Zielonoskóre dziewoje lubowały się w wylegiwaniu na polanie w sercu puszczy. Zakątek niedostępny dla śmiertelników, nasączony wyjątkową magią lasu, tętnił życiem. Rosnące tu rośliny lśniły i pięły się w górę, większe od swoich pobratymców z innych regionów. Owoce były słodsze, okazalsze i zdrowsze. A spożywające je driady stawały się piękniejsze od swych sióstr z sąsiednich lasów – ich włosy lśniły w obfitości idealnie zdrowych końcówek. Talie smukłe, kształty dorodne, widać było na nich zarys mięśni. Lica gładkie, usta pełne, oczy błyszczące. Cud, miód, malina dla chłopaczków ze wsi okalających puszczę. Lecz tylko który poważył się za wdziękami gonić w głąb drzew, wnet żałował zapalczywości wywołanej chucią. Driady wieszały go na drzewie i karmiły krwią delikwenta roślinność magicznej polany.
