Żył w ciepłych krajach sławny bard, wierszokleta i lutniarz. Piękny miał wąs i głos, panie wzdychały do niego, a mężowie ich prychali z zazdrością. Bogactwo swe na śpiewie zdobył, a jego słabością były drogie, wykwintne stroje pełne przepychu. Czy coś jeszcze zaprzątało umysł naszego birbanta? Tak! Ten wierszokleta był także zapalonym graczem, lecz jak na dandysa przystało, nie chciał turlać po stole byle kostkami spod budy. Zaszedł więc do krasnoludzkiego złotnika z samej stolicy, którego dom słynny był w całej południowej dzielnicy. Sypnął złotem z mieszka z ostatniego tournee i nakazał mu wykonać dla siebie zestaw strojny jak on sam. Jubiler popatrzył na klienta, prychnął, się uśmiechnął, a potem z lekkością mistrza rzemiosła do pracy się zabrał. Trzy dni mistrz siedział i badał, czwartego oddał dzieło. W przezroczystych ściankach fiolet tańczył, a rdzeniem był szkarłat. Bard zachwycił się kunsztem kościanym i czym prędzej pobiegł grać. Czy wygrywał? Różnie bywało, ale grać - grał zawsze ze stylem.
