎⁎wy mogły mu ten prąd zostawić, bo znowu cała chałupa j⁎⁎ie. Wrócił do domu z furią w oczach, że k⁎⁎wy nie chciały mu biletu sprzedać na polskiego busa z bagażem w postaci kotła 500 litrów! W końcu u wujka, który w budowlance robi wyżebrał busa, którym to na Węgry pojedzie. Napierdalał o swojej wizji interesu cały k⁎⁎wa dzień napierdalając nożem papryki w łazience naprzemian stojąc w kuchni przy garze. Machał w nim jak k⁎⁎wa na speedzie! Aż mu się oczy świeciły. Następnego dnia podjechał wujas, a ten mu k⁎⁎wa kazał wpierdolić ten kocioł na pakę. Strasznie się pożarli, bo chciał jeszcze od niego na paliwo wyżebrać. Cebula mocno. Zaczęli się napierdalać w tej suszarni, aż matka musiała ich rozdzielić. Stary z limem pod okiem zwiesił pizde i lamentował. Wujas zabrał busa i tyle go widzieliśmy. Skłócony jest strasznie z ojcem. W sumie mu się nie dziwie. Stary wjebał na uspokojenie cały gar, oczywiście nie przemieszanego leczo, które od spodu się zdążyło przypalić. Darł przy tym p⁎⁎dę na nas, że nie pilnowaliśmy. J⁎⁎ie mnie to. Tym razem uderzył do jakiegoś kolegi z pracy, ale ten tylko miał osobówkę. Kurwił ojciec, ale c⁎⁎j, załadował gar 15 litrów do bagażnika i pojechali. Było pięć dni spokoju w domu. Wrócił zajeżdżając pod dom jakąś ciężarówką z jakimś sprzętem i krzyczał „Grażyna, zwalniam się z roboty! Znalazłem k⁎⁎wa inwestora na Węgrzech!”. K⁎⁎wa, tego już było za wiele. Z ciężarówki wysiadł jakiś koleś w wieku ojca i zaczął napierdalać jakieś byszy ryszy kysze leczo eżgdar. Za c⁎⁎ja nie wiedziałem o co mu chodzi. Stary też nie, ale cieszył się jak dziecko. Podobno na wyjeździe molestował jakiegos tłumacza, który mając go dość zgodził się na tłumaczenie rozmowy o interesie. Po tygodniu ponownego gotowania i wpierdalania leczo kupili przy wylotówce z miasta jakąś ruderę do remontu. Stary podniecony na maksa spuszczał się nad wizją zarobienia kokosów na leczo. C⁎⁎j, niech mu się wiedzie. Ja miałem tego dość i podjąłem decyzję o wyprowadzce. Matka wkurwiona na mnie, stary jeszcze bardziej, bo kto mu k⁎⁎wa będzie pomagał. Kazałem mu spierdalać i zatrudnić kogoś. Po remoncie ruszyli. Na początku napierdalał od rana do nocy przy tym swoim kotle 500 litrów i sprzedawał, ale nie wyrabiał. Jaki wkurwiony był, że musiał zatrudnić osobę do pomocy. Biedny człowiek, nie wiedział na co się pisze. Co rusz k⁎⁎wa zjebe od starego dostawał, że źle gotujo to leczo, że on inaczej, że c⁎⁎j go jasny strzeli. W międzyczasie zdążyłem się wyprowadzić 50km od domu. Ale to niestety nie koniec przygody.Minęło kilka tygodni odkąd mnie nie ma w domu. Dzwonię co dzień do matki, ta w sumie już nie taka wkurwiona, bo starego w domu całe dnie nie ma, interes nawet idzie. Coś mi gada, ze stary ochujał, bo te ludzie leczo żro jak po⁎⁎⁎⁎ne i będzie jakąś fabrykę stawiać z tym Węgrem. C⁎⁎j, dobrze, że w tym się stary odnalazł. Może to i lepiej. Nie, nie było lepiej. Staremu odkurwiło do tego stopnia, że postanowił pierdolnąc sobie gar największy k⁎⁎wa na świecie. Przekurwawyjebisty. Nie mam pojęcia jak to będzie wyglądać. Ten co na początku robił nawet dostał jakąś wyżej posadę. Stary mimo, że jest prezes to sam zapierdala przy tych kotłach, bo co chwilę chujoza go łapie jak widzi jak uni jego leczo beszczeszczo. Matka dzwoni i mówi, że stary o jakieś fundusze się stara, dofinansowanie. Jak się okazało c⁎⁎ja w zęby dostał. Ponoć sam marszałek starego chce pozwać, bo taką manianę odpierdolił przy wniosku. J⁎⁎⁎ny chciał dotacje na innowacyjność, to go wyśmieli, że leczo to nie innowacyjność i ma spierdalać. Tak w skrócie. Ku⁎⁎⁎ca go ponoć nieziemska wzięła, że pinionc obok nosa przeszedł. Ale, nie ma tego złego, bo stary dostał kontrakt na leczo do Stonki. Teraz oprócz tego przekurwistego gara będzie miał całą linię chłodniczą. Węgier jak to usłyszał to konia walił przez tydzień na zmianę z sekretarką. Znaczy ona mu waliła, nie on jej. Stwierdziłem, c⁎⁎j pojadę zobaczyć co tam się dzieje u ojca. Jadę se k⁎⁎wa pekaesem, a tu z 10 kilometrów widać wykurwistą jakąś fabrykę. Myślę sobie „o ty c⁎⁎ju stary, żeś odpierdolił ładnie”. Wyobraźcie sobie k⁎⁎wa jakiś ciśnieniowy gar wielkości pałacu kultury. I na tym jebitny k⁎⁎wa neon LECZO! O sk⁎⁎⁎⁎syn. Stary zamawia paprykę, pomidory już na wagony. Zatrudnia jakieś 500 ludzi, ale oni „nic nie wiedzu o leczo, sam musze pilnować” jak to mówi. Zajeżdżam pod tą starego fabrykę, on do mnie wychodzi i mówi „pacz k⁎⁎wa synek, trzeba było tu zostać i mnie pomagać, byś dyrektoram został”. Wchodzimy do odjebanego gabinetu, a tu k⁎⁎wa oczom nie wierzę. Basen z leczo! K⁎⁎wa, olimpijski basen pełen leczo! Stary rozbiera się do gołego pindola i wpierdala się do tego basenu z leczo. K⁎⁎wa, co tu się odjebuje?! Wychodzę, nie zdzierżę. Potykam się o jakiegoś przestraszonego technika, który się drze „panie prezes, zawór ciśnieniowy się zaciął zaraz to wszystko wykurwi w powietrze!”. Odwracam się i widzę starego z fiutem na wierzchu jak w przerażeniu patrzy na pojawiające się pęknięcie w przekurwistym garze z leczo. „KUUUUUUUUURWAAAAA!”. Nie dokończył, gdy całe leczo zaczęło spierdalać jakby łysy z brejzers trysnął przez tę szczelinę zalewając miasto. Nawet na tefałenie o tym mówili. Miasto zalane przez leczo! Stary taką traumę wyłapał, że mi czasem go było żal. Odgrzewał tylko to leczo co było w zamrażarce i wpierdalał, do nikogo się nie odzywał. Wpierdalał i milczał. Milczał i wpierdalał. A nie, jeszcze sraki dostał, ale nawet na kiblu srając przepuszczał przez siebie leczo. Tylko przez sen kurwował na jakiegoś Zenka co mu sabotaż fabryki z zazdrości zrobił. Aż nadszedł ten dzień. O ja głupi, miałem nadzieję, że nie nadejdzie. Stary obudził się z okrzykiem „WIEM!”.

