Opowieści z meekhańskiego pogranicza, Robert M. Wegner

Jednej z najlepszych cykli polskiej fantastyki ostatnich lat. Widać wyraźnie, że autor ma dużą historyczną wiedzę, bo zbudowany świat ma solidne fundamenty. Jednocześnie jest bardzo skomplikowany, bo dostajemy szeroką gamę kultur - od bliskich nam anglosaskich społeczeństw do egzotycznych krajów. Rzeczywistość jest surowa, czasami przedstawiona nieco cynicznie, nie ma motywów typu "plot armour". Bohaterowie są wyraziści - pierwsze opowiadania są pisane z perspektywy Staży Górskiej, stopniowo dodawane są nowe POV. W książkach nie ma typowych dla epickiej fantastyki rycerzy i smoków, jest zawodowa armia, sporo służb specjalnych, szpiegów, dyplomatów, a magowie są częścią administracji państwowej. Ogółem większość książki związana jest z wojną i militariami, ale nie dostajemy suchego opisu taktyki, przykładowo jedna z bitew przedstawiona jest z perspektywy ośmioletniej dziewczynki. Ta różnorodność doświadczeń jest tym, co mnie osobiście urzekło w tych opowieściach. Ciekawy jest też kodeks moralny bohaterów - zwykle mamy opowieści o "wielkiej sile przyjaźni", tutaj zamiast osobistych pobudek bohaterów motywuje obowiązek wobec kraju / klanu / rodziny.

Obecnie jest gotowych pięć tomów, podobno w trakcie jest szósty.