• 355 n.e. - Julian Apostata wyruszył do Galii. Tymczasem granica Renu, atakowana przez Germanów, faktycznie przestała istnieć. Julian wiódł ze sobą garstkę żołnierzy, którzy - jak powiadał - umieli jedynie się modlić, oficerowie zaś mieli w istocie nie tyle mu pomagać, ile czuwać nad jego lojalnością.
• 8 p.n.e. - zmarł Horacy, rzymski poeta. Twórczość Horacego uważana jest za szczytowe osiągnięcie klasycyzmu epoki Augusta i wywarła ona znaczący wpływ na poezję europejską.
• 176 n.e. - Marek Aureliusz ustanowił swojego syna Kommodusa współcesarzem, zrywając w ten sposób z systemem adopcji następców. Po tym jak Kommodus objął samodzielne rządy uwypukliło się jego niezrównoważenie. Jego panowanie należało do jednych z bardziej okrutnych w historii całego Rzymu. W trakcie sprawowania władzy korzystał z usług tajnej policji i tym samym nie dawał Senatowi żadnej możliwości manifestowania swojego sprzeciwu dla jego rządów. Tym, co za panowania Kommodusa szerzyło się wyjątkowo mocno były spiski oraz różnorakie knowania.
• 397 n.e. - Rufin, prefekt pretorium na Wschodzie i faktyczny władca Cesarstwa Wschodniorzymskiego (rządził w imieniu małoletniego Arkadiusza) został zamordowany przez Gajnasa - gockiego dowódcę, działającego w porozumieniu ze Stylichonem i Eutropiuszem. Głowę i rękę Rufina obnoszono triumfalnie w Konstantynopolu. Odtąd w mieście największe wpływy miał eunuch Eutropiusz.
• 450 n.e. - w Rzymie zmarła cesarzowa Galla Placydia. Pochowana została w Rzymie, choć w Rawennie znajduje się jej domniemane mauzoleum.
• 43 p.n.e. - Gajusz Oktawian, Marek Antoniusz i Marek Emiliusz Lepidus zawiązali II triumwirat. Miał charakter oficjalny. Został powołany w Bononii (dzisiejszej Bolonii) w celu uporządkowania sytuacji w Rzymie po śmierci Gajusza Juliusza Cezara i ukarania jego zabójców. Triumwirowie zrealizowali cel w 42 roku p.n.e. gromiąc pod Filippi morderców Cezara. Następnie podzielili między siebie rzymskie imperium.
• 117 n.e. - urodził się Eliusz Arystydes, który był czołowym przedstawicielem drugiej sofistyki, prądu intelektualnego rozwijającego się w czasach wczesnego cesarstwa rzymskiego.
• Rozpoczynały się Brumalia, trwające miesiąc święto na cześć Bachusa lub Saturna (grecki bóg Kronos). Nazwa święta pochodzi od słowa: bruma, czyli "najkrótszy dzień". Uważa się, że jego obchody rozpoczął pierwszy król Rzymu - Romulus. Legendarny władca miał podobno zabawiać senatorów, wojsko i służbę przez cały miesiąc. W tym celu zapraszał kolejne osobistości na zabawy, w zależności od tego, którego dnia byli przypisani na listach. Zachęcał do podobnych działań senatorów, którzy mieli otaczać opieką swoich podwładnych. W czasie Brumaliów składano w ofierze bogini Demeter i Kronosowi świnię (hodowcy), a Dionizosowi kozę (rolnicy uprawiający winorośl). Koza uważana była za wroga wina w tym celu wyrabiano z jej skóry worek pełen powietrza i skakano po nim. Zwykli mieszkańcy Rzymu z kolei składali dary Ceres (wino, oliwę z oliwek, miód i zboże) kapłanom bogini. W czasie festiwalu panował wesoły nastrój, a świętujący bawili się przy winie. Rzymianie skupiający się na wojsku, rolnictwie i polowaniu, listopadowe krótkie dni uważali za okres odpoczynku od codziennych zadań. Podczas tego święta wróżono przepowiednie na resztę zimy. Święto obchodzono aż do VI wieku n.e., kiedy do uznano je za pogańskie i nie godne.
• 62 n.e. - zmarł satyryk Persjusz. Nauki pobierał w Rzymie. Interesował się poezją i filozofią, a wielki wpływ miał na niego stoik Anneusz Kornutus. Satyry Persjusza mają niewielki związek z otaczającym go życiem. Poeta czyni przedmiotem swych utworów problemy filozoficzno-moralne (filozofia stoicka).
• 380 n.e. - cesarz Teodozjusz I triumfalnie zakończył swoją wojnę z Gotami. Na polach bitewnych spędził aż dwa sezony, przez co swoje wejście do miasta Konstantynopola zwieńczył tryumfalnym pochodem, zwanym z łaciny adventus.
• 365 n.e. - umiera antypapież Feliks II, który został w 355 roku n.e. ustanowiony i konsekrowany przez biskupów ariańskich na papieża w miejsce Liberiusza.