„WIEM K⁎⁎WA, WIEM!”. W tym momencie optymizm prysnął jak dobrze wyrośnięty pryszcz. Po c⁎⁎j znów się do domu przeprowadzałem? Stary ubrał się i o dziwo nie zeżarł leczo na śniadanie, tylko wy⁎⁎⁎ał z domu jeszcze szybciej niż wtedy jak na Węgry jechał. Myślę sobie, po kiego grzyba, co on znowu k⁎⁎wa wymyślił? Toć kasę za odszkodowanie ma, to niech siedzi na piździe w domu i się nie rusza. No ale nie mój stary. Wrócił po południu. Czerwony jak sam sk⁎⁎⁎⁎syn na ryju i dyszący jakby ataku astmy dostał. Spodziewałem się kolejnych worków z papryką, ale tym razem się na nieszczęście myliłem. Przytargał jakąś torbę ważącą z 50 kilo, jakieś siaty z ubraniami. Nie zgadniecie co ten stary pojeb wymyślił. Za c⁎⁎ja nie zgadniecie. Też bym nie zgadł. Aż mnie na moje nieszczęście oświecił. „Anon, pamiętasz to sąsiadke, co ona tam po tych szamanach jeździła? Spod trójki, nie?”. O c⁎⁎j mu chodzi pomyślałem. „No pamiętam tate, a co z nią?”. Jak ja żałuję, że k⁎⁎wa zapytałem… „Bo oni tam LECZO raka! I jo wyleczyli!”. K⁎⁎wa, no nie. W tym momencie rzuca otwartą torbę i siatę na szklany stół, z której wysypują się instrumenta lekarskie. Torba ciężka jak sam sk⁎⁎⁎⁎syn, blat pęka, matka drze mordę na ojca, on na nią, że nic się nie stało i kupi nowy, jakiś pies w korytarzu (od kiedy mamy psa?!) chce iść się wysrać, bo go stary leczo karmi i wali taką srakę jak ociec po tym żarciu. Cyrk k⁎⁎wa na gąsienicach. Tak, zgadliście. Stary chce leczyć raka przy pomocy LECZO! Ręce opadli. Twice. Dzwoni do wujasa, tego od budowlanki, ale jak się tylko połączył, to usłyszałem ze słuchawki stek urywanych przekleństw najwyższych lotów pod adresem starego. „C⁎⁎j mu w d⁎⁎ę”. Stary nie był dłużny. Poleciał na pocztę dać ogłoszenie do gazety. Później w kilka dni ogarnął nową miejscówkę z równiej jebitnym neonem (tak, to ten co z fabryki został) – Tutaj LECZO raka. Nawet nagrał komórką reklamę, co ją wysłał do naszej kablówki : kobita idzie ulicą i pyta przechodnia „Gdzie tu LECZO raka?”, w tym momencie wyskakuje mój stary w kitlu i drze japę „TU LECZO!” i adres. Żenua lvl 9999 albo i lepiej. Siara się na mieście pokazać. Pacjenty walą drzwiami i oknami. Jak się łatwo domyśleć wcale k⁎⁎wa nie leczo. Po pół roku do starego przyjebała się izba lekarska, że nie ma prawa wykonywania zawodu. I c⁎⁎j bombki strzelił. Staremu dowalili wyrok w zawiasach, na szczęście odszkodowania z kasy po fabryce popłacił. Teraz kurwi i chuji w domu, że nie pozwalajo na nic w tym kraju. Miałeś stary capie za⁎⁎⁎⁎sty pomysł. Taki był wkurwiony, że znów żarł i srał leczem. Aż pewnego dnia przyniósł z kiosku po egzemplarzu Wędkarza Polskiego, Świata Wędkarza i Super Karpia. No i się zaczęło…

#pasta #komputery #klasyka

Mój ojciec załatwił mi pracę w dziale IT. Nie wiem za dużo o IT, poza grami.

To moje opowieści z pracy.

Dzień 1

>kobieta prosi mnie o zainstalowanie najnowszego adobe readera

>spoko, mam to

>ściągam program

>"Wow, jesteś w tym ekspertem"

>"No cóż..."

>komputer prosi o wpisanie hasła admina

>zapomniałem hasła admina

>próbuje: hasło

>nope.jpg

>"ehh... emm... cholera, chyba coś jest z serwerem, zaraz wracam"

>3 miesiące później, ona wciąż nie ma adobe readera

Dzień 2

>wkurwiony koleś do mnie dzwoni, pyta o coś w programie domowym

>nie mam pojęcia co mówi

>pauza

>koleś czeka na odpowiedź

>przypominam sobie "IT Crowd"

>"Próbował pan wyłączyć go i włączyć na nowo?

>Zresetować znaczy się?"

>"Moment..."

>zadziałało

Dzień 3

>laska ze sprzedaży przychodzi z laptopem, jakiś problem

>kocica 9/10

>flirtuje ze mną

>mówi, że potrzebuje ściągnąć jakąś aktualizacje

>jedyne co słyszę to jej cycki

>jej laptop pachnie truskawkami

>ściągam adobre reaera i oddaję jej laptopa

Dzień 4

>nauczyłem się wyłączać serwery

>ludzie zaczynają prosić o pomoc, idę do serwerowni

>wyłączam serwery

>wychodzę zdezorientowany, zaczynam instalować adobe readera

>w końcu ludzie zaczynają się drzeć

>STRONA NIE DZIAŁA! STRONA NIE DZIAŁA!

>"biore się za to!"

>biegnę do serwerowni

>gram w Hotline Miami przez kilka godzin

>włączam serwery pod koniec dnia

>wychodzę z serwerowni

>wycieram pot z czoła

>"dałem rade..."

>ludzie chwalą mnie, mówią że uratowałem firmę

>tak naprawdę to uratowałem swoją dziewczynę w HM

Dzień 5

>spotykam kocicę przy ekspresie do kawy

>zapytałem się co u niej, proste pytanie

>zaczyna opowiadać o problemach z jej komputerem

>nie widzi we mnie człowieka

>widzi we mnie IT

>mówię, żeby podrzuciła do mnie laptopa

>robi to

>upgrade'uję jej IE

>instaluje adobe reareda

>resetuje komputer

>wszystko śmiga

>zanoszę go jej

>poprawiam fryzurę

>sprawdzam oddech

>zachowuje się jak bym ją ocalił

>siedzi w swoim biurze, gada przez telefon

>ręką pokazuje, żebym położył laptopa na biurko

>robię to, i trochę się ociągam

>"To wszystko skarbie?"

>wychodzę

>słyszę jak mówi "oh, to był tylko IT"

>tylko IT

>teraz jestem tylko tym

Dzień 6

>cholernie się nudzę

>postanowiłem ściągnąć emulator gameboya i pograć w pokemony

>filtry go blokują, więc je wyłączam, nie dodaje emulatora do listy, po prostu wyłączam filtry

>uruchomiłem stronę z emulatorem, ale muszę wyłączyć antywirusa

>używam konta admina, bo w końcu znam hasło

>wyłączyłem globalnie antywirusa na całym serwerze

>ściągnąłem emulator i pokemony

>gram sobie

>koleś przychodzi do mojego biura

>"chyba mam wirusa"

>ja: "złap je wszystkie"

>do czasu aż doszedłem do Misty, 4 osoby złapały wirusy

Dzień 7

>ten sam koleś który darł się na mnie drugiego dnia znowu się na mnie drze

>nie może się zalogować, a ja właśnie wychodziłem do domu

>"wyłącz i uruchom ponownie i oddzwoń"

>idę do domu

Dzień 8

>koleś z siódmego dnia znowu dzwoni

>jest wkurwiony

>mówi mi, że przez moją głupotę stracił klienta

>"zdarza się stary, ja przed chwilą przegrałem z zespołem r"

>"o czym ty k⁎⁎wa mówisz?"

