Dziennik Bojowy: Generał na linii frontu (czyli jak straciłem obiad)
Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Mój pies, Generał, uważa natomiast, że jestem jego osobistym kucharzem, dostawcą cateringu i zakładnikiem w jednym. Jeśli myślicie, że imię zobowiązuje do dyscypliny, to macie rację – Generał pilnuje dyscypliny... przy wydawaniu posiłków. Moich posiłków.
Strategia „Pusty Talerz”
Dzisiejsza operacja była majstersztykiem logistycznym. Wystarczyło 30 sekund mojej nieobecności (natura wzywała, a ja naiwnie sądziłem, że kotlet schabowy jest bezpieczny na wysokości metra). Gdy wróciłem, zastałem na stole jedynie pusty talerz i Generała, który lizał łapę z miną człowieka, który właśnie wygrał w lotto.
Nie było skruchy. W jego oczach widziałem tylko analizę: „Dobry ten schab, ale następnym razem poproszę więcej ziemniaczków”.
Desant na Kanapkę
Generał nie ogranicza się do kradzieży stacjonarnych. On uprawia walkę partyzancką. Ostatnio, gdy relaksowałem się na łóżku z kanapką w ręku, poczułem nagłe drżenie materaca. Zanim zdążyłem ugryźć kęs, poczułem tylko powiew wiatru i usłyszałem triumfalne mlaśnięcie.
Efekt? Kanapka zniknęła w czarnej dziurze zwanej pyskiem, a Generał patrzył na mnie z góry, jakby chciał powiedzieć: „Żołnierzu, na polu bitwy nie ma miejsca na dekoncentrację”.
Operacja: Jeż (czyli gość w dom, Bóg w dom)
Szczyt jego „uprzejmości” nastąpił jednak na podwórku. Generał uznał, że nasza sypialnia jest zbyt mało urozmaicona przyrodniczo. Wpadł do domu z dumnie uniesioną głową, niosąc w zębach... żywego jeża.
Tak, przyniósł go prosto na łóżko.
Tak, uznał, że to teraz jego nowa własność i osobisty skarb.
Sytuacja była patowa. Ja chciałem ratować jeżyka, Generał warczał (z jeżem w buzi, co brzmiało jak stary odkurzacz), a jeż prawdopodobnie zastanawiał się, czy to już ten moment, by zacząć pisać testament. Na szczęście, po negocjacjach godnych ONZ (wymiana na kawałek kiełbasy), jeżyk odzyskał wolność, a Generał wrócił do swojej ulubionej pasji: przeglądu technicznego śmietnika.
Podsumowanie raportu
Mój dom to pobojowisko. Śmieci są wszędzie, ptaki na niebie żyją w ciągłym stresie, a ja jem obiady na stojąco, zamknięty w szafie. Ale czy zamieniłbym tego nicponia na grzecznego ratlerka? Nigdy. Bo nikt tak pięknie nie prosi o wybaczenie po zjedzeniu mojej kolacji, jak Generał z miną zwycięskiego wodza.
Dziennik Bojowy, Część 2: Wielka Ucieczka (i dlaczego mam kondycję maratończyka)
Jeśli myśleliście, że kradzież schabowego to szczyt możliwości Generała, to znaczy, że nigdy nie widzieliście go w akcji pod tytułem: „Szelki są dla cywili”. Mój pies opracował autorski system dematerializacji oporządzenia, przy którym bledną nawet sztuczki Davida Copperfielda.
Mistrz Iluzji: Piruet Wolności
Wyobraźcie sobie taką scenę: idziemy dumni przez miasto. Ja trzymam smycz, Generał kroczy dumnie (pewnie planując kolejny napad na śmietnik). Nagle, bez żadnego ostrzeżenia, pies wykonuje „taniec derwisza”. Dwa szybkie obroty wokół własnej osi, specyficzne szarpnięcie barkiem i… voilà!
Szelki leżą na chodniku, smycz smętnie zwisa z mojej dłoni, a Generał jest już dziesięć metrów dalej. Nie ucieka w panice. O nie. On przechodzi w tryb „Złap mnie, jeśli potrafisz”.
