Królowie południa mieli w sobie niesamowity dar. Tak mówiono. Potrafili mądrze dobrać swoich doradców i sprytnie lawirować pomiędzy interesami różnych grup wpływów, by każdy czuł sprawiedliwy niedosyt. Przez stulecia balans sił pozostawał stabilny, a porządek w państwie utrzymany. Silne rodowe przymioty ducha i umysłu przekazywane z pokolenia na pokolenie w krwi stanowiły przedmiot zazdrości dla władców krajów ościennych. A także złota korona przyozdobiona siedmioma krwawymi rubinami. Mówiło się, że to ona jest prawdziwą przyczyną pomyślności władców południa, a w kamieniach zaklęta jest wielka, magiczna moc. Tak sądził też zazdrosny brat ostatniego króla z owego rodu. Zgładził więc brata we śnie i przejął koronę. Niestety, rok jego nieudolnych rządów doprowadził do upadku państwa i rozszarpania jego ziemi przez sąsiadów. Nieporadny brat został niewolnikiem króla z północy, a korona zaginęła. Ot, ironia... krwawe rubiny nie nosiły w sobie mocy, a krew rodu nie była magiczna. Ostatecznie wygrała naiwność.