>click

Dzień 9

>jedna z drukarek zużyła cały toner

>jakiś grubas każe mi go zmienić

>"to tylko toner stary, nie umiesz go sam zmienić? pracuję teraz nad jednym sporym problemem z serwerem"

>tak serio to ściągam steama

>"to zajmie tylko sekunde... boże, mam dużo do zrobienia, od tego ty jesteś"

>wzdycham i idę to zrobić

>nie potrafię otworzyć pieprzonej drukarki żeby dostać się do tonera

>zaczynam w nią walić jak w "zoolanderze"

>mówię nieco opóźnionemu kolesiowi w biurze że mam dla niego specjalną misje

>musi schować magiczne jajko w skrzyni Hewlett Packarda

>wracam do sprawy z serwerem

>pół godziny później grubas wchodzi do biura

>"ćoś ty k⁎⁎wa zrobił z drukarką?"

>"zmieniłem tusz"

>zaczyna kręcić głową i coś mówi pod nosem

>idziemy do drukarki

>opóźniony koleś wcisnął kardridż w złą stronę i go zaklinował, połowa wystaje

>drukarka nawet się nie zamknie

>są czarne ślady dłoni na całej drukarce

>czuje że grubas mnie osądza, więc coś szybko wymyślam

>"chyba jest coś nie tak z siecią"

>drukarka nie działa przez miesiąc zanim się skapnąłem, że mamy numer do kolesia z serwisu HP

Dzień 10

>muszę zamotntować projektor w biurze do prezentacji

>nie mogę znaleźć kable thunderbolt-hdmi, żeby go podpiąć, a nie chce mi się iść do sklepu

>nie mam nawet karty firmowej

>mówię kolesiowi który potrzebuje projektora, że jest problem kompatybilności z macbookiem

>może użyć della kogoś innego

>pliki z maca nie działają na dellu

>zadzwonili do mnie w trakcie zebrania

>wszyscy ci beznesmeni na mnie patrzą, jak losowo klikam i szybko ruszam myszką, wyglądając na profesjonalistę

>ściągam adobe readera

>otwieram plik

>działa

>"Dzięki Anon, ocaliłeś mnie"

Dzień 11

>nowy pracownik w firmie

>nikt mnie nie poinformował

>opieprzyli mnie za to, że nie przygotowałem komputera dla nowej osoby

>idę do magazynu zobaczyć czy mamy tam coś

>jest kilka sztuk

>ale jest jakiś naprawdę stary komputer, z początku lat 90tych

>odpalam

>działa

>ustawiam go dla nowego kolesia

>wszystko laguje

>odpalasz adobe readera? masywny lag

>odsyłam komputer

>"sorry, ale tylko to udało mi się załatwić bez wcześniejszego powiadomienia"

>koleś ciągle prosi mnie o pomoc

>jest beznadziejny

>po tygodniu odszedł z firmy, twierdząc, że nie może pracować w takich warunkach

Dzień 12

>czyiś komputer się spieprzył

>kurrrrr

>ustawiam

>przypominam sobie coś o profilach zapisywanych w wewnętrznej sieci

>idę do serwerowni

>patrzę się na serwery jak kompletny idiota, próbując się zorientować jak to działa

>wracam i mówię kolesiowi, że nie mogę z tym nic zrobić

>"a... ale mój projekt, muszę go pokazać zarządowi w piątek..."

>"sorry stary, ale nic się nie da z tym zrobić"

>gram sobie w sim theme park przez resztę dnia

Dzień 13

>przychodzę do pracy godzinę spóźniony

>całe biuro w chaosie

>upadekrzymu.jpg

>"JEST TUTAJ!"

>odpalam komputer w swoim biurze, sprawdzam maila

>dziesiątki mailu w stylu:

>"coś jest nie tak z serwerem, nie mogę się zalogować do..."

>"wiesz czemu strona nie działa?"

>serwer faktycznie nie działa

>adobe reader mnie teraz nie ocali

>"po prostu idź tam i zrób to samo, co zrobiłeś ostatnio!"

>wszyscy myślą, że to tak łatwo naprawić

>roztrzęsiony wchodzę do serwerowni, bo nie wiem co mam robić

>ucinam sobie drzemkę przez cały dzień

>ludzie są wkurwieni, walą w drzwi do serwerowni

>terminy minięte

>wychodzę o 18:30

>manager widzi mnie na parkingu

>był na spotkaniu cały dzień, nie wie przez co przeszedłem

>"wciąż tutaj? podoba mi się twoje podejście!"

Dzień 14

>serwery dalej nie działają

>wszyscy wkurwieni

>idę na wczesny lunch

>słyszę jak ktoś w jadalni gada o kupnie nowego modemu do biura

>dziekibogu.jpg

>"Hej, sorry że przeszkadzam, ale czy któryś z was jest IT?"

>zanim któryś z nich zareagował i pyta "jak śmię" mówię

>"też jestem IT"

>pokazuję im dłoń którą poobdzierałem kablami w serwerowni

>obaj kiwają głową

>"co byście zrobili, gdyby wasze serwery się całkowicie spieprzyły?"

>"próbowałeś go zrestartować?"

>wracam i restartuje serwer

>k⁎⁎wa, działa!

Dzień 15

>kocica chodzi po biurze poddenerwowana

>"Wszystko ok?"

>"Nie mogę się zalogować na maila. Możesz mi pomóc? Proszę"

>"Spoko"

>biorę laptopa

>reinstaluje office'a

>outlook znowu działa

>przeglądam maile, żeby upewnić się że działają

>wysyłam testowego maila

>czytam tytuły jej nowych maili

>"Rozwód"

>oddaje jej laptopa

>"Wygląda na to, że działa"

>"Dzięki..."

>"Wszystko ok?"

>"Cóż..."

>tak! wypłacz mi się na ramieniu i się rozkręcimy!

>"Mysz się chyba zepsuła, mogę dostać nową?"

Dzień 16

>jeden z monitorów upośledzonego nie działa

>wyświetla się całkowicie na zielono

>na temat: dałem mu drugi monitor, bo myślałem że jak ktoś zasługuje na dwa, to właśnie ten biedak

>jedyne co robi to przegląda tapety na msn

>i używa jakiegoś programu fedexa

>jest miły, więc faktycznie próbuję mu to naprawić

>nic nie działa

>to nie sterownik

>to nie ustawienia

>to chyba coś z samym montorem

>cały czas ludzie do mnie przychodzą z prawdziwymi problemami, zbywam ich mówiąc "zaraz będę"

>po dwóch godzinach koleś mówi

>"może wtyczka jest zepsuta?"

