To Twój wielki dzień! Kroczysz czerwonym dywanem po stopniach septu. Kapłan wręcza Ci królewskie insygnia, które mienią się złotem i szkarłatem. Gdy na Twej skroni spoczywa korona, siadasz na tronie i patrzysz na swych poddanych. Nikt nie wie, ile wyrzeczeń kosztował Cię ten tytuł. Przecież… ojciec zginął po polowaniu od rany na nodze… podejrzanie się zajątrzyła, nieprawdaż? Twój stryj, dziwnym trafem, umarł przy wieczerzy w Twoim zamku po ostrej biegunce, a jego dzieci, świeć Siedmiu nad ich duszyczkami, zginęły w pożarze stajni, gdy wracały z rodzinnej przejażdżki. A gdzie królowa matka i jej dzieci, Twoi przybrani bracia? Słuch po nich zaginął. Umarł król! Niech żyje król!