Miejska Gimanstyka (czyt. Cardio z Piekła Rodem)
Pogoń za Generałem przez miasto to sport ekstremalny. Strategia mojego psa jest prosta:
Odskocz na bezpieczną odległość.
Odwróć się i sprawdź, czy właściciel jeszcze żyje i czy dalej biegnie (to kluczowy element zabawy).
Gdy właściciel zbliża się na odległość wyciągniętej ręki – wykonaj unik godny zawodnika MMA i ruszaj w kolejną uliczkę.
Dla postronnych obserwatorów wygląda to pewnie jak urocza zabawa. Dla mnie? To walka o przetrwanie, godność i resztki tchu. Generał mija znaki drogowe, przeskakuje murki i patrzy na mnie z tym swoim bezczelnym uśmiechem, jakby chciał powiedzieć: „Daj spokój, jeszcze tylko trzy kilometry i będziemy kwita za ten brak deseru”.
Dyplomacja na Obcym Terenie
Najlepsze (czyli najgorsze) są finały tych pościgów. Generał zazwyczaj kończy rajd na czyimś zamkniętym podwórku. Wpada tam jak do siebie, melduje się u obcych ludzi w ogrodzie i dopiero tam, osaczony między obcą altaną a cudzymi pelargoniami, łaskawie daje się zapiąć na smycz.
Wtedy nagle traci cały swój „gangsterski” urok. Gdy tylko kliknie karabińczyk, Generał znów staje się potulnym pieskiem, który patrzy na mnie wzrokiem: „No co? Fajny spacer, nie? Jutro powtórka?”.
Wnioski z frontu
Po każdej takiej akcji obiecuję sobie dwie rzeczy: kupić mocniejsze szelki i zacząć trenować sprinty. Bo z Generałem nigdy nie wiesz, czy zwykłe wyjście na siusiu nie zamieni się w pościg przez pół województwa.
Dziennik Bojowy, Część 3: Tygrys o Smutnych Oczach
Po tych wszystkich pościgach, skradzionych kanapkach i jeżach przynoszonych w ofierze, przychodzi taki moment, kiedy kurz bitewny opada. Siadam na kanapie, a Generał kładzie pysk na moich kolanach. I wtedy to widzę – ten wzrok.
Dusza w Paski
Generał nie jest zwykłym, szarym burkiem. Jego ruda sierść, poprzecinana ciemniejszymi pręgami, sprawia, że wygląda jak miniaturowy tygrys, który jakimś cudem trafił z dżungli prosto na moje podwórko. Pamiętam, że kiedyś śnił mi się wielki tygrys – potężne, groźne zwierzę, które o dziwo było mi absolutnie posłuszne.
Kiedy patrzę na Generała, mam wrażenie, że ten sen się ziścił. Bo choć ten mój „tygrysek” rozstawia po kątach całą okolicę, poluje na ptaki i nie daje się złapać po ucieczce, to jest jedna osoba, której nigdy nie skrzywdzi. Ja. Jestem jedynym człowiekiem, na którego nie potrafi się złościć. To nasz pakt – on może zjeść mój obiad, ale nigdy nie podniesie na mnie głosu (ani zęba).
Melancholia Generała
Czasem, gdy zapada cisza, w oczach Generała pojawia się dziwny smutek. Może tęskni za jakąś pierwotną wolnością? A może po prostu analizuje błędy strategiczne z ostatniego napadu na śmietnik? Ten wzrok sprawia, że zapominam o wszystkich pogryzionych butach i wydeptanych kwiatkach. To spojrzenie mówi: „Wiem, że jestem urwisem, ale dobrze, że jesteś”.
Powrót do Bazy
Ale melancholia u Generała trwa krótko. Wystarczy dźwięk klucza w zamku, by smutek wyparował w sekundę. Powroty do domu to w jego wykonaniu prawdziwy festiwal radości:
Skoki: Jakby miał sprężyny w łapach.
Ogon: Merda tak mocno, że cały tył psa wpada w turbulencje.
Entuzjazm: Tak wielki, jakbyśmy nie widzieli się co najmniej dekadę, a nie dwie godziny.