>zmieniłem kabel hdmi na nowy

>zadziałało

>oficjalnie jestem gorszy w swoim zawodzie niż opóźniony umysłowo koleś

Dzień 17

>miła staruszka narzeka, że jej się zepsuła klawiatura

>jest najstarszą osobą w biurze

>stara jak dinozaury

>mówię, że coś dla niej mam

>wracam do tyłu i odpakowywują nową klawiaturę dla programistów

>zanoszę ją jej

>"jesteś taki pomocny"

>sięgam do tyłu żeby podpiąć nową klawiaturę

>podnoszę się i otrzepuję spodnie

>staruszka wygląda jakby miała zawał

>patrze na ekran

>czarny

>wstając nacisnąłem przycisk power

>straciła 3 godziny pracy

>3 godziny których nigdy nie odzyska

Dzień 18

>firmowe spotkanie

>przekroczyliśmy budżet

>było dużo wydatków

>straciliśmy dużo pieniędzy przez prawie cały ostatni miesiąc

>dzień 18

>prawie cały miesiąc

>wylecę na zbity pysk

>budżet departamentu IT zostaje poruszony

>są tylko dwa departamenty które nie przekroczyły budżetu

>"Dobra robota Anon, słyszałem o problemach z serwerem. Jesteś dobrym człowiekiem na dobrym miejscu"

>pod koniec spotkania kobieta, około 45 lat, podchodzi i pyta czy naprawiam komputery poza firmą

>"Niezbyt..."

>"Oh, bo mam jedną cholerną rzecz której nie mogę naprawić. Nie mógłbyś wpaść i tego naprawić?"

>gówno prawda

>dla jaj mówię "dobra, spoko, daj adres i podjadę po pracy"

>nie wiem czy będzie seks

>kupuje gumki

>nie jest taka ładna 6/10 góra

>nie będę kłamał

>mocno średnia

>podjeżdżam do jej domu

>dzwonię do drzwi, staram się wyglądać słodko

>mąż otwiera drzwi

>pokazuje mi konputer

>instaluje najnowszego adobe readera

>zarabiam 20$

>jadę do domu

Dzień 19

>jakiś koleś zepsuł program, więc muszę ustawić wszystko na nowo

>sprawdzam ustawienia

>po dwóch godzinach

>"zepsułeś mój komputer... chcę żebyś naprawił mój cholerny komputer, ma być tak jak było, nie wiem co zrobiłeś, ale coś jest nie tak, moje usb bzyczy"

>wtf

>nie zrobiłem nic z kompem, tylko sprawdziłem program który odpalasz 20 razy dziennie

>wkurwiony wracam do serwerowni i gram w Thomas Was Alone

>pukanie do drzwi

>to ten koleś

>"hej, dzięki za naprawienie tego"

>"czego?"

>"mojego usb"

>nic nie zrobiłem

>"a, to... spoko"

Dzień 20

>spędziłem cąły dzień sprzątająć serwerownię

>wygląda całkiem nieźle

>odpiąłem kable sieciowe żeby je oznaczać kolorami

>ludzie tracą swoje projekty

>losowo są wywalani z serwera

>mówię, że są problemy z isp

>staram się mówić ISP, bo nauczyłem się, że jak używam skrótów to brzmię jak bym wiedział o czy mówię

>pod koniec dnia serwerownia wygląda wręcz ślicznie

>niestety nie oznaczyłem nic i niektórzy ludzie nie są podpięci

>mówię im, że ISP naprawi to ASAP i wracam do domu

Dzień 21

>teraz jak serwerownia jest uporządkowana, podpinam testowe jednostki

>8 komputerów podpiętych do jednej sieci

>próbuję połączyć monitory ze sobą, jak to czasami na forach można zobaczyć

>to są stare monitory i nie można tego zrobić

>wpadłem na pomysł użycia tych komputerów do kopania bitcoinów

>ustawiłem wszystko do południa

>po lunchu zaczynam kopanie

>okropnie powoli, ale zaczynam

>ludzie narzekają na lagi serwera

>obwiniam olimpiadę za lagi

>mówię, że całe buro musi je streamować

>banuję olimpiadę na filtrze systemowym

>biuro jest podzielone, widzę ten podział na swoim mailu

>ludzie wkurwieni, że nie mogą oglądać igrzysk

>i pozostali, którzy twierdzą, że praca to nie zabawa

>oficjalnie zyskałem władzę w firmie, ludzie wiedzą kto tu rządzi

>"To jest koleś którego ta firma potrzebowała"

Dzień 22

>dzień urodzin

>całe biuro świętuje urodziny ludzi w danym miesiącu

>biorę ciasto

>podpinam n64 w jednym z biur

>wyzywam ludzi na partyjkę w goldeneye

>mówię "hej, mam 5 minut przerwy na ciasto... zagramy partyjkę?"

>skopałem im wszystkim d⁎⁎y

>zdałem sobie sprawę, że cały dzień nie robiłem nic poza graniem i jedzeniem ciasta

>nikt nie zauważył

Dzień 23

>kocica dzwoni z trasy

>ma problemy dostać się do jednej z ważniejszych aplikacji dla klienta na jej ipadzie

>mówi nazwę tej apki

>nie mam pojęcia co to jest

>staram się brzmieć jakbym rozumiał wszystko

>pytam, czy używa WIFI czy 3G

>"jak to sprawdzam?"

>"nieważne, czekaj, sprawdzę nasz główny system"

>googluję apke, ale nic się nie pojawia

>pytam kogoś ze sprzedaży

>"oh, to tylko infografika z naszej strony"

>mówię kocicy, że musi się wrócić do biura bo muszę jej wgrać zmiany do ipada

>jedzie 2 godziny do pracy tylko żebym mógł otworzyć Safari i dodać zakładkę do strony głównej

Dzień 24

>45 latka wygadała się, że robię też poza pracą

>teraz idioci proszą o naprawę ich komputerów w domu, telefonów komórkowych, wszystkiego co techniczne

>mówię, że mogę to zrobić tylko po pracy, 20$ za małe rzeczy, 50$ za duże

>większość to proste naprawy

>aktualizowanie windowsa albo adobe readera wszystko naprawia

>ale wtedy trafił mi się on

>laptop z piekła rodem

>gruby indianin daje mi swojego laptopa w plastikowej reklamówce, nie torbie na laptopa, reklamówce

>"co z nim nie tak?"

>"ty mi powiedz, geniuszu"

>odpalam komputer, prosi o przywracanie systemu

>klikam enter

>naprawia to, ale prosi o uruchomienie chkdisk?

>wydaje mi się, że to coś z napędem cd

>otwieram napęd

>jest tam gruba warstwa okruchów

>przechylam laptopa na bok

>pieprzone okruchy wysypują się z laptopa

>resetuję laptopa

>wczytuje się bez problemu

>okazuje się, że koleś używał cd w swoim laptopie jako podkładki pod kanapki

>pieprzone laptopy

Dzień 25

>mimo, że jestem gówniany w sprawach IT

>jeden koleś myśli, że skoro jestem IT wiem dużo o technologii

>pyta się mnie jaka jest moja ulubiona przeglądarka

>"Google... Ultron"

>"Jest taka jak chrome?"

>cholera. to miałem na myśli

>"tak, ale lepsza... nasa jej używa"

>"super, mógłbyś mi ją ściągnąć?"

>gulp

>"spoko"

>dosłownie zaczynam ruszać myszą wte i wewte tak szybko, że nie widać kursora

>ctrl alt delete do managera zadań

>"proszę. Zrobione, wygląda jak chrome. ale to jest Ultron, nikt inny nie zobaczy różnicy"

>do dzisiaj myśli, że pracuje na google ultron

Dzień 26

>jakaś kobieta mnie woła

>"to zajmie tylko minutkę. prościzna!"

>cholera

>prosi mnie o podłączenie nowej drukarki

>wstaje ze swojego krzesła i pozwala mi usiąść

>zapomniałem jak dodać sieciowe drukarki

>z koleżanką stoją za mną i obserwują ekran

>"czy to będzie trwało długo?"

