Osiedle, czy też, jak pisano przed wojną, „kolonja” im. Montwiłła-Mireckiego, wyrosło z idei rządzących Łodzią polityków i społeczników z Polskiej Partii Socjalistycznej zapewnienia nowoczesnych mieszkań robotnikom. Ostatecznie nie spełniło pokładanych w nim nadziei, jest jednak wybitnym i pionierskim przykładem architektury osiedli społecznych dwudziestolecia międzywojennego w Polsce. Niestety architektura ta wciąż nie została należycie doceniona, pozostając w cieniu warszawskiego WSM-u, czy innych kolonii żoliborskich.