Credes Taubenapfel\

silnie zagrożony synonimy krwistoczerwony grzyb zimowy Crede’a okres dojrzałości okres zbiorów przypada mniej więcej na początek do połowy października; w dobrych warunkach przechowywania owoce zachowują świeżość aż do późnej zimy. pochodzenie dokładne pochodzenie tej odmiany jabłoni nie jest jasne. Chociaż prawdopodobne jest, że chodzi tu rzeczywiście o jabłoń Crede’a opisaną w XIX wieku, nie udało się tego dotychczas ustalić z całkowitą pewnością. Już w ówczesnej literaturze pomologicznej toczyły się dyskusje na temat pochodzenia i tożsamości tej odmiany. Pomolodzy Diel (1832) i Dittrich (1839) jako pierwsi opisali odmianę o tej nazwie – wówczas jeszcze pod nazwą „krwistoczerwony zimowy jabłko Crede’a”. Owoce otrzymał Diel od prof. Crede’a z Marburga, od którego imienia nazwał tę odmianę. Skąd sam Crede pozyskał owoce, Diel nie opisuje. Późniejsi pomolodzy XIX wieku wątpili, czy odmiana ta rzeczywiście pochodziła od Crede’a. Tak pisze Oberdieck (1875) w swoich rozważaniach na temat odmiany jabłoni, którą opisał jako „jabłoń gołębią Credego”: „Pan fabrykant Doorenkant z Norden powiedział mi niedawno, że nie potrafi tam odróżnić jabłoni agatowej Enkhuysera od jabłoni gołębiej Credego, a także że pewien ogrodnik z Holandii uznał u niego tę ostatnią za odmianę Enkhuysera. Dotychczas rozróżniałem obie odmiany na tej podstawie, że ta pierwsza (jabłko agatowe z Enkhuys) ma nieco delikatniejsze pędy, osiąga mniejsze rozmiary i jest mniej intensywnie zaczerwieniona; należy jednak zwrócić uwagę na ich tożsamość”. (Ilustrowany podręcznik sadownictwa, tom 4, s. 259). Również pomolog Lucas (Reutlingen) przypuszcza, że odmiana ta pochodzi z Holandii, i wskazuje na domniemany błąd pomologa Diela: odmiana „jabłko gołębie Credesa” pochodzi „prawdopodobnie pierwotnie z Holandii, kraju, któremu zawdzięczamy jej rozmnażanie”. Obecnie często spotykamy ją w naszych kolekcjach sadowniczych. Doktor Diel opisuje ją pod dwiema różnymi nazwami – krwistoczerwona zimowa jabłko Crede’a, a następnie holenderska czerwona zimowa calville – i to w tym samym tomie.” (w: Ilustrowany podręcznik sadownictwa, tom 1 (1859), nr 37, s. 105). Do tej opinii przyłącza się również francuski pomolog Leroy (1873), który zauważa: „Diel był bardzo praktycznym, bardzo sumiennym pomologiem, którego liczne publikacje cieszyły się autorytetem i nadal się nim cieszą. Takie błędy są jednak dość powszechne w jego pracach, co świadczy o ogromnej trudności, jaką stwarza porównawcze badanie drzew owocowych”. Spory pomologiczne ówczesnego środowiska fachowego nie doprowadziły jednak ostatecznie do jednoznacznych wniosków. Występowanie Opisana tutaj odmiana jabłoni „Crede’s Taubenapfel” występuje obecnie sporadycznie w sadach tradycyjnych w powiecie Heinsberg. Drzewa tej odmiany były sprzedawane przez szkółki Plum i Morjan w powiecie Heinsberg aż do lat 60. XX wieku. Dopiero potem odmiana ta całkowicie zniknęła z rynku. Owoc Owoc średniej wielkości (do dużego), zazwyczaj nieco wydłużony, o zmiennym kształcie od stożkowego do dzwonkowatego, sporadycznie również stożkowo-ostrym. Barwa zewnętrzna intensywnie czerwona (świeżo z drzewa pokryta jasnym nalotem, przez co również łososiowo-czerwona, różowoczerwona), rozmyta, płaska, marmurkowa, pokryta rozmytych, intensywnie czerwonych smug na jednej trzeciej do trzech czwartych powierzchni owocu. Barwa zewnętrzna zazwyczaj rozchodzi się od strony ogonka. Owoc stosunkowo jędrny, mało podatny na zgniatanie. Skórka gładka, matowa w wyniku dojrzewania, błyszcząca po zetarciu nalotu, sucha, o średniej grubości do grubej, stosunkowo twarda, przeszkadzająca podczas żucia. Zagłębienie przy ogonku wąskie do średnio szerokiego, płytkie do średnio głębokiego, częściowo z nasadą zgrubienia miąższu. Jądro średniej wielkości do dużego, typowo położone blisko ogonka, ścianki jądra wyraźnie i licznie pęknięte; w kształcie uszka do łuku lub fasoli. Wnęka osiowa słabo otwarta. Miąższ – miąższ jasnożółtawo-biały, prawie biały, jędrny, o średnio drobnych komórkach, o średniej zawartości soku, podczas przechowywania z czasem staje się nieco kruchy. Smak łagodny, słodko-kwaśny, bez wyraźnego aromatu. Drzewo Drzewo odmiany Crede’s Taubenapfel rośnie raczej średnio silnie do słabo, tworzy raczej niewielką koronę z drobnymi pędami, o zwisających gałęziach na obrzeżach. W przypadku uprawy jako drzewo wysokopienne odmianę tę należy szczepić do korony, tj. z użyciem podkładki formującej pień jako szczepienia pośredniego. Odmiana ta zaczyna owocować stosunkowo wcześnie. Przy braku odpowiedniej pielęgnacji poprzez przycinanie ma skłonność do wytwarzania małych owoców i przedwczesnego starzenia się drzewa. Stan zdrowia drzewa można uznać za dobry – pomimo niewielkiej podatności na parcha i raka jabłoni. Kwitnienie wiosną następuje późno. Jako odmiana diploidalna Crede’s Taubenapfel jest dobrym zapylaczem dla innych (również raczej późno kwitnących) odmian jabłoni. Liście są małe do średnich, o barwie od średniozielonej do jasnozielonej, a młode pędy roczne mają barwę winoczerwoną z drobnymi kropkami. #hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #botqnikq
https://obstsortenerhalt.de/node/287