>Udaję zamyślonego, patrzę w ekran z dłonią na skroni

>"Anon? Mamy deadline które się zbliża..."

>"Co do...?"

>obie kobiety wyglądają na zaniepokojone

>"NA TYM KOMPUTERZE JEST WIRUS!"

>i wybiegłem wyglądając na wkurwionego

Dzień 27

>nauczyłem się używać narzędzia do zdalnego sterowania którego używa całe biuro

>postanowiłem pomęczyć tą miłą staruszkę z wcześniej

>losowo ruszam myszą przez kilka godzin

>ona męczy się z podstawowymi rzeczami

>przyszła do mnie po nową myszkę

>pomagam jej

>podpinam ją i wracam

>mysz się znowu rusza. uruchamia worda

>zaczynam pisać

>"Cześć."

>brak odpowiedzi

>"Cześć."

>"Cześć? Kto to?"

>"Śmierć :("

Dzień 28

>jakiś koleś prosi mnie o wypalenie mu prezentacji na płytę dvd

>k⁎⁎wa mać wiem jak to zrobić

>wypalam płytę

>maszeruję do jego biura, dumnie trzymając płytę wysoko w powietrzu

>jakaś kobieta próbuje mnie zatrzymać "Hej, mógłbyś..."

>"Nie teraz, ważna sprawa IT którą muszę się zająć!"

>daje kolesiowi jego wypaloną płytę

>to może być pierwsza rzecz tutaj którą zrobiłem poprawnie

>łza się w oku kręci

>taki dumny z siebie, że tak daleko zaszedłem

>jestem prawdziwym IT

>5 minut później koleś do mnie dzwoni "hej... cóż, na płycie nic nie ma..."

Dzień 29

>dałem nowej kobiecie w firmie laptopa

>nic nie jest ustawione

>zapomniałem jak podpiąć outlooka

>spoko, zrobiła to sama

>super

>pyta mnie czy mogę wpisać dane admina. żeby mogła ściągnąć jakieś narzędzie do mediów

>"Pewnie"

>zjebałem hasło 3 razy i mnie zablokowało

>muszę odblokować komputer z mojego pcta

>nie wiem jak to zrobić ale muszę wrócić do jej biura, bo zostawiłem tam swojego gameboya

>zaczyna zagadywać

>"Gdzie się uczyłeś, że skończyłeś tu jako IT?"

>zaczyna coś podejrzewać

>próbuję się jeszcze raz zalogować

>dalej jest zablokowane

>"Hmm... wiesz co? Chyba to rozszerzenie Hootsuite jest zawirusowane. Nie chcę tego gówna w swojej sieci."

Dzień 30

>dzisiaj wszystko zaczęło się pieprzyć

>jeśli pamiętacie, ustawiłem maszynę do miningu bitcoina w serwerowni

>używało prawie cały przesył

>sieć ledwo działała

>a teraz przez moje zrzucanie wszystkiego na wirusy i ogólne lenistwo ludzie zaczęli plotkować

>że firma jest atakowana przez grupę hakerską

>po lunchu szefostwo zaciągnęło mnie do biura na spotkanie

>"Jak wiesz, mieślmy ostatnio spore problemy z naszą siecią..."

>jestem w d⁎⁎ie

>"od powolnego transferu danych po wirusy"

>bardzo głębokiej d⁎⁎ie

>"Chcemy, żebyć zaczął śledztwo i dowiedział się kto to robi i dlaczego"

>ROFL

>Jestem pieprzonym gliniarzem którego zadaniem jest znaleźć pieprzonego gliniarza

>Jestem pieprzonym prawem.

Dzień 31

>mówię ludziom, że robię kalibrację serwera

>"to coś jakby pobieranie odcisków palców"

>nie ma mądrzejszego ode mnie

>pokazałem jednemu facetowi w średnim wieku, z brodą, jak używać aplikacji

>wrzucam mu ją do ulubionych i na pasek skrótów

>patrzę na jego ulubione

>Matula z Dużymi Cyckami

>Piżamowe Dziwko-party

>Mexykanka w autobusie

>przejeżdżam nad każdym z nich kursorem myszy, czytając bezdźwięcznie ich tytuły

>facet zaczyna się denerwować

>prosi. żebym nie powiedział nikomu

>"Czemu nie?"

>"Kupię ci lunch"

>dostałem 10 nuggettów z kurczaka

Dzień 32

>z jakiegoś dziwnego powodu całe biuro musi przepisywać captcha zawsze gdy coś googlują

>nie mam pojęcia dlaczego

>koleś od google ultrona pyta, czy ma to coś wspólnego z wirusem i czy powinien tworzyć kopię zapasową danych

>"Pi pierwsze. Zawsze twórz kopie zapasowe"

>kiwa głową

>"Po drugie. To tylko zabezpieczenie które założyłem. Roboty się tu czają"

>znowu kiwa głową, jakby moje słowo było prawem

Dzień 33

>koleś od ultrona wygadał się o google ultron

>teraz każdy w biurze chce, żebym mu go zainstalował

>kilka osób które wiedziały nieco więcej pyta co to do cholery google ultron

>zbywam ich środkowym palcem

>spędzam cały dzień instalując nieistniejący program na komputerach

>dosłownie spędziłem 3-4 godziny udając, że to jest program którego używa nasa

>jakaś dziewczyna pyta. czy to jest legalne

>"Jesteś policjantką?"

>podała mnie do HR za "zachowanie bliskie karnemu"

>już wyjaśniłem kolesiowi w HR co to google ultron...

>HR myśli, że to jest prawdziwe

>HR myśli. że nasa tego używa

>Hr mówi lasce, żeby mi nie przeszkadzała w sprawach technologii bo nie zna się na tym tak jak ja

>nie zna się na tym tak jak ja

Dzień 34

>cały dzień grałem w portala 2

>nie było ani słowa skargi

>ani jednego update'a adobe readera czy flasha przez cały dzień

>coś jest nie tak

>sprawdzam co się dzieje

>wszyscy pracują bez przerwy

>pytam jakiegoś kolesia jak jego komputer działa

>"Świetnie. Odkąd ściągnąłeś mi Google Ultron mój komputer wręcz śmiga"

>wtf

>szybkie wyszukiwanie na temat chroma

>okazuje się, że automatycznie ściąga najnowsze oprogramowanie adobe

>omfg

>bez pieprzonego adobe readera nie mam pieprzonej pracy

>wysyłam masowego maila

>UWAGA: nie otwierajcie google ultron, został shackowany

>resztę dnia wywalałem ultrona i ustawiałem IE jako domyślną przeglądarkę

Dzień 35

>ludzie zaczynają się denerwować tym całym hakerem/wirusem

>zastanawiają się dlaczego jeszcze tego nie rozwiązałem

>niektórzy nawet wierzą. że to nie jest żadna grupa hakerska jak mówiłem

>"To nie są amatorzy. To są profesjonaliści. Dlatego muszę update'ować waszego antywirusa."

>żeby ludzi nieco przestraszyć po kryjomu uruchomiłem komputer jednej z osób na chorobowym, ustawiony mniej więcej pośrodku jednej z większych sal

>głośniki na maksa

>puszczam Jitterbug Whama co 3 sekundy przez cały dzień

>w końcu ludzie przychodzą do mojego biura informując mnie o tym

>kiwam głową

>"To gorzej niż myślałem"

>"Co? Co takiego?"