• 375 n.e. - oficerowie okrzyknęli w Aquincum (obecny Budapeszt) cesarzem młodszego syna z drugiego małżeństwa Walentyniana - Walentyniana II. Obejmując urząd miał ledwie 4 lata. Jego matka Justyna była poprzednio żoną uzurpatora Magnencjusza. Ponieważ starszy syn Walentyniana - Gracjan był już Augustem, dokonano podziału Zachodu: Gracjan miał władać Hiszpanią, Galią i Brytanią, a Walentynian II Ilirią, Italią i Afryką. Wobec małoletniości Walentyniana rządy sprawował wódz Merobaudes, niegdyś oficer Juliana Apostaty.
• 235 n.e. - papieżem zostaje Anteros (Grek). Jego dwumiesięczny pontyfikat przypadł na czas prześladowań chrześcijan zarządzonych przez cesarza Maksymina Traka. Nakazał on, aby relikwie męczenników były zebrane i przechowywane w scrinium kościelnym.
• 270 n.e. - urodził się cesarz Maksymin II Daja. Tytuł cezara otrzymał w 305 roku n.e. (zarządzał Syrią i Egiptem). Po mianowaniu Licyniusza w 308 roku n.e. domagał się tytułu Augusta, który otrzymał. Po śmierci Galeriusza w 311 roku n.e. przejął dowództwo nad prowincjami w Azji. Konflikt z Licyniuszem i Konstantynem doprowadził do buntu (wraz z Maksencjuszem w Italii). Ostatecznie zerwał sojusz z Licyniuszem w 313 roku n.e. Pokonany 30 kwietnia uciekł do Nikomedii, zmarł w Tarsie w sierpniu tego samego roku (być może został otruty).
• 284 n.e. - Dioklecjan został cesarzem rzymskim po tym jak w czasie odwrotu po śmierci cesarza Karusa, jego syn i następca Numerian zmarł w niejasnych okolicznościach lub został zamordowany. Cesarz Numerian był przez niemal całą drogę, od Emesy w Syrii do Nikomedii niesiony w lektyce. W okolicach Nikomedii żołnierze uchylili zasłony lektyki i znaleźli rozkładające się ciało cesarza. Po odkryciu tego faktu Dioklecjan zamordował prefekta pretorianów Apra i został obwołany przez wojsko cesarzem.
• 461 n.e. - Libiusz Sewer został cesarzem zachodniorzymskim z woli wodza germańskiego Rycymera, który faktycznie rządził Rzymem. Libiusz nie został uznany ani przez cesarza bizantyjskiego, ani przez część swoich poddanych. Jego władztwo obejmowało jedynie Italię, Sycylię i część krajów alpejskich.
• Rozpoczynały się targi i jarmarki (mercatus), które trwały do 20 listopada. Cyceron wspomina, że Numa Pompiliusz, w półlegendarny król Rzymu, ustanowił mercatus w celu ułatwienia handlu i powiązał go z ludi Cereales. Od tego momentu na rynkach gromadziło się więcej ludzi.
• 401 n.e. - Wizygoci, dowodzeni przez Alaryka, przekroczyli Alpy i najechali północną Italię. W samym Rzymie przystąpiono do umacniania murów miejskich. Wojska Alaryka przystąpiły do oblężenia Mediolanu, w którym schronił się cesarz Honoriusz. Przybyły z pomocą Stylichon stoczył z Wizygotami bitwę pod Polencją dnia 6 kwietnia 402 roku n.e. Po tym starciu Alaryk zobowiązał się opuścić granice Italii.
• 9 n.e. - urodził się cesarz Wespazjan: głównodowodzący rzymskich wojsk w początkowej fazie powstania żydowskiego (66-73 n.e.), protoplasta dynastii flawijskiej oraz inicjator budowy Koloseum.
• 284 n.e. - żołnierze Dioklecjana zakończyli swój zamach stanu i mianowali go nowym cezarem.
• 375 n.e. - zmarł cesarz Walentynian I. Władał on zachodnią i wschodnią częścią imperium (rządy we wschodniej części przekazał swojemu bratu - Walensowi). Po kilku latach mianował współcesarzem Gracjana. Krótko po negocjacjach z Kwadami prawdopodobnie doznał udaru mózgu z wściekłości na oferowane przez nich warunki.
• 42 p.n.e. - urodził się cesarz Tyberiusz, syn Liwii i Klaudiusza Nerona. Po śmierci Gajusza i Lucjusza, synów Julii i Marka Agrypy, został adoptowany przez Augusta (wszedł do rodu Juliuszów) oraz zmuszony do adopcji Germanika, chociaż miał własnego syna. Toczył boje w Panonii (6-9 n.e.), a po klęsce Warusa (9 n.e.) bronił granicy na Renie. Jako władca był kontynuatorem polityki Oktawiana Augusta. Po śmierci princepsa przejął pełnię władzy. Ostatni okres życia Tyberiusza wypełniły procesy, wyroki śmierci, zesłania i uwięzienia przeciwników politycznych. Po wykryciu spisku Sejana, ofiarami padły nie tylko osoby z kręgu senatu, lecz także Agrypina Starsza z synami.