To jest właśnie ta magia posiadania „tygrysa” pod dachem. Choćby nie wiem jak bardzo zalazł mi za skórę, choćby nie wiem ile kilometrów kazał mi biec za sobą bez szelków – ten wybuch psiej miłości na powitanie kasuje wszystkie winy.
Raport Końcowy
Generał to nie jest po prostu pies. To mieszanka komika, złodzieja kanapek, uciekiniera i lojalnego przyjaciela w tygrysich barwach. Może i muszę pilnować swojego talerza, ale za to mam pewność, że mój dom jest strzeżony przez najbardziej walecznego (i najbardziej głodnego) dowódcę na świecie.
Dziennik Bojowy, Część 4: Komandos na Drabinie
Jeśli po lekturze poprzednich raportów myśleliście, że Generał to po prostu kanapowy leniuch w tygrysie paski, to muszę Was wyprowadzić z błędu. Generał to jednostka do zadań specjalnych. Fizycznie? To czysta, skondensowana moc.
Gabaryty Mistrza Parkouru
Generał nie jest olbrzymem, ale nie dajcie się zwieść pozorom. To pies „średni”, ale napakowany jak kulturysta po dobrej przedtreningówce. Ma szeroką klatę i nieproporcjonalnie duże łapy – to jego „podwozie terenowe”, które pozwala mu lądować miękko po skokach, których nie powstydziłby się zając na sterydach.
Kiedy Generał skacze, ma się wrażenie, że posiada ukryty napęd odrzutowy. Pionowe ściany? Wysokie płoty? Dla niego to tylko drobne przeszkody na drodze do celu (którym zazwyczaj jest coś jadalnego).
Gdzie diabeł nie może... tam pośle Generała
Mówi się, że są miejsca, w które pies nie wejdzie. Generał o tym nie wie, więc wchodzi wszędzie. To prawdziwy akrobata. Jego ciekawość jest silniejsza niż instynkt samozachowawczy.
Ostatnio przeżyłem szok. Musiałem wejść na strych po drabinie. Wiecie, taka klasyczna sytuacja: człowiek się wspina, balansuje, uważa na każdy stopień... Nagle słyszę za sobą dziwne sapanie i drapanie pazurów o szczeble. Patrzę w dół, a tam Generał, szczebel po szczeblu, pnie się za mną na górę.
On nie akceptuje barier. Jeśli ja tam jestem, on też musi być. Nie ważne, czy to dach, strych, czy środek gęstych krzaków – on znajdzie sposób, żeby tam „wylądować”.
Pies Wielozadaniowy
Ta jego zwinność w połączeniu z tygrysimi pręgami tworzy mieszankę wybuchową. To pies, który:
Skacze jak zając.
Wspina się jak kot (albo małpa).
A na dole pilnuje porządku z godnością prawdziwego dowódcy.
Mając u boku takiego akrobatę, muszę mieć oczy dookoła głowy. Bo jeśli kiedyś zostawię kanapkę na szafie, myśląc, że jest bezpieczna... cóż, pewnie zobaczę tylko rudy ogon znikający pod sufitem i usłyszę triumfalne mlaśnięcie z wysokości drugiego piętra.
Dziennik Bojowy, Część 5: Białe Rękawiczki i Nieugięta Lojalność
Jeśli po opisie jego akrobacji na drabinie wyobraziliście sobie groźną bestię, muszę wprowadzić małą korektę do rysopisu. Generał ma w sobie coś z bohatera dobranocek – spójrzcie tylko na jego cztery białe łapki, które wyglądają, jakby właśnie założył świeżo wyprane skarpetki. Do tego oklapnięte uszka, które odziedziczył po spanielu, i krótka, delikatna „fryzura” zamiast typowej sierści.
Wygląda uroczo? Tak. Ale to pułapka. To „Uszatek” z duszą gladiatora.
Agent Nieprzekupny (Operacja: Kanapka sąsiada)
Generał posiada cechę, której brakuje wielu ludziom: absolutną nieprzekupność.
Sąsiad próbował różnych sztuczek. Myślał, że drogę do serca (i bezpieczeństwa na moim podwórku) wybrukuje mu kanapkami rzucanymi przez płot. Generał? Kanapkę owszem, przyjął (bo przecież marnotrawstwo to grzech), ale nie łudźcie się, że sprzedał za nią swoją lojalność.