>"To gang Jitterbug. Jedna z najlepszych grup hakerskich"

>"Nigdy o nich nie słyszałem"

>"To dlatego są najlepsi"

Dzień 36

>sprawdzam wiadomości

>policja dzwoniła

>KUUURRRWAAAA

>jako, że jestem IT muszą ze mną porozmawiać na temat ostatnich ataków hakerskich w naszej firmie

>usuwam wiadomość

>kocica przychodzi do mnie do biura

>pyta, czy mógłbym jej ustawić pulpit tak. żeby tapeta zmieniała się co kilka minut

>"Spoko."

>Idę z nią do biura

>mówi mi, że bierze rozwód

>"Oh."

>mówi, że zaczyna znowu chodzić na randki i to jest trochę dziwne

>pieprzyć to

>"Może pójdziemy na piwo kiedyś po pracy?"

>śmieje się

>"Co? To znaczy, czemu nie?"

>"Żartujesz, prawda? Jesteś IT..."

>oczy mi zaczynają łzawić jak wpatruję się w powiadomienie o nowym update adobe readera

>"Po prostu to ściągnę"

Dzień 37

>czuję się gównianie

>kocica powiedziała koleżanką z działu sprzedaży. że próbowałem ją zaprosić na randkę

>wszyscy się śmieją za moimi plecami

>słyszę ich szepty

>leee hahaha IT? łeee"

>mam ochotę otworzyć komputer i wskoczyć w wiatrak na procesorze

>koleś z działu sprzedaży który zawsze dzwoni (tak, ten) przychodzi do mnie do biura

>"Mój laptop nie działa"

>Idę z nim do jego biura

>Naciskam przycisk power żeby zresetować

>nie mówię nic, tylko odchodzę

>"Jeśli to jest wszystko co tu robisz... po co nam tu jesteś?"

>odwracam się

>"co?"

>"jeśli wszystko co tu robisz to resetowanie komputerów, to za co ci płacą? Sam mogę zresetować swój cholerny komputer"

>uśmiecham się

>"Naprawiałeś tu kiedyś serwer? Wiesz jak ciężko jest go potem ustawić, żeby działał? Pamiętasz jak nie działał przez ponad dzień?"

>kręci głową

>"tak myślałem"

>oczywiście tylko go zresetowałem lol

Dzień 38

>dalej czuję się gównianie po tym jak kocica dała mi kosza

>postanowiłem blokować jedną większą stronę co godzinę

>czułem się jak Joker

>najpierw youtube

>potem ebay

>potem reddit

słyszę ludzi narzekających na moją notkę odnośnie filtrowania stron

>"To jest miejsce pracy, a nie zabawy."

>jakaś kobieta wbiega mi do biura

>"Okej, to nie jest zabawne... to poważna sprawa"

>"why so serious?" (tłum. zostawiłem po angielsku, brzmi lepiej)

>"Musisz odblokować ebaya"

>lol serio

>"MAM AUKCJĘ KTÓRA KOŃCZY SIE ZA 5 MINUT"

>dałem ebaya na listę dostępnych stron

>ale było już za późno

>przegrała aukcję o pokrowiec na telefon

>mwahahahaha

Dzień 39

>"śledczy" przychodzi do biura

>szefostwo martwiło się. że mamy za dużo do stracenia i chcieli profesjonalistę

>jestem w d⁎⁎ie

>pokazuję mu całe biuro

>pyta się gdzie leży serwerownia

>"A to Carol. Jest buntowniczką. Co nie, Carol?"

>robię wszystko co mogę by odciągnąć nieuniknione

>idziemy do serwerowni

>mówi, że podoba mu się jak kable są ładnie poukładane

>myślę nad podniesieniem monitora. rozbiciem mu głowy i ucieczką do Meksyku

>nie mogę tego zrobić

>nie jestem potworem

>jestem IT

>koleś sprawdza serwer

>pyta się o dane do logowania

>przesrane

>daję mu hasło

>loguje się

>otwiera IE

>spogląda na mnie przez ramię

>"Nie musisz tu być"

>"Zostanę"

>Muszę tu być kiedy to się stanie

>dosłownie zaczyna poruszać myszą w losowych miejscach i klika w różne miejsca na ekranie

>Wiem. bo okienko Home Depot wyskoczyło

>zaczyna coś mówić pod nosem... "hmm... hmmm"

>wpisuje adobe reader w googlach

>ściąga

>rusza kursorem jeszcze trochę

>i w końcu mówi

>"pieprzeni hakerzy. co nie?"

>jesteśmy braćmi. on i ja

>bracia IT

Dzień 40

>obudziłem się i zdałem sobie sprawę jakie mam szczęście, że nie jestem zwolniony albo gorzej

>widzę z parkingu jak kocica wchodzi do biura

>pyta się mnie co słychać

>myślę, że w koncu pokonaliśmy gang jitterbug

>"nie... mam na myśli poza pracą"

>patrzę na nią dziwnie i uśmiecham się

>"Ah, wiesz jak to jest"

>poprawia włosy i śmieje się

>co do cholery?

>"Super. Mam problem z jednym plikiem... możesz go dla mnie otworzyć, skarbie?"

>wzdycham

>"Okej, spoko..."

>idziemy do jej biura, cały czas flirtuje

>klikam na link do pliku .pdf

>nie otwiera się

>zaczynam ściągać adobe readera

>w międzyczasie pytam się jej jakie ma plany na weekend

>"Jadę z takim jednym facetem na weekend w góry, odpocząć trochę"

>zatrzymuję ściąganie na 80%

>wychodzę

>jestem IT

Dzień 41

>ta niezła laska ćwicząca yogę przychodzi do mnie do biura

>jej klawiatura pisze po francusku

>jestem za bardzo zajęty nappy birdem. żeby mnie to obchodziło

>"więc pomożesz mi?"

>"jeśli będę miał chwilę czasu, teraz jestem zawalony robotą"

>"kiedyś cię rozszarpię"

>zabiera swój cudowny tyłeczek z mojego biura

>śliczna dziewczyna, a ja mam to w d⁎⁎ie, chcę. żeby ten dzień się skończył

>nienawidzę tej pieprzonej roboty

>wszystko co robię to dostaję opieprz i ściągam adobe readera

>nawet nie mogę sobie poprawić humoru grami

>tata wchodzi

>widzi, że wyglądam niewyraźnie

>zabiera mnie na lunch

>klepie po ramieniu

>"jestem z ciebie dumny. synu"

>firma jest w rozsypce

>a ja wciąż jestem głównym specem od ściągania adobe readera

>ale nie zamieniłbym nic z tego za jego kolejne słowa

>"Kocham cię, synu."

Dzięki wam wszystkim i dzięki tato za pracę. Nie zapomnijcie updatetować swojego adobe readera!

#pasta #klasyka

Nie uwierzycie, co się wczoraj odjebało. Już miałem spędzić piątkowy wieczór jak typowy nerd, grając z ziomkami z licbazy w csa. Nawet kupiłem sobie energola, żeby lepiej hedy rozdawać, posprzątałem biurko, żeby myszka nie wariowała, postawiłem serwer na TSie. Wtem zadzwonił do mnie mój kolega z ławki z podstawówki Mati, z którym zerwał mi się kontakt w okolicach gimazjum, bo nie za bardzo było o czym gadać.

- Ty ziomek - mówi - może wpadniesz na grilla, hehe, robimy u znajomej. Możemy po ciebie wyjechać furą, jak jesteś na chacie, bo akurat jesteśmy w pobliżu.

