Wykonało się. Bóg umarł, a jego truchło zaległo na tronie niebios. Serafini stracili swój ogień od łez, płynących z tysiąca oczu, Cheruby jęczały jakby rozrywano je końmi. Trony zniknęły. Nadszedł czas końca, pieczęcie zostały zdarte, dusze wymarły. Apokalipsa ziściła się w ironicznym śmiechu. Z czeluści niebytu, ukryty pod piekłem piekieł i jeszcze głębiej wychynął On. Niszczyciel, Zagłada, Antybóg. Abbadon. Na niebiosach tylko aniołowie i archaniołowie, w piekle tylko upadłe anioły. Kwestią czasu było aż one też popadną w niebyt. Ich zagłada była pewna. Zawiązali więc sojusz i razem, ramię w ramię, jak u zarania dziejów ruszyli naprzeciw antyżyciu. Wszyscy polegli, co do jednego. I tak skończył się świat. Te kości to ostatnia pamiątka po tamtym uniwersum.