Kiedy tylko sąsiad spróbował postawić nogę na naszym terenie, Generał natychmiast zapomniał o cateringu. W jednej sekundzie zmienił się z „wdzięcznego konsumenta” w „bezwzględnego defensora”. Przekaz był jasny: „Dzięki za chleb ze szynką, ale teraz spływaj, zanim policzę ci żebra”.
Kabanos to nie bilet wstępu
Jeszcze dobitniej przekonał się o tym mój znajomy. Siedzieliśmy w pokoju, on wyciągnął kabanosa – wiadomo, najlepszy sposób na psią przyjaźń. Generał kabanosa zjadł z godnością, ale kiedy ziomek uznał, że to daje mu prawo do poufałości i wyciągnął rękę, by go pogłaskać po głowie… atmosfera gęstniała szybciej niż mleko na słońcu.
Generał nie jest na sprzedaż. Możesz mu dać najlepsze smakołyki świata, ale on i tak sam wybiera, kogo dopuści do swojego kręgu zaufania. Próba pogłaskania go bez „autoryzacji” kończy się błyskawicznym ostrzeżeniem. Mój kumpel prawie stracił nos, a Generał tylko mrugnął okiem, jakby mówił: „Kabanos był smaczny, ale nie jesteśmy na ty, kolego”.
Wnioski z posterunku
Generał uczy nas wszystkich jednej ważnej lekcji: uprzejmość (i jedzenie) to nie to samo co zaufanie. Możesz być dla niego miły, możesz go karmić, ale dopóki nie zdobędziesz jego szacunku, lepiej trzymaj ręce przy sobie. Te białe łapki i klapnięte uszka to tylko kamuflaż dla najbardziej lojalnego ochroniarza, jakiego można sobie wymarzyć.
Dziennik Bojowy, Część 6: Cień pod kocem i Szantaż przy obiedzie
Jeśli myśleliście, że Generał to pies, który ma swój kojec i zna swoje miejsce w szeregu, to grubo się mylicie. Generał nie ma „swojego miejsca”. On ma nasze miejsca. A zwłaszcza moje łóżko i mój talerz.
Współlokator Idealny (Prawie)
Nocne warty Generała odbywają się zazwyczaj pod kocem. To wtedy ten groźny pogromca sąsiadów zmienia się w ciepły termofor. Czasami śpi skulony, ostentacyjnie odwrócony do mnie plecami (pewnie obrażony o to, że nie dostał trzeciej kolacji), a innym razem kładzie mi swoją ciężką, tygrysią głowę prosto na klacie. To ten moment, w którym zapominasz, że ten sam pies jeszcze dwie godziny temu próbował „odgryźć” twarz Twojemu kumplowi za kabanosa.
Miska? To tylko dekoracja!
Generał ma w misce zawsze pełno karmy. Najlepszej, dobranej pod jego mięśnie. Ale dla niego to tylko instalacja artystyczna. Generał nie je, bo jest głodny – Generał je, bo ja jem.
Scenariusz jest zawsze taki sam:
Siadam do obiadu.
Generał natychmiast materializuje się przy mojej nodze, ignorując swoją pełną miskę.
Jeśli udaję, że go nie widzę, zaczyna się szantaż dźwiękowy.
To nie jest szczekanie – to takie niskie, pretensjonalne warczenie, które oznacza: „Słuchaj, widzę ten kawałek mięsa. On jest przeznaczony dla mnie. Nie zmuszaj mnie, bym musiał o tym przypominać głośniej”.
System Wczesnego Ostrzegania
Mimo tych domowych negocjacji, Generał nigdy nie śpi na posterunku. Jego wzrok (albo słuch) przenika ściany. Wystarczy, że ktoś przejdzie za płotem albo mignie w oknie, a Generał wpada w tryb „Berserk”. Wariuje, szczeka i biega tak, jakby od tego zależały losy świata. To nie jest zwykłe ostrzeżenie – to jasny komunikat dla intruza: „Wchodzisz tu na własną odpowiedzialność, ja mam białe skarpetki, ale moje zęby są bardzo czarne!”.