• 308 n.e. - miał miejsce kongres w Carnuntum. Aby utrzymać pokój w Imperium Rzymskim, przywódcy tetrarchii ogłaszają Maksencjusza i Licyniusza Augustami, podczas gdy ich rywal Konstantyn I jest ogłoszony Cezarem Brytanii i Galii.
• 63 p.n.e. - konsul rzymski Cyceron ujawnił podczas przemówienia w senacie spisek Katyliny. Po tym jak Lucjusz Sergiusz Katylina przegrał walkę o konsulat z Cyceronem postanowił dokonać zamachu stanu i siłą przejąć władzę. Sprzysiężenie przed senatem ujawnił Cyceron.
• 30 n.e. - urodził się cesarz Nerwa.
• 392 n.e. - cesarz Teodozjusz zakazał składania jakichkolwiek ofiar i dokonywania wróżb nie tylko w świątyniach i w miejscach publicznych, ale również w domach i na ziemiach prywatnych, które - w razie stwierdzenia, że popełniono takie przestępstwo - ulegały konfiskacie na rzecz skarbu. Urzędnicy, którzy nie dość pilnie przestrzegali zakazu mieli być karani dotkliwymi grzywnami. W ten sposób w Imperium pojawiło się powszechnie panujące donosicielstwo.
• 15 n.e. - urodziła się Agrypina Młodsza, matka cesarza Nerona. Córka Germanika i Agrypiny Starszej, która została trzecią żoną Klaudiusza. W 54 roku n.e. otruła męża i przejęła władzę, następnie, usunąwszy Brytanika, syna Klaudiusza, wprowadziła na tron Nerona. Wpływy Agrypiny Młodszej stały się niewygodne dla Nerona, z którego rozkazu została ostatecznie zamordowana.
• 355 n.e. - cesarz Konstancjusz II nadał Julianowi Apostacie tytuł cezara oraz ożenił ze swoją córką Heleną.
• 360 n.e. - Julian Apostata świętował w Wiennie nad Rodanem piątą rocznicę wyniesienia go do godności cezara.
• Rozpoczynały się Ludi Plebeii, święto na cześć Jowisza, które trwało do 17 listopada. To święto religijne uświetniało plebejską wolność polityczną - albo wypędzenie ostatniego króla, albo zniesienie dominacji patrycjuszy. W czasie tego święta miała miejsce festa ku czci Jowisza (13 listopada), Epulum lovis - parada jazdy (14 listopada) oraz odbywały się widowiska teatralne (ludi scaenici), wyścigi i igrzyska - ludi circenses (15-17 listopada). Ludi ustanowiono w roku 216 p.n.e., a odbywały się w Circus Flaminius, aż do IV wieku n.e.
• 472 n.e. - zmarł cesarz Anicjusz Olibriusz. Został on cesarzem dzięki poparciu cesarza bizantyjskiego Leona I, który wysłał go do Rzymu w celu załagodzenia sporów pomiędzy patrycjuszem Rycymerem a cesarzem Antemiuszem, które jednak zakończyły się usunięciem Antemiusza i obwołaniem cesarzem Olibriusza. Jego żoną była Placydia, młodsza córka cesarza Walentyniana III, był ojcem Juliany Anicji.
• 82 p.n.e. - zwycięstwo wojsk Sulli w bitwie przy Bramie Kollińskiej w czasie I wojny domowej.
• 365 n.e. - Alamanowie przekraczają Ren i najeżdżają Galię. Cesarz Walentynian I zmuszony przez sytuację przenosi się do Paryża i przejmuje dowodzenie nad armią na czas defensywy.
• 39 p.n.e. - urodziła się Julia Starsza, córka Oktawiana Augusta, żona Tyberiusza. Znana ze skandalicznego prowadzenie się. Wśród jej kochanków byli między innymi Antoniusz Jullus, Tyberiusz Kwinktiusz Krispinus, Tyberiusz Semproniusz Grakchus, Appiusz Klaudiusz Pulcher i Korneliusz Scypion, czyli przedstawiciele najsłynniejszych rodów rzymskich. W roku 2 p.n.e. August zesłał ją na wygnanie na wyspę Pandaterię, gdzie żyła w bardzo surowych warunkach. Dobrowolnie na wygnaniu towarzyszyła jej matka Skrybonia. Później zezwolono Julii na przeniesienie się do Regium. Po wstąpieniu Tyberiusza na tron zaostrzono jej waruki pobytu doprowadzając ją do śmierci.
• 130 n.e. - zmarł Antinous, grecki kochanek cesarza Hadriana. Ich związek aprobowała cesarzowa Vibia Sabina. W 137 roku n.e. Hadrian założył miasto - Antinoopolis, zaś Antinousa ogłosił herosem, wznosił ogromne świątynie i urządzał igrzyska na jego cześć. Najważniejsza świątynia stała w Mantinei w Arkadii. Kazał wykonywać ogromne ilości rzeźb i portretów. Kult Antinousa przetrwał do czasu upadku Rzymu.