Chwile się zastanowiłem i doszedłem do wniosku, że może czas na jakąś odmianę, żeby móc na koniec wakacji powiedzieć braci studenckiej, że sie jednak coś wiecej robiło poza gniciem przed kompem i pierdzeniem w krzesło obrotowe. W chwile później już siedziałem w samochodzie, jadąc na grilla do Oborników Śląskich z trzema niezbyt rozgarnietymi ziomkami z podbazy. Mati prowadził, bo był jako jedyny sposród nich trzeźwy, cała reszta rozpoczęła zachlewanie się leszkami i żywcami już w trakcie podróży.

Staneliśmy koło kwadratowego domu na wsi, Mati zaparkował pokracznie na podjeździe i wyszliśmy. Gospodarzem imprezy była Mariola, średniej urody loszka 4/10 z diastemą w żółtej koszulce z jakąś rybą. Bibeczka była już mniej więcej w połowie, bo po trawie walały się puste puszki po argusach, kasztelanach, folie z czteropaków i parę butelek po jakichś niedopitych dziwnych browcach zagranicznych całych w kurzu jakby je ktoś trzymał w piwnicy. Otworzyłem sobie piwo, usiadłem na werandzie i zacząlem gadać z przypadkowymi ludźmi. Po jakiejś godzinie, kiedy już miały być kiełbaski, usłyszałem, jak ktoś nieszczególnie wprawnie operując pedałem gazu, podjeżdża pod garaż z przodu domu, rzucając K⁎⁎wa - najprawdopodobniej Mati krzywo stanął swoją Micrą i uniemożliwił schowanie samochodu gospodarzowi. Mariola do tej pory zaaferowana grillowaniem kiełbasy podniosła głowę z przerażeniem.

- O k⁎⁎wa - wycharczała - to mój ojciec. Pojechał na pogrzeb swojego przyjaciela Simona Martina z browaru Call me Simon i miał wrócić jutro wieczórem. Musicie stąd uciekać, bo was za to za⁎⁎⁎ie - powiedziała, wskazując na leżące w trawie zakurzone butelki.

Nim sens tych słów do mnie dotarł - moim oczom ukazała się wielka, nabrzmiała krwią, stężała w paroksyzmie ogromnego szału twarz Tomasza Kopyry z piwnego bloga blog.kopyra.com, który od razu dopadł do mnie, bo byłem najbliżej ze wszystkich gości, chwycił mnie za chabety i JEB-JEB-JEB, trzy razy z plaskuna dał po mordzie i o własne nogi się wyjebałem na podłogę tarasową. Stanął nade mną z tulipanem po butelce w ręce:

- MÓW GNOJU OSTATNIE SŁOWA BO TERAZ CIĘ K⁎⁎WA ZABIJĘ, ROZUMIESZ K⁎⁎WA?? MYŚLISZ, ŻE BEDZIESZ MI PIWO Z PIWNICZKI SPIJAŁ, TY J⁎⁎⁎NY GÓWNOŻŁOPIE? TO SIE GRUBO K⁎⁎WA MYLISZ.

Podbiegł do płotu, wyrwał z niego szarą sztachetę jednym szarpnięciem, odwrócił się do mnie, mierząc mnie wzrokiem i w jednym susie zaatakował.

- JA CI K⁎⁎WA ZARAZ DAM.

Zamarł na chwilę z kawałkiem płotu nad głową, patrząc na puszkę, która wypadła mi z ręki.

- K⁎⁎WA, ŻYWCA PIJE, PEDAŁ J⁎⁎⁎NY.

Po czym zaczął napierdalać na oślep sztachetą, ignorując moje rozpaczliwe wycie, a kiedy ta złamała mu się w rękach podbiegł do grilla, gołymi rękami wyjął żarzące się brykiety i wyszedł na podjazd przed dom, rzucając nimi do gości, którzy uciekali w popłochu. Mariola gdzieś zniknęła, najpewniej zamknęła się w piwnicy.

Korzystając z okazji szybko wczołgałem się pod stół w kuchni. Po jakichś piętnastu minutach do pomieszczenia wrócił Tomek Kopyra, kołysząc poparzonymi dłońmi jak wiatrak. Podszedł do lodówki, wyjął z niej piwo. Nie minęła minuta, a przed stołem, pod którym siedziałem ustawił kamerę na statywie, wypłukał kieliszek, włączył nagrywanie i usłyszałem charakterystyczne:

- CZEŚĆ, TUTAJ TOMEK KOPYRA Z BLOGU BLOG.KOPYRA.COM

#piwo

#pasta #wiedzmin #klasyki

Białowłosy mężczyzna wszedł do izby. Przy drewnianym, bogato zdobionym stole siedział radca miejski, przenikliwie zaczytany w dokumentach.

- Przychodzę w sprawię ogłoszenia – rzekł przybysz, demonstrując kawałek skórzanego pergaminu.

- Witam Panie, witam. Tyś no ino wiedźmak tak? – radca wywnioskował to po medalionie w kształcie wilczej głowy, kołyszącym się przybyszowi na szyi.

- Tak.

-Usiądźcie Panie, usiądźcie! Bo widzi Pan – nieopodal zadomowił się chyba troll. Paskudne to stworzenie, oj paskudne. Początkowo nie wadził nam, jednak z czasem leśniczy zaginął. Później jego żona i grupka wieśniaków. My ino żeśmy zbrojnych posłali, cały tuzin. Jednakowoż żaden z nich nie wrócił. Po niespełna tygodniu bagna ludzie zaczęli omijać szerokim łukiem. Wielmożny grododzierżca, władca Dul’oqu wyznaczył zatem nagrodę za stwora.

- Ile?- odparł wiedźmin, poprawiając pas nośny.

- 800 Nowigradzkich koron. Nasz król, słynący ze swojej szczodrości i dobroci dba o swój lud, zatem nagrodę za ubicie pokraki wyznaczył sowitą. Sam dzielnie wyruszył na wyprawę zbrojną przeciwko zamorskim najeźdźcom, dlatego więcej zbrojnych przysłać nie może.

- Coś więcej możesz powiedzieć o tym stworze, jakieś szczegóły?

- Nic więcej poza tym, że no strasznie śmierdzi i groźny jest.

- Daj 1000 i biorę to zlecenie. Zanim rozpoczniesz nawałnice pretensji i pytań pozwól, że ci to wyjaśnię – okryty złą sławą stwór to nie jakiś tam leszy, mantikora lub bies. Dwunastu ludzi, zaprawionych w bojach watażków i weteranów nie było w stanie ubić tej paskudy. Każdy z nich zapewne miał jakąś rodzinę: jak nie żonę, babę lub dzieci to na pewno ojca i matkę. Dwunastu ludzi nie wróciło z tej wyprawy i uwierz mi człowieku – niebawem zacznie nie wracać ich znacznie więcej. Zima niebawem, a bez drewna ludzie pomarzną na śmierć, chyba że chcecie je przywozić z importu albo palić meble. Zatem decyduj – dobijamy targu, czy też ten twój Lord nie jest aż tak szczodry?

- Dobrze Panie, dobrze! Niech będzie 1000! Tylko błagam ubijcie tą zarazę! Zapłata natychmiastowo po wykonaniu zadania za okazaniem głowy stwora.

- Wyruszę jutro, muszę się przygotować. – odparł, zamykając za sobą bogato zdobione wrota izby.

Następnego ranka wiedźmin szykował się do wyprawy. Do pasa przymocował kilka osobliwych flakonów z przezroczystymi cieczami, miecz nasmarował śmierdzącym i tłustym smarowidłem. Upewniwszy się, że niczego nie zapomniał opuścił noclegownię i wyruszył w stronę mokradeł. Już wielokrotnie zabijał potwory tego świata za pieniądze, każda wyprawa nie budziła najmniejszych lęków czy nawet wątpliwości. Cięcie, odskok, parada i pchnięcie czubem głowni prosto w tętnice szyjną – wszystkie te ruchy były całkowicie intuicyjne, wyuczone niczym umiejętność chodzenia. Jednak mimo świetnego wyszkolenia wojownik czuł niepewność. Niepewność tak przenikliwą i obsesyjną, iż zaczął się zastanawiać czy wróci z tej wyprawy cało. Jednak musiał wyruszyć, gdyż takie było jego przeznaczenie.