Taniec „Dwójeczki”
Nawet fizjologia u Generała ma swoją ceremonię. Kiedy natura wzywa na „dwójeczkę”, Generał nie prosi grzecznie. On zaczyna swój rytualny taniec przy drzwiach. Kręci się wokół własnej osi tak szybko, że gdyby do ogona przyczepić mu prądnicę, oświetliłby całe osiedle. To niezawodny sygnał: „Otwieraj te drzwi natychmiast, albo Twój dywan stanie się polem bitwy!”.
Raport Końcowy: Wszystkie Twarze Generała
(Czyli instrukcja obsługi tygrysa w białych skarpetkach)
Po miesiącach (i kilometrach) wspólnych przygód, nadszedł czas, by zebrać wszystkie dowody w sprawie. Kim tak naprawdę jest Generał? To nie jest tylko pies. To stan umysłu, siła natury i najbardziej nieprzewidywalny lokator, jakiego można sobie wymarzyć.
Oto dekalog życia z psem, który jest mixem pitbulla, spaniela i – jak podejrzewam – kosmity.
1.Wygląd Kamuflażowy
Generał to mistrz zmyłki. Ma cztery białe łapki (jak u Uszatka), oklapnięte, miękkie uszka i rudą, pręgowaną skórę niczym tygrys z moich snów. Wygląda jak pluszak, ale to tylko przebranie dla napakowanego mięśniami atlety, który skacze jak zając i nie boi się żadnej wysokości.
2.Strategia Żywieniowa: „Twoje jest Moje”
Pełna miska karmy? Zapomnij. To tylko eksponat muzealny. Prawdziwe jedzenie to:
To, co zostawiłeś na stole, gdy poszedłeś do łazienki.
To, co trzymasz w ręku, siedząc na łóżku (desant kanapkowy).
To, co jesz Ty – pod warunkiem, że upomni się o to niskim, perswadującym warczeniem.
3.Nieprzekupny Strażnik Teksasu
Generał ma zasady twardsze niż stal. Możesz mu rzucać kanapki przez płot (jak sąsiad) albo dawać kabanosy w pokoju (jak mój ziomek) – on jedzenie przyjmie, ale lojalności nie sprzeda. Jeśli nie jesteś „jego” człowiekiem, nie licz na głaskanie. Jeden fałszywy ruch w stronę jego pana i poczujesz na twarzy oddech tygrysa.
4.Grawitacja to tylko opinia
Gdzie diabeł nie może, tam Generał wejdzie po drabinie. Dosłownie. Ten pies nie zna barier architektonicznych. Jeśli pan idzie na strych, Generał idzie za nim. Jeśli jest płot – on go przeskoczy. Jeśli są szelki – on wykręci z nich „piruet wolności” i pogna przed siebie, patrząc tylko przez ramię, czy na pewno go gonisz.
5.Przyrodnik i Myśliwy
Jego relacje z naturą są... intensywne.
Jeże: Przynoszone do łóżka jako żywe trofea (bezpiecznie uratowane, ale stresu co niemiara!).
Ptaki: Ofiary jego tygrysiego instynktu.
Śmieci: Jego ulubiona gazeta, którą codziennie rano „rozczytuje” po całym podwórku.
6.Cień pod kocem
Po całym dniu walki z systemem, Generał zmienia się w najczulszego kompana. Śpi pod kocem, kładzie głowę na klacie i przypomina, że mimo tych wszystkich pogryzionych kanapek i ucieczek po mieście, jest najbardziej oddanym przyjacielem. Nikogo innego tak nie kocha i nikogo innego się tak nie słucha.
Werdykt:
Życie z Generałem to ciągła walka o schabowego, cardio na obcych podwórkach i nieustanne sprawdzanie, czy drabina jest dobrze przystawiona. Ale kiedy patrzę w te jego czasem smutne oczy i widzę, jak wariuje z radości na mój widok, wiem jedno: ten mój „tygrysek” to najlepsza przygoda, jaka mi się przytrafiła.
#pokazpsa #smiesznypiesek
