Włochaty jegomość, którego po sąsiednich osadach zwano Hagridem był samotnym spryciulą. Lokalnym dziwakiem. Pracował w swojej piwnicy nad “tajnym planem” przez wiele lat. Wieśniacy podśmiewali się z niego i machali ręką. “Ten to sam w piwnicy życie spędzi” - mówili. Nie mogli się bardziej mylić. Hagrid tworzył piękne artystyczne dioramy zaklęte w kości do gry. Sztukmistrz wyjeżdżał do innych krain, sprzedawał owe dzieła możnym i wracał z pełną sakwą. W jednym z takich miast, wieczorową porą nad brzegiem rzeki ujrzał drobniutką białogłowę, która plotła najpiękniejsze kwietne wianki w całej krainie. Jej lico świeciło w ciemności. Nazwał ją Iskierką i zaprosił do karczmy. Od rozmowy do rozmowy, ich artystyczne dusze zaczęły przygrywać sobie przesłodką melodię miłości. Złożyli sobie śluby przed świętym drzewem i od tej pory wszędzie wyruszali razem. Na znak ich uczucia - łagodnego i stałego, stworzyli razem zestaw kości z zatopionymi w nim kwiatami z wianka Iskierki. Weź go do rąk ostrożnie, trzymasz właśnie zamrożoną miłość.