Krocząc coraz głębiej, w stronę epicentrum wydarzeń napotkał coraz więcej znaków obecności stwora. Podążając krwawym szlakiem spostrzegł coraz więcej ciał. Niektóre były zalewie fragmentami silnie zbudowanych mężczyzn. W okolicy leżały rozrzucone miecze, buzdygany, pawęże oraz kusze. Część ciał miała na sobie kirysy i elementy zbroi kolczej – musiało to świadczyć o doświadczeniu i umiejętnościach zbrojnych. Nie każdy mógł sobie pozwolić na luksus pełnowartościowego rynsztunku. Jedynie wojacy walczący regularnie i wychodzący ze starć zwycięsko z czasem mogli uzbierać wystarczające środki na tego typu sprzęt. Wiedźmin miał już pewność, że zażądał za małego wynagrodzenia. Jednak nie miał wyboru – słowo się rzekło.

Podążając w głąb bagien poprzez ślady i truchła poprzedników zbliżał się do legowiska potwora. Z każdym krokiem narastał smród cebuli i zgnilizny. Wiedźmin wiedział już, że jest blisko i należy się odpowiednio przygotować. Otworzył trzy flakoniki ze wcześniej sporządzonymi miksturami i szybkim łykiem opróżniał zawartość każdej buteleczki.

Jego skóra zaczęła szarzeć, żyły i mięśnie uwidoczniły się, a oczy wypełniły się czarnym zabarwieniem. Trzeci z eliksirów całkowicie tłumił zdolność słuchu, jednak po kilkakroć zwiększał siłę, wytrzymałość i szybkość. Krótkotrwała utrata słuchu okazała się w przyszłości wysoką ceną. Po zakończeniu bolesnej i paskudnej transformacji był gotów na spotkanie z oprawcą.

Za krzaków, porastających jaskrawe poszycie polany wyłonił się zielony stwór. Wysoki na jeden sążeń, ważył co najmniej 2 centnary. Z impetem ruszył na zabójcę potworów. Wiedźmin z nadludzką prędkością uniknął zamaszystego uderzenia i ciął precyzyjnie sinistrem od lewej, przecinając kawałek barku . Potwór ryknął i szykował się do kolejnego wymachu, jednak wiedźmin był szybszy. Obszedł stwora od prawej, ciął dexterem od prawej w przeciwległy bark i ucho, następnie zmienił ułożenie miecza na fintę i pchnął z całą siłą w szyje. Potwór momentalnie padł na ziemie, która zatrzęsła się z podobnym hukiem, jaki następuje po szarży konnych. Ze strony lasu wyłoniły się kolejne stwory, jednak mniejsze od poprzednika. Wiedźmin nie zwracając uwagi na przewagę liczebną przeciwników ruszył do przodu, z mieczem trzymanym za głową. Unik, zwód, finta, pchnięcie w szyję, piruet z lewej zakończony sinistrem – wszystkie ruchy były wykonywane naturalnie, instynktownie i bezbłędnie. Po wielokrotnej powtórce wariacji uprzednio wymienionych ruchów trzeci także w końcu poległ. Wiedźmin wiedział, że na pewno jest ich więcej, jednak szedł dalej, w gęstwinę porastających dębów i sosen.

Gigant zaszarżował z ostrzem na Wiedźmina. Bloki i uniki niewiele dawały, ponieważ potwór cały czas atakował, bez wytchnienia. Nie musiał nawet parować, po prostu atakował. Wiedźmin przygnieciony nawałnicą ciosów próbował wykonać cięcie, jednak każda taka próba powodowała celny cios wroga, krwawo rozcinający zbroję i skórę. Wiedźmin skulił się i po wykonaniu bloku błyskawicznie kopnął przeciwnika w brzuch – to był błąd. Stwór na skutek kopnięcia wyrzucił z siebie pokaźną dawkę toksycznych wymiocin, które zaczęły palić nie tylko skórzane rzemyki zbroi, ale także stalowe kółka kolczugi. Potwór kopnął wiedźmina w ramach rewanżu, jednak chybił. Wiedźmin błyskawicznie ściągnął z pasa na plecach małą kuszę i wystrzelił bełt w stronę potwora. Gromada błyszczących iskier wydobyła się z bełtu wbitego w korpus rozpalając trujące opary wydobywające się z paszczy. Wiedźmin wykorzystał chwilę konsternacji i ciął od lewej sinistrem, odcinając nogę ogra, przyklęknął i koziołkując ciął w wiązadło krzyżowe w drugiej nodze. Potwór zamachnął się tasakiem i rozciął wiedźminowi kurtę pozostawiając paskudną ranę. Wiedźmin jednak nie zważał na nią – był zły.

Ciął olbrzyma od pleców do karku, następnie ciął jeszcze raz od góry odcinając kawałek policzka i ucho. Moloch chwycił wiedźmina w muskularne łapska próbując go rozerwać jak zabawkę. Wiedźmin splótł ręce w znak ignii i wydobył z nich potężną fale ognia. Ogień wleciał prosto do paszczy potwora, wzniecając się od coraz bardziej od rzygowin. Potwór puścił wiedźmina i począł pełznąć w stronę pobliskiego oczka wodnego, aby ugasić palący ogień w jego wnętrzu. Wiedźmin jednak mu nie odpuścił, pobiegł za nim i przeraźliwym cięciem odrąbał głowę stworzeniu. Eliksiry przestawały działać i ból na skutek rozcięć i złamań zaczął się nasilać. Odrąbał głowy wcześniej pokonanym mniejszym stworzeniom – zapewne młodym i wrzucił je do worka, gdzie znajdowały już się głowy ich rodziców.

Przed wyruszeniem po nagrodę zajrzał to chatki, którą monstra zamieszkiwały. Pomyślał, że w spiżarni mogą znajdować się żywi ludzie, których bestie więziły . Nie znalazł jednak nic wartego uwagi oprócz dokumentu zatytułowanego „Akt własności ziemi”.

Z dokumentu wynikało, że stwory zamieszkujące te tereny robiły to w świetle prawa legalnie. Mord na ludziach był obroną konieczną. Wiedźmin zdał sobie sprawę, że przyczynił się do zabicia rozumnych istot, które do tego były niewinne. Pozory mylą, takimi jakie wydają się być, rzeczy są rzadko. Wyruszył czym prędzej w stronę miasta, zażywając po drodze kolejne eliksiry zmniejszające ból. Szedł odebrać nagrodę. Mimo, że nie chciał tych pieniędzy bardzo ich potrzebował. Życia niesłusznie zabitym ogrom, przecież nie mógł zwrócić.

Niebawem o Geralcie z Rivii zaczęło być głośno po tym, jak odczarował Addę, księżniczkę przemienioną w krwiożerczą strzygę. Jednak wiedźmin nigdy nie zapomniał tego, co wydarzyło się przed jego podróżą do Wyzimy. Nie zapomniał, że niegdyś, w Dul’oqu mieszkał wraz z rodziną niesłusznie skazany na śmierć "potwór".

Siema, jest jakaś grupa dedykowana dla past? Bo nie mogę znaleźć