Ojciec zabrał mnie na moje ósme urodziny do świątyni naszego miasta, Insomnii. W środku, zamiast statuy bóstwa, lewitował wokół własnej osi potężny biały kryształ. Mnogie barwy padające na niego z kolorowych witraży tańczyły na powierzchni i załamywały się wewnątrz struktury. Mogłeś siedzieć tu przez cały dzień, od świtu do zachodu i obserwować wędrówkę Słońca zaklętą przez witraże. Ojciec wziął mnie za rękę, usiedliśmy w pierwszej ławce i posiedzieliśmy w ciszy, zanim nie odezwał się do mnie w te słowy: „Dzisiaj przechodzisz z dzieciństwa w dorosłość, a ja jako ojciec i władca, muszę powiedzieć ci o czymś bardzo ważnym. Nasz ród nie tylko rządzi poddanymi, ale też ich chroni. Ponieważ jesteśmy wyjątkowi i jako jedyni możemy władać mocą kryształów. Dziś ten obowiązek staje się również twoim. Nie bój się, poprowadzę cię. Oto dostajesz ode mnie kryształowy zestaw kości, twój pierwszy w życiu. Zaklęta jest w nich magiczna moc, którą nauczę cię kontrolować. I pamiętaj. Kocham cię, synu”.
